Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

408. Aprilgrappen (2)

0 reacties

Mijn eerste gedachte was een vervroegde aprilgrap. Maar in Engeland kennen ze geen 1 april, wèl de datum, maar niet de flauwe grapjes die wij hier jaarlijks uithalen omdat zo'n 450 jaar geleden één of andere Spaanse hertog het stadje Den Briel verloor aan de Watergeuzen.
Toch kwam het ongelooflijke nieuws van de overkant van de Noordzee. Het stond deze week in de krant:
In Londen is er een bioscoop die toegankelijk is voor honden. "Bring Your Own Dog" (afgekort BYOD) is het motto. De film gaat toevallig over een hond, dat dan weer wel.

Het is niet de eerste keer dat een krantenbericht mij doet denken aan die eerste dag in april. Maar een snelle blik op de kalender is vaak voldoende om die mogelijkheid uit te sluiten. Het was nog lang geen april toen de SGP-wethouder uit Kapelle voorstelde om alle katten in zijn gemeente aan te lijnen. Een typisch gevalletje van "kanniewaarzijn".
"Alle katten aan een touwtje" past naadloos in het satirische programma van Astrid Joosten.

Of die voetgangerslichtjes in Bodegraven, die speciaal ten behoeve van smartphone-gebruikers beneden in het wegdek zijn geplaatst. Om de kudde verslaafde telefoonvegers te plezieren, zijn er niet alleen lichtjes op ooghoogte, maar is er ook een verlichte streep op het trottoir, die beurtelings rood of groen oplicht. De smartphone-verslaafden hoeven niet op te kijken van hun boeiende bezigheden. Kanniewaarzijn.
Of die bladblazer uit Leersum die bij windkracht 10 gewoon de wijk ingestuurd werd om de herfstbladeren bij elkaar te blazen. Kanniewaarzijn.
Of dat verpleegtehuis in Hellevoetsluis dat plascontracten afsluit met haar bewoners: drie plasbeurten per dag en voor de rest laat je het maar gewoon lopen. Kanniewaarzijn.
Verpleeghuizen kunnen er wat van. In Dordrecht hebben ze de valboete of struikeltax geïntroduceerd. Omdat de wankele bejaarde bij een valpartij extra hulp nodig heeft, moet er ook extra betaald worden. Kanniewaarzijn.

We gaan terug naar het verschijnsel hondenbioscoop. De film die zoveel honden trekt is de Japanse animatie met de naam "Isle of dogs". Het gaat over een jongetje dat zijn verdwenen hond wil opsporen.
Enkele regels zijn er in de Londense bioscoop wel degelijk gesteld:
- elke hond moet vergezeld worden van zijn baasje of bazinnetje
- honden en mensen moeten "om en om" gaan zitten; dus de situatie op het plaatje is niet toegestaan, dan zou het met recht een beestenboel worden...
- op de hondenzitplaatsen ligt een dekentje tegen de hondenharen
- in het gangpad staan er drinkbakjes (het gevaar is dat een onvoorzichtig baasje, niets vermoedend, in het halfduister over zo'n drinkbak struikelt en languit gaat)

De film "Isle of dogs" draait binnenkort in Rotterdam. Ik ben benieuwd of daar de bioscoop ook wordt opengesteld voor onze trouwe viervoeters.
Een waarschuwing in de richting van de innovatieve bioscoop is hier op z'n plaats. Wat doe je met de tarieven? Betalen honden evenveel als mensen of mogen ze binnen op een kinderkaartje?
Bij het verkooppunt bij de ingang moeten dit keer niet alleen traditionele zakken met popcorn te koop zijn.
Als alternatief moet het baasje z'n hond kunnen verwennen met een heerlijk schaaltje met hondenbrokken.
Om eventuele geluidshinder in te dammen komen er bordjes aan de wand met VERBODEN TE BLAFFEN. In Londen heet zoiets NO BARKING ALLOWED. En als de film later in Berlijn vertoond zou worden dan staat er BELLEN STRENGSTENS UNTERSAGT. Hiermee heb je twee vliegen in één klap: de hondjes blijven stil èn die hinderlijke smartphones blijven in de broekzak. Het blijft grappig dat het woord "blaffen" in de Duitse taal verandert in "bellen". Ik krijg altijd weer visioenen van Duitse herders die met een mobiele telefoons in hun rechter voorpoot zitten.
Nog een waarschuwing voor die Rotterdamse bioscoop die zo nodig modern wil zijn. Om hondendrollen te kunnen voorkomen zullen er in de toiletruimte enige aanpassingen moeten plaatsvinden. Op dit moment zijn daar nog 3 deuren: één met een mannetje, één met een vrouwtje en één met een vraagteken als pictogram, dat laatste om genderneutralen een eigen plekje te gunnen.
Dat is nu niet genoeg meer, er moeten minimaal twee ruimtes bijkomen: één voor mannetjeshonden (= reutjes) en één voor vrouwtjeshonden (=teefjes). Daar kan het bij blijven. Onduidelijk is namelijk of de genderproblematiek zicht uitstrekt tot in de dierenwereld.
Alleen, hoe krijgen die honden de toiletdeuren open? Een labrador of een Deense dog kunnen de deurkruk nog wel bereiken, maar hoe zit dat bij een chiwawa of een dwergpoedeltje.
De oplossing is een hondenluikje, praktisch synoniem met het kattenluikje.

Nu duidelijk is dat het openstellen van een hondenbioscoop leidt tot onverwachte aanloopkosten, vraag ik me af of ze in Rotterdam nog wel zo enthousiast zullen zijn. We houden het nieuws in de gaten. Over een poosje krijgen we uitsluitsel.

Stel dat het doorgaat, dan zou ik, puur uit nieuwsgierigheid, zo'n voorstelling wel eens mee willen maken. Alleen... ik heb geen hond. Word ik dan wel toegelaten?

 

 

0 reacties

- Er zijn nog geen reacties geplaatst.



Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.