Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

406. Bonnefooien

1 reactie

Op de bonnefooi. Deze uitdrukking komt uit het Frans: à la bonne foi (= op goed geluk).
Het gaat in deze column alweer over vroeger. Vroeger toen er nog geen computers waren en dus geen Internet en dus geen Google. En ook nog geen Trivago, die goedkope hotelletjes voor ons regelt.
Toen onze dochters eind jaren '80 begin '90 hun eigen weg zochten, moesten we een andere manier van vakantievieren bedenken. Niet meer jaarlijks met de vouwwagen op die kleine camping aan het eind van dat mooie Zwitserse dalletje.

Wie het verzonnen had, dat weet ik niet precies. Maar we gingen samen een aantal weken "bonnefooien". Met de auto en de fietsen op de drager gewoon een stuk rijden, meestal met België, Luxemburg, Frankrijk of Duitsland als bestemming.
's Morgens niet weten waar je 's avonds slaapt. Er zijn mensen die gruwen van het idee, maar wij vonden het altijd wel iets hebben. Iets spannends. Iets avontuurlijks.
We meden de Autobahn of de Route Péage, we zochten meestal de kleinere weggetjes op. En 's middags om een uur of vier werd het tijd om eens voorzichtig naar onderdak uit te kijken.
Je hoeft eigenlijk maar twee zinnetjes te onthouden:

"Y-a-t-il une chambre-d'hôte ici?"
"Gibt 's ein Gasthaus oder ein Zimmer-Frühstück in der Nähe?"

Vooral in Duitsland was dat nooit een probleem. Elk clubje van 10 huizen heeft wel een Gasthaus. Heel origineel zijn ze bij onze Oosterburen niet als het op naamgeving aankomt. Gasthaus zur Krone, Gasthaus Grüne Baum, Gasthaus zur Post, Gasthaus zur Linde, Gasthaus Adler. Dan heb je het wel ongeveer gehad. Hoe vaak we niet overnacht hebben in een Gasthaus zur Krone, ik ben de tel kwijtgeraakt.
Afhankelijk van de omgeving en vooral van de fietsmogelijkheden bleven we één of meerdere nachten op ons adresje. Fietsen langs het water had onze voorkeur.

In 1991 keken we thuis naar de Tour-etappe van Argentan naar Alençon. Er waren mooie beelden van de omgeving. Leuk als vakantiebestemming. De streek heette Pays d'Auge. Een paar weken later reden we erheen en vonden onderdak in een simpel hotelletje in Fervacques, een dorpje aan het riviertje de Touques, niet ver van Camembert, waar die beroemde kaas vandaan komt. Ja, we zijn er natuurlijk naar toe gefietst. Het ligt op een heuvel dus de laatste kilometers waren best pittig. Terug ging een heel stuk sneller. Precies onderaan de helling was er een T-splitsing. Gelukkig stond precies daar een Jezus-beeld met de armen wijd, om aan te geven dat we vol in de remmen moesten. Rechtdoor was namelijk geen optie.

Enkele jaren later was Duitsland onze bestemming. Op de bonnefooi uiteraard. Na een paar tussenovernachtingen kwamen we in Obernzell aan de Donau. Zimmer-Frühstück was zo gevonden. Daar hebben we het plan opgevat om de auto een weekje te laten staan en de Donau te volgen. Zo gezegd, zo gedaan.
Al na 2 kilometer fietsen langs de rivier was daar de grens tussen Duitsland en Oostenrijk. Er stond op het fietspad een jonge dame met een soort tafeltje vol met folders en een enorm bord met INFORMATION. Ze hield ons aan en vroeg hoeveel kilometer we die dag wilden fietsen. Onze gemiddelde afstand, 70 kilometer, beviel haar wel. Ze raadde ons het plaatsje Ottensheim aan. Ze wist daar ook een familie die kamers verhuurde. Ze bood aan om meteen maar even te bellen. Er was plaats die avond. Even later hadden we dus 's morgens al geregeld waar we 's avonds zouden slapen. Niet echt bonnefooien dus... De familie in Ottensheim vroeg 's avonds hoeveel kilometers we de volgende dag van plan waren. Ze hadden kennissen in Wallsee, zo'n 70 km verderop. Even bellen en ook de volgende overnachting was geregeld. De familie in Wallsee had bekenden in Pielach, toevallig alweer 70 km verder. Leuke manier van overnachtingen boeken. Alleen de laatste overnachting vóór Wenen hebben we zelf geregeld. In Treismauer stond een enorm bord met alle overnachtingsmogelijkheden schematisch aangegeven. Bij elke naam kon je op een soort knopje duwen, dan kwam er een spreekverbinding tot stand. Oostenrijk zorgt goed voor haar fietstoeristen!!!

Aan het eind van de grote vakantie had ik, dankzij mijn onderwijsbaan, nog wat dagen over voor een solofietstocht. Ook op de bonnefooi. In column-377 ging het over de Schwebebahn in Wuppertal.
Een andere keer, in het gehuchtje Eliksem bij het Belgische Tienen, sliep ik in een enorme boerderij met talloze kamers. Er was daar toevallig ook een Vlaamse schoolklas te logeren. Het ontbijt werd geserveerd op de binnenplaats in het zonnetje. Toevallig had ik tegen de bazin laten vallen dat ik die dag jarig was. Stiekem briefde ze deze informatie door aan de meester van de schoolklas, waarop de Belgische kinderen plotseling spontaan voor mij begonnen te zingen. Een unieke gebeurtenis.

Eén keer zijn we samen met onze tienerdochters op de bonnefooi naar Engeland gefietst.
Via Zeebrugge, met de Herald of Free Enterprise. Ja, inderdaad, die boot die enkele jaren later kapseisde voor de Belgische kust omdat iemand vergeten was de boegdeuren te sluiten.
Op de bonnefooi door de graafschappen Kent en East-Sussex. Een echt avontuur. Ook toen wisten we 's morgens niet waar we 's avonds zouden slapen.
Eén van de hoogtepunten was de overnachting in een echt Kents oasthouse dat omgebouwd was tot B&B. Dit waren ooit karakteristieke bouwsels om hop te drogen.
Eén van de dieptepunten waren de vele lekke banden die ik in die periode geplakt heb. U kent ze wel, die karakteristieke Engelse weggetjes met die heggetjes. En als ze die heggetjes pas geknipt hebben dan liggen er doornen op de weg.
Teruggekeerd in België, alweer met de Herald, maakten we een kleine doch begrijpelijke vergissing. Gewoontegetrouw kozen we in Zeebrugge de linkse kant van de weg. Foutje...

Zo, dat waren wat anecdotes uit het verleden
Volgende keer weer eens een actueel onderwerp, zoals
- een jokkende VVD-minister van Buitenlandse Zaken
- een ex-VVD-er die € 12.000.000 belasting moet betalen
- een bankdirecteur die veel te veel verdient (één keer raden welke politieke partij hij stemt)
- de Britse premier die hooglopende ruzie krijgt met meneer Poetin
- of iets anders dat deze week het nieuws haalt

 

1 reactie

Heerlijk om die herinneringen te lezen. En ook zo lekker ouwerwets zonder al die internettoestanden.

Toos van Holstein

20 March 2018 om 12:41

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.