Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

405. Schaatsverhalen

1 reactie

Het was bijna zo ver. Eindelijk weer eens op de schaats. Maar.....het waaide te hard en de zon was overdag te fel. Een stevige ijslaag is het niet geworden, dat hebben groot een aantal waaghalzen aan den lijve ondervonden.
Ik hanteerde vroeger altijd een "trucje" om te zien of het ijs sterk genoeg was. Als er iemand op het ijs liep die overduidelijk meer gewicht in de schaal legde dan ik, dan was ik gerustgesteld: "Als hij er niet doorzakt, dan kan ik er zeker op". Dit criterium is natuurkundig uitstekend te onderbouwen.

Oudere mensen praten vaak over vroeger. Vroeger, toen je èlke winter wel ergens kon schaatsen. Dat gevoel heb ik ook. Toen ik een schooljongetje was kon je iedere winter schaatsen op de Middelburgse vesten. Leek dat maar zo? Of was dat echt zo? In mijn herinnering zie ik nog steeds die politieagent met die handboor en dat meetlatje op een aantal plaatsen de ijsdikte opmeten, waarna het verlossende woord eruit kwam: "Goedgekeurd!!"
Na nog een paar extra nachtvorsten was het ijs onder de bruggen ook betrouwbaar en kon je in een soort halve cirkel om Middelburg schaatsen: van de Veerse Vest naar de Vlissingse Singel.
Ooit heb ik me een aantal malen al schaatsend van thuis (Veerse Vest) naar de Muloschool (Seisvest) verplaatst. Met een rugzak, waarin m'n schoolspullen en een paar pantoffeltjes. Het staat namelijk zo slordig om de hele dag met je schaatsen door de schoolgangen te klossen.

Als je ouder wordt verleg je je grenzen. Na de Middelburgse vesten volgden de schaatstochten over de watergangen, waarmee je een flink deel van Walcheren kon bereiken. De Veerse watergang, die op de Veerse kreek uitkwam, de Domburgse watergang, de Ritthemse watergang en de Vlissingse watergang.
Uit die periode heb ik nog een leuke anekdote. Schaatsen maakt hongerig. Gelukkig was er in de buurt van Koudekerke een koek-en-zopie langs het ijs. Daar kocht ik een Mars: nieuwe energie. Maar...het vroor een graad of zeven en de Marsreep was kei- en keihard. Niet te eten, niet kapot te krijgen. Na een halfuurtje in de zak van m'n trainingsbroek kwam er eindelijk wat schot in.

Weer een aantal jaren later volgen de grotere wateren op Zuid-Beveland: de Zwaakse Weel, de Wester- en de Oosterschenge, d'Ee bij Kattendijke.
Eén keer heb ik de toertocht Sluis-Brugge-Sluis, twee keer achter elkaar op dezelfde dag geschaatst. Èn met de fiets van Middelburg naar Sluis v.v. Een soort biatlon, maar dan zonder een geweer af te schieten.

En op een gegeven moment komt dan het ultieme moment: schaatsen in Zuid-Holland, met name in de Alblasserwaard. De molentochten vanuit Alblasserdam of Oud-Alblas. Geweldig!! Op het ijs stonden bij splitsingen richtingaanwijzers, speciaal voor schaatsers: rechtsaf naar Schelluinen linksaf naar Hoornaar en Noordeloos. Eerst alleen en later met m'n dochters heb ik met heel veel plezier de 50 of de 70 kilometer molentocht volbracht.
Een bijzonderheid: met de schaatsen vanaf het ijs een café binnenstappen. Café de Krom in Oud-Alblas, café Olt Ghiessen in Giessenburg en restaurant 't Raadhuis in Goudriaan. Ze waren daar helemaal ingesteld op schaatsers. Er lagen door heel de zaak kleden om het klunen te vergemakkelijken.

Een anekdote uit die tijd: Bij een rustplekje in de buurt van Bleskensgraaf was ik vergeten mijn schaatsbeschermers mee te nemen. Het was precies in de buurt van een rijksweg die ter plaatse de vaart overstak. Een half jaar later kwamen we met de auto precies langs die plek. Ik dacht: "Even kijken, wie weet of ze er nog liggen". Helaas, we hebben ze níet meer teruggevonden...

Schaatstochten uit die tijd, waarbij de trein als aanvoerroute diende:
- de Rottemerentocht vanuit station Rotterdam-Noord (samen met mijn jongste dochter)
- de Westlandtocht vanuit station Delft (samen met mijn oudste dochter)
- de Giessentocht vanuit station Hardinxveld-Giessendam (samen met mijn echtgenote), daarover later meer

Andere tochten in Zuid-Holland:
- de Kagerplassen met als startpunt Warmond
- de Nieuwkoopse Plassen vanuit startpunt Meije
- het Braassemermeer en omgeving vanuit startpunt Roelofarendsveen
- de Langeraarse Plassen vanuit Woubrugge

De laatste schaatstocht samen met mijn vrouw startte in Hardinxveld. Het was voor haar een soort Waterloo. Ik had een prachtige tocht uitgezet van ten hoogste 30 km. De landkaart van Zuid-Holland-Zuidoost diende als leidraad. Over de Giessen, langs Giessenburg en Noordeloos en nog een ommetje langs Goudriaan. Dat laatste had ik beter niet kunnen doen.
De vaart richting Goudriaan kende talloze lage bruggetjes. Om de 100 meter diep bukken dus. Op de knieën onder het bruggetje door. Moordend. Bij één van die bruggetjes was ikzelf even "vergeten" dat ik een rugzak met me meedroeg. Boem!! Met de rugzak tegen het bruggetje. "Was nou maar naar Specsavers gegaan" (deze firma was toen nog niet actief in Nederland).
De laatste kilometers heb ik mijn echtgenote mogen duwen in de richting van het eindpunt in Hardinxveld. Zo, dat was het dan, wat haar betreft.

Mijn laatste tocht in Zuid-Holland dateert alweer van zo'n 10 jaar geleden. Samen met mijn oudste dochter en een oud-collega van mij uit het onderwijs, die tevens als cameraman fungeerde, trokken we naar Oud-Alblas om de molentocht te schaatsen. Dat was de laatste keer dat we de molens van Kinderdijk vanaf het ijs te zien kregen.

 

Op bovenstaande foto ziet u mij, samen met mijn dochter. Een prachtige zonnige dag met een perfecte ijsvloer. Voorlopig zal dit er niet inzitten, maar.....we hebben de foto's nog.

 

1 reactie

Ik ben nooit zo'n schaatser geweest. Maar ja, wat wil je, Brabant! Levensgezel dacht daar ooit eens een tocht te schaatsen, maar die bleek te bestaan uit 20 rondjes op een iets grotere ven. En nu heb ik de gootste kou gemeden met een verblijf in Zuid-India.

Toos van Holstein

13 March 2018 om 12:39

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.