Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

379. Wereldsteden

2 reacties

Steeds meer steden worden de laatste tijd bedolven onder grote massa's toeristen. Barcelona, Parijs, Amsterdam en Venetië staan op de zwarte lijst. Het is niet meer leuk om daar toerist te zijn. Nog minder leuk is het als je daar inwoner bent.
Deze week stond in de PZC dat het Italiaanse Florence nu ook in dat rijtje thuishoort.

In 1998 bezochten we deze fraaie stad. Net aangekomen in ons hotelletje zouden we de stad gaan verkennen. Het was mooi weer, korte broekenweer zelfs. Dat duurde niet lang. Toen ik erachter kwam dat ik in Florence de enige volwassene was met een korte broek aan, ben ik op een holletje teruggerend naar het hotel om even om te kleden. Even later stonden we samen op het beroemde plein met "De David" in hartje Florence. Er waren nauwelijks toeristen. Er kwamen twee kinderen op ons af, een jaar of tien waren ze. Ze lieten ons een krantenknipsel zien en begonnen tegen ons aan te duwen. Toen ik een klein handje in mijn broekzak voelde wist ik genoeg. Ze wilden ons overvallen!! Ik heb ze toen al hollend het plein afgejaagd. Tijdens deze achtervolging heb ik ze en passent Nederlandse les gegeven: een groot aantal krachttermen zullen ze zich nú nóg herinneren. Toch zeker de term "Sodemieter op", die ik bij herhaling gebruikt heb. De overige dagen verliepen zonder incidenten. Alle highlights hebben we bekeken: de Duomo, PonteVecchio, Piazza Michelangelo, Uffizi museum, enz.

De week daarop logeerden we in Mestre, een oninteressante plaatsje, echter slechts een kort busritje verwijderd van Venetië. Daar was het om te doen!! Vanaf het (bus)station wezen er bordjes richting San Marcoplein. En wat doet de gemiddelde toerist? Juist, de bordjes volgen. In een lange, drukke stoet schuifelden al die kuddedieren door een soort Kalverstraat in de richting van het beroemde plein met de duiven. Niet doen!!! Sla links of rechtsaf en ontdek het echte Venetië. Verrassende plekjes, mooie kanaaltjes en bruggetjes èn ...... bijna geen andere toeristen. Wil je met een gondel meevaren zonder dat er een serieuze aanslag gepleegd wordt op je voorraad lires (inmiddels euro's) en wil je níet de kans lopen dat er een glibberige Italiaan onverwachts "O sole mio" tegen je begint te kwijlen? Neem dan de traghetto, dit is een gondel die dient als "pont" om het Canal Grande over te steken. Veel leuker en het kost bijna niets.
Een collega heeft Venetië bezocht in de winter. Ze moest over vlondertjes lopen om de voeten droog te houden. De Adriatische Zee staat 's winters gemiddeld een stuk hoger èn .... Venetië zakt steeds verder weg in de lagune.

Deze column gaat over wereldsteden die we ooit bezocht hebben. Per stad is er een anekdote toegevoegd, die op waarheid berust. Zo gaat dat met anekdotes.

Toen wij in 1993 Praag bezochten en de Praagse Burcht bezochten hadden we een één op één ontmoeting met Václav Havel, de toenmalige regeringsleider.
Terug aan de Moldau streken we neer op het enige terras met zicht op de Karelsbrug. Als je je drankje genuttigd hebt en je wil nog wat nagenieten van het uitzicht, dan wordt de rust verstoord door een onvriendelijke ober die twee dingen wil: dat je afrekent en dat je weggaat. Bij de synagoge naast het Joodse kerkhof was het druk. We stonden in een rij te wachten. Een Duits busgezelschap trachtte voor te dringen. De reisleidster zette haar bedoelingen kracht bij. Ze stak een bordje de lucht in en riep met luider stem: "Meine Gruppe". Dit vroeg om een passend antwoord. Ik stak één hand in de lucht, wees op mijn echtgenote en sprak de historische woorden "Meine Gruppe". Dat maakte indruk. We mochten voor.

In 1994 maakten we een fietstocht langs de Donau. In Wenen aangekomen wilden we alles bekijken: de Stephansdom, de Hofburg, Schloss Schönbrunn (Sissi) het Praterpark, enz. Helaas was het die dag zo'n 35 graden heet. We moesten vluchten van schaduw naar schaduw. Ons medelijden ging uit naar het meisje op de foto. Zij moest de toeristen vermaken met een soort Mozart-outfit. Wat zal ze het warm gehad hebben. Misschien kunt u met behulp van een vergrootglas haar zweetdruppeltjes zien. Eigenlijk moeten we Wenen nòg een keer doen. Als de temperatuur wat draaglijker is.

In 1988 bezochten we, niet voor de eerste keer, de lichtstad Parijs. In onze favoriete wijk Montmartre, vlakbij de Sacré Coeur, ligt het kunstenaarspleintje Place du Tertre. Toen een tekenaar mijn profiel wilde vastleggen heb ik hem eerst een vraag gesteld. Of hij van plan was om beroemd te worden ("fameux"). Waarom deze vraag? Nou dat is duidelijk. Als het programma Tussen Kunst en Kitsch weer eens in Goes komt, dan kan ik een substantieel bedrag vangen voor het getekende silhouet door die Parijse beroemdheid.

Toen wij, lang geleden, het was 1973, fietsen huurden in Amsterdam, kon je nog in alle rust langs de grachtjes fietsen. Het Anne Frankhuis was nog gewoon een grachtenpand, zonder dat afzichtelijke entreegebouw wat ze ervóór gezet hebben. Je zette je fiets (op slot) tegen de gevel en je stapte het Anne Frankhuis binnen. Niks geen wachttijden. Hetzelfde gold voor het Rijksmuseum. Fiets tegen de gevel, kaartje kopen en als eerste even langs de Nachtwacht lopen. Hoe anders is de situatie anno 2017....

In 1978 voer de Olau-lijn nog tussen Vlissingen en het Engelse Sheerness. Een aantal dagen Londen was onze bedoeling. Ook die trip was onvergetelijk:
- de ritjes met de Londens taxi's
- de Londense dubbeldekker bussen: een plekje bovenin, boven de chauffeur is een belevenis
- een bezoek aan Madame Tussaud (de Amsterdamse variant was er nog niet)
- een bezoek aan Soho, de Tower en de Tower Bridge, Carnaby Street, Westminster Abbey, Hide Park
- de Whispering Gallery van Saint Paul's Cathedral werkt ècht: als je fluistert horen ze dat aan de andere kant
- de storm die opsteekt op een perron van de Underground, als er een trein aankomt, die in de nauwe tunnels een muur van lucht voor zich uitblaast
Jammer van al die verloren tijd die we doorgebracht hebben voor de hekken van Buckingham Palace. Wat een gedoe met dat "wisselen van de wacht". Wat een poppenkast. Toen ik in militaire dienst zat heb ik ook wacht moeten lopen. En als we dan gewisseld werden, dan was dat zo gepiept. Geen muziek, geen paarden, geen soldaatjes met berenmutsen op, niks geen flauwe kul.

In 1999, twee jaar vóór 9/11, bezochten we Washington. Behalve onze bezoekjes aan het Capitool, de gratis (!!!) musea aan de Mall, het hek van het Witte Huis, Arlington Cemetery, het Jefferson Memorial, brachten we een bezoek aan The Old Post Office. Met een lift werden we tot bovenin de Post Office Tower gebracht, wat een prachtig uitzicht over de stad opleverde.
Helaas kan dat nu niet meer. The Old Post Office is opgekocht door een rijke stinkerd, die er een hotel van heeft gemaakt, het Trump Hotel DC. Jazeker, dit gigantische gebouw is eigendom van Donald Trump, president of the USA.
Als je toch nog eens in dat gebouw zou willen kijken, dan is er één mogelijkheid. Je huurt al voor € 600 (omgerekend) een tweepersoonskamer, waarbij je dan precies één nacht mag vertoeven in de Towerroom van het hotel. Ontbijt niet inbegrepen.

Tenminste één wereldstad staat nog op onze bucketlist: Barcelona. Misschien zijn we te laat. Barcelona is één van die steden waar het toerisme volledig uit z'n voegen is gegroeid.

2 reacties

Ja, er heel wat veranderd... 

Zelf heb ik zowat heel Europa bekeken, maar dat was ruim veertig jaar geleden.

En gelukkig heb ik daar nog steeds mooie herinneringen aan!

Tuinfluiter

12 September 2017 om 20:54

Grappig dat jij 't ook hebt over de Kalverstraat in Venetië. Zo noemen wij dat ook. En 't is nog steeds zo dat als je de zijstegen inslaat het ineens een stuk rustiger wordt. Dat gaan we binnenkort weer doen als we daar de Biënnale gaan bezoeken. Als je de weg kent is Venetië nog steeds heel goed te genieten. Maar mijd de Rialtobrug, de Kalverstraat en het San Marco! TOOS

Toos van Holstein

18 September 2017 om 18:30

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.