Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

377. Die Schwebebahn

1 reactie

In het jaar 2004 heb ik een meerdaagse tocht gefietst naar Wuppertal. Het bijzondere van Wuppertal is de beroemde Schwebebahn, een trein die aan een rail hangt boven de rivier de Wupper. Eind augustus had ik nog een weekje over voordat de school weer begon, alwaar ik mijn lessen pleeg te verzorgen.
Nog een extra weekje vakantie, dat wilde ik graag benutten. Op verjaardagen, na een paar borreltjes, komt het gesprek wel eens op de geneugten van het onderwijs. Veel vakantiedagen is bij sommige mensen een doorn in het oog. "Voeren jullie daar nog wat uit?". Dit soort discussies, daar werd ik wel eens een beetje moe van. Dit verschijnsel heet niet voor niets "borrelpraat".

Tijdens die fietsdagen in augustus 2004 heb ik een bizar voorval meegemaakt. Niet veel mensen heb ik dit ooit verteld. In de loop van deze column zult u lezen over welke dramatische gebeurtenis het gaat. Eigenlijk hoort zo'n verhaal niet thuis in mijn columns, die meestal over luchtige zaken gaan.
De fietstocht naar Wuppertal ging in etappes. Eerst met de trein naar Roermond. Van daar uit op de fiets naar het vestingstadje Zons am Rhein. Een juweeltje redelijk dicht bij de Nederlandse grens. Wie kent Zons am Rhein? Bijna niemand, denk ik.
Een prachtig plekje aan de Rijn. Na het stadje bekeken te hebben heb ik 's avonds gegeten in een Grieks restaurant. Mixed grill, wat kan daar fout aan gaan? Een enorm bord met allerlei vleessoorten werd er voor m'n neus gezet. Zoveel vlees had ik nog nooit bij elkaar gezien. Tot mijn grote schande moest ik toegeven dat ik het niet allemaal op kon. Pas in 2006 werd dit voedselrecord gebroken in Treseburg in de Harz, door middel van een mega-schnitzel. In column-11 heb ik dit gerecht uitvoerig beschreven.

De volgende morgen met de Rheinfähre naar de overkant van de drukbevaren rivier, een stukje stroomopwaarts fietsen, richting Zwitserland dus. Dan komt het punt waar de Wupper uitmondt in de Rijn, net iets ten noorden van Leverkusen. Wat een verschil. De Rijn, die brede rivier met zijn drukke scheepvaart en dan plotseling de Wupper, een snelstromend riviertje met stroomversnellingen en hooguit een kano of een roeiboot.

In de buurt van Wuppertal kwam plotseling de Schwebebahn uit een zijstraat om de rest van het traject midden boven de Wupper te hangen. Prachtig om die zwevende treinen langs te zien komen. Maar ...... eerst een kamer zoeken. Dat kostte weinig problemen.
Met de mevrouw van de Zimmer Frühstück had ik een gesprekje. Ik vertelde onder andere dat ik Lehrer was. "Lehrer Deutsch?" vroeg ze. Dit was het grootste compliment wat ze me had kunnen geven. Mijn woordkeuze en uitspraak waren blijkbaar dik in orde.

Die middag heb ik een aantal trajecten met de Schwebebahn afgelegd. Een soort kermisattractie. Als je instapt op het perron begint de trein meteen al te schommelen. "Schaukeln" noemen ze dat in Duitsland. Wat een ervaring.

Dat er ook wel eens wat mis gaat met de Schwebebahn staat uitvoerig beschreven op Internet. De zoekwoorden "Tuffi" en "Schwebebahn" intikken en Google doet de rest.
In 1950 had een circus haar tenten opgeslagen in de stad Wuppertal. Als een soort reclamestunt zou het babyolifantje Tuffi een stukje meerijden in de Schwebebahn. Het beestje kreeg geen zitplaats aangeboden, hij moest blijven staan in het portaaltje. Maar helaas, Tuffi schrok zo van al dat gewiebel en geschaukel, dat hij in blinde paniek door de deur van het treinportaal sprong en een aantal meters lager in de Wupper belandde. Gelukkig heeft het olifantje de val overleefd en kwam hij er met een natte slurf vanaf.

Na een aantal ritjes met de Schwebebahn heb ik geprobeerd om dit fenomeen vanuit alle standen te fotograferen. Eén van de favoriete standpunten was van bovenaf. Hiertoe moest ik heel voorzichtig afdalen in een soort hellend parkje langs de rivier. Plotseling zag ik hem liggen. Ik stond stijf van de schrik. Hij lag met zijn hoofd tegen een boomstam. Overal was geronnen bloed. Zijn gelaatskleur was zodanig dat er geen twijfel over bestond: deze jongeman was morsdood en hij lag daar al geruime tijd. Zijn hippie-achtige uiterlijk en zijn rugzak deden mij onmiddellijk denken aan een doodsoorzaak, die aan drugs gerelateerd was. Zo snel mogelijk klom ik het park weer uit naar de hooggelegen straat langs de Wupper. Er was daar een garage. Ik sprak een medewerker aan: "Ich habe ein toter Mann gefunden". De monteur daalde samen met mij af naar het lugubere plekje en kwam tot dezelfde conclusie. Hij belde de politie en even later klonken de sirenes van de hulpdiensten. Deze keer daalde ik met een politieman nogmaals af naar diezelfde plaats. Na een uitvoerig vraaggesprek en na wat geblader in mijn paspoort mocht ik gaan. Hij vroeg nog wel wat ik in Wuppertal kwam doen. Na de opmerking "Die Schwebebahn anschauen" leek hij tevreden.

Deze gebeurtenis hoort eigenlijk niet thuis in "Columns met een glimlach", dat besef ik mij terdege. De aanblik van de dode jongeman heeft op mij zo'n indruk gemaakt dat ik nu nog steeds, 13 jaar na dato, een heel duidelijk beeld heb van de situatie. Als een soort digitale foto in mijn hersenen zie ik het drama tot in de kleinste details terug. Vergeten is niet mogelijk.
Ik heb een diepe bewondering voor hulpverleners die regelmatig geconfronteerd worden met soortgelijke situaties. Het is te hopen dat zij wèl een "delete-knop" hebben.

De volgende dag fietste ik, met mijn hoofd vol gedachten, terug richting Nederland. Na een laatste overnachting in de Romeinse stad Xanten, heb ik op het station van Nijmegen de trein terug naar Zeeland genomen.

 

1 reactie

't Lijkt me inderdaad heel schokkend om zo ineens met een lijk te maken te krijgen terwijl je in vakantiestemming een beetje aan het rondkijen en fotograferen bent. Logisch dat die waarneming nog steeds in je geheugen gegrafeerd staat. TOOS

Toos van Holstein

29 August 2017 om 14:20

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.