Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

376. Een dagje Utrecht

1 reactie

We waren het al langer van plan. Eindelijk is het ervan gekomen. Ons dagje Utrecht.
Allereerst waren er wat treinperikelen. Tegen de verwachting in werden we via de intercom nog steeds aangesproken met DAMES EN HEREN. Dat was tegen de afspraak. De NS had beloofd om voortaan genderneutraal te zijn. In de vorige column heeft u daar alles over kunnen lezen.

Bij het overstappen moet je tegenwoordig enorme afstanden overbruggen, bijvoorbeeld van spoor 3b naar 2a. Of van 7a naar 6b. Het klinkt helemaal niet zo ver, maar het is toch een behoorlijke afstand. In de verte zie je de aansluitende trein al staan. Ernaast staat een geüniformeerde conducteur al zenuwachtig op een fluitje te blazen, ten teken dat hij dringend wil vertrekken. De bedoeling is duidelijk. Of we nòg een stapje harder willen lopen.
Eén ding is zeker, iemand die slecht ter been is haalt deze "aansluiting" beslist niet.

Het traject Den Bosch-Utrecht is erg populair bij reizigers. Het perron stond bomvol, de aansnellende trein stond ook bomvol èn er stapte zo goed als niemand uit. Toch maar instappen, een beetje dringen, dan moet het lukken. Alle portalen en alle gangpaden stonden vol met reizigers. Nooit geweten dat er in één treinstel zoveel staanplaatsen zijn. Dat is gemakkelijk verdiend door onze Nederlandse Spoorwegen. We waren voorbereid op een halfuurtje staan.
Opstaan voor ouderen? Nee, dat is iets van vroeger. De jeugd die een zitplaats heeft bemachtigd, zit op een beeldschermpje te wrijven en dat is in zittende toestand een stuk makkelijker dan staande. Uiteindelijk boden enkele passagiers van middelbare leeftijd ons alsnog een zitplaats aan. Hulde daarvoor. Dit soort hoffelijkheid bestaat dus nog steeds...

Bij het uitstappen op Utrecht CS kies je voor de borden UITGANG CENTRUM. Na ongeveer een kwartier dwalen door allerlei gangen van Hoog Catharijne werden we er een beetje moedeloos van. Zouden we vandaag de buitenlucht nog zien? Uiteindelijk lukte dat. Op het Vredenburgplein zagen we na lange tijd weer het daglicht. Gelukkig. Ontsnapt uit Hoog Catharijne. Dat viel niet mee.

Op het Domplein zouden we ons eerste bakje koffie drinken. De route daarheen is een makkie. De 112 meter hoge Domtoren steekt letterlijk overal bovenuit. Verdwalen is zo goed als onmogelijk. Even later zaten we op ons eerste terras. Het zou niet het laatste zijn die dag.

Die avond zou voetbalclub FC Utrecht de degens kruisen met Zenith Sint-Petersburg. We hadden dus veel Russische supporters in het centrum verwacht. Speciaal voor die gelegenheid had ik mijn Russisch woordenboekje meegenomen, bestaande uit de twee delen: Nederlands-Russisch en Russisch-Nederlands. Uit mijn Chroetsjov-tijd uit de jaren '60 had ik alleen het woordje "njet" onthouden, maar dat klinkt op zichzelf nogal negatief. De Utrechtse kroegbazen hadden extra wodka ingekocht, maar ze bleven met de voorraad zitten. Op een gegeven moment lazen we op een krijtjesbord dat de wodka in prijs was verlaagd. Nee, ik heb me niet laten verleiden. Op een gemiddelde woensdag in augustus drink ik zelden wodka.

Wandelend door de grote kerk achter de Dom bleek er in de kerk (!!!) een horeca-aangelegenheid te zijn. Het stond met grote letters op de toegangsdeur: "Dom café". Een verwarrende naam. Is daar een kroegbaas met een bijzonder laag IQ? Of is het een café alleen toegankelijk voor simpele lieden? We zijn er in elk geval niet binnengegaan. Pas veel later begrepen we dat de naam iets te maken had met de Domtoren en de Domkerk.

Na een paar stevige wandelingen langs de Utrechtse grachten en de Utrechtse hofjes besloten we aan het eind van de middag om in de Domstad ook nog een hapje te gaan eten. Mijn grootste wens zou nu in vervulling kunnen gaan: een terrasje op één van de werven van de Oudegracht, vlakbij het water. De dames zagen dit helemaal niet zitten, zo vlakbij het water.
Maar met mijn overredingskracht zaten we even later toch op het terras van een Argentijns restaurant, vlak aan het water, prachtig uitzicht. Met als hoogtepunt de talrijke voorbijvarende bootjes. De enige concessie die ik moest doen: onze tafel mocht niet pal de rand van de kade staan. Dat is gelukt. Zie foto.
De tafel en de stoelen naast ons stonden slechts enkele centimeters verwijderd van de "afgrond". Even later werd dit risico-tafeltje bevolkt door twee heren. Ze aarzelden eerst een beetje, maar uiteindelijk gingen ze toch zitten. Er is gelukkig niks ernstigs gebeurd.

Een dagje Utrecht kan ik iedereen aanbevelen. En wilt u daarbij een extra spannend slot? Daal dan de trap af van de Oudegracht en kies daar voor het rechtse tafeltje. Stilzitten, niet te veel wiebelen. Dan bestaat de kans dat alles goed afloopt. Veel plezier en eet smakelijk!!!

 

1 reactie

Ik heb weer genoten van jouw beschrijving, Han!

Tuinfluiter

22 August 2017 om 15:42

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.