Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

374. Duitse eigenaardigheden (5)

4 reacties

Je gelooft het niet. Na een weekje vakantie in het Duitse Ahr-dal, kwamen we er thuis plotseling achter dat we deze keer geen enkele schnitzel hadden genuttigd. Hoe is dat mogelijk? Naar Duitsland gaan en geen schnitzels eten. Bizar.

In plaats daarvan hebben we wel andere Duitse specialiteiten genuttigd. Heeft u wel eens ooit een Strammer Max gegeten? Dit is een soort uitsmijter, maar dan net iets anders. Het barst van de calorieën. En natuurlijk bereid met verse Hollandse fipronil-eieren. Deze lekkernij is genoemd naar de 97-jarige Maximiliaan, een man met stijve spieren, die slechts schuifelend vooruitkomt. We vragen ons af of Strammer Max nu wel zo'n wervende titel is voor dit gerecht...

Wel eens van Flammkuchen gehoord? Op het eerste gezicht lijkt het op een pizza, alleen de bodem is gemaakt van geheel ander materiaal. Veel dunner dan de pizzabodem. Het komt nog het dichtst bij onze "matses". Bij de bereiding van Flammkuchen komen zeker Flammen aan te pas, gezien het zwarte korstje aan de zijkant.

Een teleurstelling voor mij was dat het enige biertje wat ze in Duitsland schenken en wat ik nog wel lekker vindt, uit de handel is genomen. "Haben Sie Weissbier dunkel?" (het klinkt als een tegenstelling, maar dat is het niet). "Nein, leider nicht. Nur helles". Voor de rest hebben ze dus alleen Weissbier hell, gewoon bier en alcoholvrij bier. Belgische bieren hebben ze nog nooit van gehoord. Bij de Belgisch-Duitse grens, exact ter hoogte van het stippellijntje, houdt de verkoop van Belgische bieren meteen op. Geen Belgische bieren op de tap. En ook niet op de fles.

Ons gezellige hotelletje (zie foto aan het begin van de column) was omringd door hellingen met druivenstruiken. Tijdens een wandeling langs de wijngaarden roken we plotseling een heel naar luchtje. Het was sproeitijd en de druivenstruiken werden bespoten door een man met een soort mini-tractor. Te midden van een wolk van ongezonde insecticiden was die arme man slechts voorzien van een mondkapje. Een volledig gasmasker was veiliger geweest. Voor ons, wandelaars, was er al helemaal geen bescherming geregeld. 's Avonds, als de wind is gaan liggen, krijgt de man op de tractor hulp van een sproeihelikopter of een sproeidrone. Dan moet je als wandelaar een veilig heenkomen hebben gezocht.
Eén ding zijn we van overtuigd: wandelen tussen de wijndruiven is vele malen ongezonder dan een eitje consumeren met een hoge dosis fipronil.

Door het Ahrdal loopt een spoorlijn, waarover elk uur een boemeltje tuft, door tunnels en over viaducten.
Bijna alle stationnetjes zijn omgebouwd tot café-restaurant. Het wachtlokaal is verdwenen. Op het perron staat een zielig hokje waar maximaal 6 personen in zouden kunnen schuilen voor de regen, maar dan mogen ze géén bierbuik hebben, want dan passen er slechts drie in.
Een kaartje kopen is een crime. Op het perron staat een soort apparaat waarop je van allerlei zaken in moet toetsen. Zonder bescherming tegen de weersomstandigheden moet je intikken waar je naar toe wil. Alleen enkele reis is mogelijk en het kaartje is maximaal 2 uur geldig. Om te kunnen betalen moet je kiezen, òf met je pinpas, waarbij het apparaat tot vervelens toe meldt dat je pas "unlesbar" is. Òf er is een gleuf waar je een bankbiljet in kunt stoppen. Bij het aanbieden van een 10 eurobiljet wordt dit stukje papier met een bloedvaart naar binnen geslokt. Heel hebberig. Op de manier van "Die zien we nooit meer terug". Dat moet vriendelijker kunnen. Dat een zwoele damesstem je voorbereidt op de betaling: "Danke sehr; warten Sie ein Moment". Dat je dan het biljet héél langzaam ziet verdwijnen, zodat je nog op een fatsoenlijke manier afscheid kan nemen van je 10 eurobiljet. Dat is wel zo netjes. Het was tenslotte jouw biljet. Gelukkig werd het teveel betaalde bedrag in euromunten in een bakje gedeponeerd.

In de jaren '80 maakten we voor het eerst kennis met zo'n biljetten-eetmachine. We waren op weg naar de Zwitserse Alpen. Om de drukte te vermijden reden we toen altijd 's nachts. Omdat we verzuimd hadden om op de Duitse Autobahn onze benzinetank bij te vullen, zagen we tot onze schrik dat de benzinemeter het rode gebied naderde. Het was 06.00 uur in de ochtend toen we de stad Interlaken binnenreden. De tank was bijna leeg. Er was een tankstation, maar helaas nog geen bemensing.
Toen zagen we dat één van de pompen voorzien was van een biljetten-automaat. We schoven een biljet van 10 Zwitserse Franken naar binnen. Dat kan op 4 manieren, zie foto. U raadt het al, pas bij de 4e manier werd het biljet geaccepteerd en konden we brandstof tanken ter waarde van het biljet. In die tijd was er nog geen wisselgeld.

We hebben zojuist besloten om vanavond in de stad een lekker schnitzeltje te gaan eten. We moeten tenslotte aan ons jaarlijkse schnitzel-quotum zien te geraken.

P.S. De catastrofe met de photobucket-plaatjes is opgelost. Meer dan 1700 afbeeldingen heb ik één voor één verkleind en in de map van Zeelandnet gezet. Die is nu "slechts" voor 46% gevuld, mede dankzij het verkleinen. Alles werkt weer. Het heeft me heel veel tijd en energie gekost (en een RSI-duim).

 

4 reacties

eigen bier eerst ...

en als een wijn nu wat minder smaakt, weet ik in elk geval waar het door komt. Maar een Strammer Max is aan mij welbesteed.. i.p.v. een schnitzel.
Jammer dat ik moet lezen dat een bezoekje aan ons buurland ook niet meer is wat het was. We waren altijd liebhabers. Ik denk dat onze keuze voor onze eigen Zeeland niet zo slecht is.
Mooi weekend! 

Jopie Meerman

11 August 2017 om 09:44

Goede morgen. Leuke verhalen, ik kom eigenlijk niet meer in het buitenland en vroeger waren we meer op het zuiden gericht (Frankrijk, Portugal) dus Duitsland ken ik niet zo goed. Zelf heb ik ook met problemen ivm Photobucket, maar moet je dan een community hebben om een fotomap bij Zeelandnet te openen? Of kan dat ook gewoon op een andere wijze. Ik heb wel een comm. maar daar maak ik eigenlijk geen gebruik meer van.

haba

12 August 2017 om 11:31

Fijn om te lezen, je blog.....we gingen eens naar Gent....een tent met alle Belgische biertjes, een heerlijk Palmpje hadden ze niet. 

Zeeuwse dame

12 August 2017 om 17:14

Ook een Stramme Max gegeten in d Duitsland, buikje vol hoor. Wel heel lekker, geen liefhebber van een snitsel.

wijari

12 August 2017 om 22:57

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.