Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

373. Hoe overleef ik Dancetour?

5 reacties

Een buitenkansje!! Er was een muziekfeest op de Goese markt, zo werd het althans aangekondigd in de media. Toevallig houden wij allebei van muziek en ook allebei van feest. Dus waarom niet? Op weg naar de Markt hoorden we al van verre dat er iets gaande was. Op het plein aangekomen moesten we door een soort "sluis" waar tassen werden gecontroleerd op inhoud en waar de bezoekers werden gefouilleerd. Nee, wij werden niet gefouilleerd, blijkbaar werden we niet verdacht. We werden wèl een beetje vreemd aangekeken door de jongeman van dienst. Wat doen die twee bejaarden bij Dancetour? Voor de zekerheid hebben we het grote bord met gedragsregels nog even doorgelezen, maar er stond niet vermeld dat het verboden was voor 70-plussers.
De markt was zo goed als leeg. We waren duidelijk aan de vroege kant. De meeste aanwezigen hadden een knalgeel T-shirt met grote letters CREW achterop.

Toen kwam de volgende teleurstelling. Wij hadden een goede band verwacht met leuke liedjes. Maar helaas. Op het enorme podium voor het stadhuis stond een manspersoon, met de pet achterstevoren, plaatjes te draaien.
Kunst, zo kan ik het ook. Vroeger draaide ik ook wel eens plaatjes op feestjes en partijtjes om de stemming erin te houden. Het enige nadeel was altijd de 15 seconden stilte als er een plaatje verwisseld moest worden. Daar hadden ze nu blijkbaar iets op gevonden want de muziek was nooit stil. De eenzame man op het podium heeft zelfs een naam. Ze noemen hem een diskjockey.
Een jockey is eigenlijk een meneer die halsbrekende toeren uithaalt met een paard, bijvoorbeeld springen over een veel te hoge hindernis. Een diskjockey springt ook: van plaatje naar plaatje.

Uit de geluidsboxen kwam een enorme stamp, zodanig dat de melodie van het "liedje" niet meer te volgen was. Gelukkig had ik mijn decibelmeter bij me en die gaf op 10 meter afstand van de geluidsbron al 123 decibellen aan. Ruim boven de pijngrens, die "slechts" 120 decibel bedraagt. Een verschilletje van slechts 3, waar maken we ons druk om?

We namen plaats op het terras van één van de vele kroegen. Vooral mijn linker oor kreeg het zwaar te verduren. Dat gehoororgaan was namelijk naar de boxen gericht. Een bestelling plaatsen was zo goed als onmogelijk. Aangezien de serveerster onlangs gezakt was voor haar schriftelijke cursus "liplezen" aan het LOI moesten we een list bedenken. Aanwijzen op de menukaart was de enige overblijvende optie.
Op het plein zelf stonden zogenaamde sta-tafels. Een jongeman had ondanks het vroege uur een biertje besteld, dat geserveerd werd in een plastic bekertje. We zagen het allebei gebeuren. Het biertje stond dicht aan de rand van de tafel en door de hevige trillingen van de beat uit de boxen schoof het steeds verder naar de rand toe. Plons!!! Als het om een wandelend glas bier was gegaan, dan had ik vast wel even gewaarschuwd. In dit geval was het wel een grappig gebeuren.

Van het goede gesprek wat ik met mijn echtgenote wilde aanknopen kwam weinig terecht. Na al die dagen van verslaving aan de computer om de photobucket-ramp te kunnen herstellen, wilde ik me die middag van mijn beste kant laten zien. Het bleef bij wat blikken van verstandhouding en wat geglimlach. De keiharde dreun uit de boxen bleef maar duren, er viel geen enkele pauze om bijvoorbeeld even een nieuwe bestelling te plaatsen of even van gedachten te wisselen.

Plotseling begon mijn hart heftiger te kloppen. Dat kwam niet door die knappe serveerster die mij terloops een verleidelijke blik toewierp. Nee het kwam door de stamp in de muziek. Een natuurkundig verschijnsel, ze noemen het resonantie. Als de ene trilling de andere versterkt. Mijn hart sloeg dus op hol door de enorme beat uit de speakers.
Iedere natuurkundestudent kan u dit verschijnsel verklaren. Dat is ook precies de reden dat een peloton soldaten nooit in marstempo over een brug mag lopen.
Bij die gedachte kreeg ik angstige visioenen. Het podium stond vlak voor het middeleeuwse stadhuis. Het zal toch niet gebeuren dat het trillingsgetal van de fundering van het historische gebouw overeenkomt met de frequentie van die enorme herrie uit de boxen. Ik zag de gevel al instorten.

De herrie uit de boxen leek steeds heftiger te worden. Ik meende verdwaald te zijn  in een mega-commercial van Specsavers. U kent hem wel: een bijziende hiphopster loopt per ongeluk het bingozaaltje van een bejaardentehuis binnen en onder het excuus "Hi guys, sorry I'm late" zet ze haar lawaaimachien op volle sterkte. De oudjes voelen zich geroepen om een beetje mee te bewegen, maar het hoogtepunt is toch dat stomverbaasde gezicht van die vrijwilligster die met de bingo-spulletjes binnenkomt.

Terug naar de Goese markt. Op een gegeven moment schoof mijn vrouw mij een geschreven briefje toe: "Zullen we gaan?". Zo gezegd, zo gedaan. Via gebarentaal konden we de rekening voldoen. Via dezelfde uitgang verlieten we het feestterrein. De jongeman die ons "binnengelaten" had, begreep de situatie. Zijn medelijden liet hij blijken met een veelbetekenende glimlach.

Zelf ben ik er afgekomen met een licht beschadigd trommelvlies van mijn linker-oor en een hinderlijke pieptoon in beide oren. Thuis hebben we ramen en kieren gesloten om maar niks meer te kunnen horen van het muziekfeest. Toen heb ik het adagio van de derde symphonie van Beethoven opgezet. Als compensatie voor de geleden herrie. Daarna werden we weer een beetje rustig.

Het was toch niet zo'n goed idee om naar Dancetour te gaan...

5 reacties

Hahaha, heel herkenbaar

tiscrea ©

01 August 2017 om 11:34

Welkom terug! Waar heb je nu de nieuwe foto's geplaatst. Dat gedoe met die dj is heel herkenbaar. Maar ja, jullie hadden dan vast ook geen pilletje genomen. Dat sachijnt nodig te zijn om die herrie te kunnen aanvaarden. Ik vraag me wel af hoe de controle in Goes is op die herrie. Want boven 120 dB mag vast niet. TOOS

Toos van Holstein

01 August 2017 om 11:57

Ik gebruik op dit moment de map die Zeelandnet beschikbaar stelt aan elke blogger. De plaatjes verklein ik zodanig dat de totale grootte per column niet boven de 100 KB komt. Dan kan ik nog wel even vooruit.

han44

01 August 2017 om 12:50

Vreselijk zeg... 

Hopelijk wordt je trommelvlies weer beter!

Tuinfluiter

01 August 2017 om 20:38

Compliment, leuk en geinig om te lezen!

Oprisping

04 August 2017 om 14:42

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.