Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

369. Komkommertijd

2 reacties

Hoezo komkommertijd? Aan de uitgestalde groente en fruit bij de Goese groentekraam te oordelen is het niet alleen maar komkommertijd. Het is ook kersentijd, aardbeientijd en perzikentijd om er eens een paar op te noemen.

Wat er mee bedoeld wordt is duidelijk. Komkommertijd is een tijd van weinig nieuws. Politiek nieuws is er nauwelijks, uitgezonderd de moeizame onderhandelingen voor de vorming van ons nieuwe kabinet.

Typisch krantennieuws met een hoog komkommergehalte sloeg deze week bijna uitsluitend op de extreem hoge temperaturen.
- Buschauffeurs in Nantes hadden het warm in hun lange chauffeursbroek. Hun vrouwelijke collegae mochten wèl in een rokje chaufferen. Dus de oplossing was simpel. Gewoon een rokje aantrekken.
- Op een kostschool in Engeland verschenen de jongens in kilt, ook al omdat een korte broek niet deftig genoeg is
- Ook dichter bij huis kunnen ze er wat van. Mannelijke leerlingen aan het Calvijn College mochten onder geen beding in een korte broek het schoolgebouw betreden. Staat dat in de Bijbel? "Het is niet toegestaan om in korte broek een educatie-ruimte te betreden" of "Gij zult ten allen tijde uw onderbenen bedekken". Gezien mijn opvoeding ben ik redelijk Bijbelvast, maar die zinnetjes ben ik echt nog nooit tegengekomen. Waar het staat is me onduidelijk, maar volgens de schoolleiding wordt het ergens genoemd.
- Op het Middelburgse Abdijplein hebben ze met honderden tegelijk de zonnegroet gebracht. Hoe kom je op dit idiote idee? Het was al dagen tropisch warm. Dan vraag je erom dat de hittegolf nog veel langer duurt. Een regendans volgens de traditie van de Noord-Amerikaanse indianen was meer op z'n plaats geweest. Mijn eerste kennismaking met de zonnegroet dateert van een jaar of 30 geleden. Een vriendin van ons zat sinds kort op yoga en demonstreerde toen voor ons de "zonnegroet". Ik zal het maar eerlijk zeggen: ik kwam niet bij van het lachen. Wat een humor. En wat een gedoe. Dat moet veel simpeler kunnen: gewoon op een zonnige dag naar boven kijken en "Hallo" roepen.

Ook in de sport kent men de komkommertijd. Zo wordt er op dit moment ergens in Rusland een compleet nietszeggend voetbaltoernooitje georganiseerd. Het heeft nog een naam ook: de Confederations Cup. Een soort spek-en-bonen toernooitje dat niemand serieus neemt. Een tussendoortje in afwachting van de WK. De deelnemende Duitse ploeg heeft zelfs een juniorenteam afgevaardigd. De tribunes zijn akelig leeg, behalve dan als het gastland aan de beurt is. Daarom is het des te opvallender dat de NPO besloten heeft om alle (!!!!) wedstrijden hiervan live uit te zenden. Nee, ik kijk niet, ondanks het feit dat ik een echte liefhebber ben.

Komkommertijd op TV. Vele programma's die de moeite waard zijn worden afgebroken en keren pas in september weer terug op de buis. De open plekken worden gevuld met de al genoemde Confederations Cup, voor de zoveelste keer de Tolkien-trilogie van The Lord of the Rings, voor de zoveelste keer de films van Flodder. De vijftien jaar oude afleveringen van Rail Away kent af en toe een mooie uitschieter, die we nog wel eens willen zien.

Als ze dan toch eindeloos aan het herhalen zijn, waarom geen oude beelden van "Are you being served?" (Wordt u al geholpen?) over die Britse kledingzaak met dat leuke personeel. Met de parmantige trippelpasjes van mr. Humphreys en met mrs. Slocombe, Captain Peacock en niet te vergeten de bloedmooie miss Brahms, een lust voor het oog. Deze oer-Britse humor blijft leuk.

Tussen alle TV-bagger die dagelijks over ons heen wordt gestort is er zo af en toe iets interessants te melden. Iets wat je eigenlijk niet mag missen.
Nee, ik bedoel deze keer niet de Rijdende rechter of het familiediner of Hotter than my daughter.
Ik heb het over de zeer interessante documentaire die columnist en schrijver Özcan Akyol gemaakt heeft in Turkije, het land van zijn voorouders. De serie "De neven van Eus" gaat inderdaad over verre familieleden waar Özcan op bezoek gaat. Hij probeert duidelijkheid te krijgen waarom een volk blind achter de grote leider Erdogan aanhobbelt.
De aflevering over de badplaatsen Alanya en Antalya brengt pijnlijk aan het licht dat de toeristen Turkije massaal de rug toegekeerd hebben. De toeristenindustrie wordt zwaar getroffen, het regent er faillissementen. Maar .......... dit mag niet verder verteld worden, sterker nog, de regering ontkent dit fenomeen in alle toonaarden.
In de stad Kayseri kwam Özcan met zijn TV-ploeg plotseling oog in oog met een woedende menigte. De "fascisten" uit Nederland moesten vluchten om niet gelyncht te worden. Waarom wij fascisten worden genoemd? Tijdens de rellen in Rotterdam is er één Turkse demonstrant gebeten door één politiehond. Dit voorval is verfilmd en dit filmpje wordt op de Turkse staatstelevisie èlke dag herhaald, net voor het 20.00 uur nieuws.
Veel winkels in Kayseri hebben hun reclame aangepast. In plaats van hun product te promoten laten ze via de lichtreclame weten dat Hollanders fascisten zijn.
Eén ding is nu zeker. Dit was de laatste keer dat Özcan Akyol in Turkije is geweest. Voor zijn eigen veiligheid blijft hij voortaan aan deze kant van de Bosporus.
Maar de TV-documentaire is alleszins de moeite waard. Onbegrijpelijk dat zoveel mensen het eens zijn met de machtswellusteling die Erdogan heet.

Stom toevallig dat een stelletje heetgebakerde Turken in 1988 een vroegtijdig einde maakten aan mijn voetbalcarrière. Ja, dit is waar gebeurd!! Ik was toen 44 jaar en in mijn nadagen voetbalde ik bij een zomeravondclubje in Middelburg. Dat jaar was er een club bijgekomen in onze competitie. Een clubje van Turkse gastarbeiders. Met de voetballers was niks mis, met het fanatieke publiek aan de zijlijn des te meer. Op een gegeven avond moesten wij tegen het Turkse clubje voetballen.

Hier volgt het incident:
De rechtsbuiten van FC Istanbul kreeg een lange verre bal aangespeeld. Helaas hield hij de bal niet binnen. Die rolde ruim over onze achterlijn. Voor de grap gaf hij toch nog een voorzet en voor de grap schoot de Turkse midvoor de bal achter onze keeper. Het Turkse publiek stond te juichen. Dat was lachen!! Toen onze keeper de uittrap wilde doen, renden een aantal Turkse "supporters" naar de scheidsrechter en bedreigden hem in woord en gebaar. De arme man was dusdanig ondersteboven dat hij uiteindelijk maar één ding kon doen: "Doelpunt". Het stond 0-1 voor FC Istanbul. Toen in diezelfde wedstrijd nog twee glaszuivere doelpunten van ons eigen clubje om onduidelijke redenen werden afgekeurd en het dus 0-1 bleef, toen wist ik het zeker. Dit was mijn laatste voetbalwedstrijd geweest. Tegen zoveel onrecht was ik niet bestand. Het was 1988. Erdogan zat toen al in de Turkse politiek.

Waar een column over komkommers al niet toe kan leiden...

2 reacties

Lekker geschreven zeg  
Ga nog maar even zo door.

FotografieGinaHeynze

23 June 2017 om 15:34

Ik heb jouw mooie column alweer met plezier gelezen.

En inderdaad, als 'are you being surved' weer eens uitgezonden zou worden, zou ik er, net als jij, ook weer van genieten!

Tuinfluiter

23 June 2017 om 20:30

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.