Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

361. Willem Alexander ziet Abraham

1 reactie

We hebben het allemaal meegekregen. Onze koning werd donderdag 50 jaar. Deze column blikt terug op 50 jaar Willem Alexander. Niet kritisch, wel af en toe humoristisch.

Het eerste wat ik mij afvraag. Stond er de afgelopen dagen een Abraham-pop bij de toegangspoort van Huize Eikenhorst? Het gebruik is een beetje oubollig, maar daarom niet minder leuk.

Als ik terugdenk aan het jaar 1994, toen ikzelf aan de beurt was, toen was daar die Abraham-pop. Gekleed in een knaloranje trainingspak, naast zijn wielrenfietsje, in onze voortuin. Het geheel was dermate levensecht dat onze buurman, de volgende morgen, nog ietwat slaperig, vriendelijk groette naar die fietser, die voor de bijzondere gelegenheid slechts gevuld was met stro.

We gaan het over Willem Alexander hebben. Over zijn jonge jaren, toen hij met zijn beide broertjes verplicht aanwezig was op het balkon van het Paleis op de Dam. Wat er op dat moment gevierd werd zal hem een zorg zijn. De drie kwajongens vermaakten zich met gekke bekken trekken tussen de spijlen van het balkon. Zelfs hun kleine middelvingertjes kwamen er aan te pas om aan te geven dat hun interesse op dat moment elders lag.
Het balkon op de Dam, datzelfde balkon waar hun overgrootmoeder Wilhelmina in 1948 haar kunstgebit in het publiek liet vallen, op het moment dat zij haar dochter Juliana als nieuwe koningin introduceerde. "Leve de koningin" ging nog goed. Bij "Hoera, hoera, hoera" ging het mis. Het kleinood is nooit meer teruggevonden...

Als aankomend staatshoofd moest Willem Alexander elk jaar enthousiasme veinzen bij de suffe spelletjes op Koninginnedag, zoals koekhappen, zaklopen, ezeltje prik en hoe ze allemaal mogen heten.

In zijn Leidse studententijd lustte onze kroonprins graag een biertje. Daar is niks mis mee. Daar zijn meer mensen groot mee geworden. Deze oefening baarde kunst tijdens de Olympische winterspelen in Sotsji. Samen met Vladimir Poetin genoot onze koning van een rasechte Heineken pils in het Holland Heineken House.

In 1986 leverde Willem Alexander een prestatie van formaat door de Elfstedentocht te volbrengen. Geen enkel ander staatshoofd kan zich beroepen op een dergelijk sportsucces. Onder het pseudoniem W.A. van Buren probeerde de kroonprins anoniem over de Friese ijsvloer te glijden. Helaas, al heel snel werd duidelijk dat er sprake was van "Koninklijke deelname". Voor de volledigheid: Buren is het pittoreske Oranjestadje in de Betuwe, waar ik toevallig afgelopen jaar nog een pannenkoek heb gegeten en een hele grote bier heb gedronken bij 32 graden in de schaduw.

Het liefdesleven van de kroonprins kende een aantal stations. Na Pamela, Paulette, Yolande en Barbara kan ik me nog éne Emily Bremers herinneren. Vier jaar duurde deze verkering: tussen 1994 en 1998. Daarna heeft de Argentijnse Máxima zijn hart definitief veroverd.

Nog een paar grappige voorvallen:
Tijdens zijn deelname aan een klimaattop in Mexico had hij een speech ingestudeerd, in het Mexicaans. Een tolk had hem hierbij geholpen. Als uitsmijter zou hij een Mexicaanse zegswijze citeren: “Camaron que se duerme, se lo lleva la chingada”: Een slapende garnaal wordt door het getij meegevoerd.
Helaas had de tolk zich vergist. De letterlijke betekenis was ietsje anders: Een slapende garnaal gaat naar de kloten. Een bulderend gelach was het gevolg. Willem Alexander had een verpletterende indruk achtergelaten. Hij kon niet meer kapot bij de Mexicanen. Wat een humor van die prins uit Olanda !!!

Een beetje dom was Willem Alexander, toen hij ten overstaan van de toegestroomde pers, een ingezonden stuk citeerde uit een Argentijnse krant, dat helaas geschreven was door meneer Videla zelf, de grootste boef van Argentinië. Premier Kok was zo verschrikkelijk boos dat hij de prins 's nachts mobiel uit z'n bed belde en om opheldering vroeg. Onze eerste minister was even vergeten dat de kroonprins op dat moment in New York vertoefde en dat deze stad in een andere tijdzone ligt...

Ik maak gebruik van deze gelegenheid om excuses te maken voor die flauwe grap van enkele jaren geleden.
Dat Prinsjesdag ietsje anders verliep dan andere jaren. Dat Máxima van modeontwerper Jan Taminiau een dusdanig grote hoed kreeg aangemeten, dat er voor W.A. geen plaats meer was in de Gouden Koets. Dat hij op een fiets zonder versnellingen moest proberen dit voertuig bij te houden, de troonrede wapperend in zijn linkerhand. 't Schijnt dat tijdens deze wilde rit één van de blaadjes weggewaaid is, maar gelukkig heeft niemand dit gemerkt tijdens de jaarlijkse speech op Prinsjesdag.
En dat hij bij een eerdere troonrede voor het allereerst het woord "participatiesamenleving" in de mond had genomen, een woord waar hij dagenlang voor de spiegel van Huize Eikenhorst op geoefend zou hebben.
Ik heb een beetje spijt van al deze onzin.

We gaan naar Tilburg, de stad die de Koninklijke familie heeft uitgenodigd op deze bijzondere Koningsdag. Volgens de burgemeester had Tilburg deze keer géén wandeling gepland door een oud-Hollands historisch centrum. Dat komt bijzonder goed uit, want Tilburg heeft namelijk geen historisch centrum!!!
Vorig jaar waren wij toevallig in de stad van de "kruikenzeikers" en bij het VVV kochten we een stadswandeling. Deze wandeling was helaas compleet oninteressant, sorry voor alle Tilburgers, die dit moeten lezen.
Een Tilburger schermt altijd met de slogan "Tilburg, de schôôônste stad van 't láááánd". Dit zinnetje slaat zeker niet op het stedenschoon, maar ongetwijfeld op de goede verrichtingen van de Tilburgse stadsreinigingsdienst.

Twee min of meer interessante locaties zijn: het kerkhof aan de Bredaseweg met die enorme pompeuze graftombes en het zijkanaaltje van het Wilhelminakanaal dat, onder de naam Piushaven, doodloopt in de stad (zie gele pijlen). Voor de rest is deze stad niet de moeite waard. De kruikenzeikers daar zullen me nu wel een azijnpisser noemen (= ook een soort kruikenzeiker).

Gelukkig is één ding zeker. De Koninklijke familie heeft, ondanks het gebrek aan entourage, een geweldige middag beleefd.
En die Abraham-pop bij Huize Eikenhorst is er toch nog gekomen. Dankzij enkele naaste buren (agrariërs) die nog een baal stro over hadden, stond er bij thuiskomst een heuse Abraham naast de toegangspoort. En zo hoort het ook !!!

 

1 reactie

't Zou me niet verbazen als er binnenkort een koninklijke vraag over het mogelijk schrijven van een biografie over WA tot je komt. TOOS

Toos van Holstein

02 May 2017 om 17:30

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.