Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

358. Fietsen langs het water

3 reacties

Met de fiets een riviertje volgen, bij voorkeur over autovrije weggetjes. Wat is er mooier dan dat?

Een ideale manier om helemaal tot rust te komen, om alle stress achter je te laten.
Nee, ik bedoel geen kaarsrecht kanaal, waar je tot aan de horizon rechtdoor moet blijven rijden, zonder enige afwisseling. Dat is de saaiheid ten top.
Gelukkig zijn er in Nederland tal van prachtige riviertjes, die per fiets te volgen zijn, met name in het Groene Hart. De Linge, de Vlist, de Meije, de Utrechtse Vecht, de Lange Linschoten om er zo maar eens een paar te noemen. Of de prachtige Kalenbergergracht in het natuurpark de Weerribben.

Ook bij onze Oosterburen hebben we in de loop der jaren talloze riviertjes befietst. Niet alleen de Rijn, de Moezel, de Main, de Donau, de Elbe, de Weser of de Neckar. Ook kleinere riviertjes waarvan u de naam mogelijk nog nooit hebt gehoord. Hoeveel riviertjes uit de volgende serie kent u? Jagst, Kyll, Nahe, Lahn, Altmühl, Havel, Wied, Lauter, Naab, Vils, Murr, Wiesent. Hoeveel van deze twaalf kende u? Eerlijk zeggen.
De laatste tijd zoeken we eerst een ons onbekend riviertje op en pas daarna gaan we op zoek naar een Zimmer-Frühstück in de buurt.

Twee voordelen van het volgen van een riviertje:

  1. Je kunt niet verdwalen *
  2. In heuvelachtig of bergachtig gebied hoef je niet te klimmen.

* Dit klopt niet helemaal. Ooit volgden we een Duits riviertje en na een flink aantal kilometers kwamen we er achter dat we langs een zijriviertje fietsten. Ergens hadden we een bruggetje moeten nemen om de "hoofdstroom" te blijven volgen.

De volgende verhaaltjes en anekdotes spelen zich voornamelijk af langs het water:

Mijn eerste lange solofietstocht voerde langs het water van de Schelde, vanaf de bron in Noord-Frankrijk tot in Zeeland. Voor de NS-beambte op het station van Middelburg was het een uitdaging. Iemand wilde met de trein naar het Franse Saint-Quentin en z'n fiets moest ook mee. Maar uiteindelijk kwam deze meneer er toch uit. Ik was in het bezit van een enkeltje Saint-Quentin (plus fiets). Via Roosendaal, Antwerpen en Brussel. Na het passeren van de Franse grens werd het treinpersoneel gewisseld. Een norse Franse spoorwegman kwam de coupé binnen en begon iets onverstaanbaars voor te dragen. Tot ik het woord "vélo" opving. Het ging over mijn fiets, die in het portaaltje stond!! Het kwam erop neer dat hij niet akkoord ging met de aanwezigheid van het rijwiel, ondanks het treinkaartje wat ik hem toonde. Op het eerstvolgende station moest ik de trein verlaten. Toevallig heette dat plaatsje Saint-Quentin, mijn eindbestemming voor die dag...
Op naar de bron van de Schelde, vlakbij het dorpje Gouy. Na vele prachtige kilometers en na drie overnachtingen reed ik mijn eigen Zeeland weer binnen. Vier dagen fietsen langs het water. Het kon niet op.

Vanuit Roermond heb ik ooit de bron van de Roer opgezocht. Een paar kilometer verder was het plotseling de Rur geworden en de fietsroute heette vanaf dat moment de Rur Ufer Radweg, afgekort RUR. Typisch, de rivier èn de fietsroute hadden dezelfde naam. Na het prachtige vakwerkstadje Monschau was het niet zo ver meer naar de bron. De Rur svp niet verwarren met die andere Ruhr die bij Duisburg in de Rijn uitmondt en die voornamelijk door industriegebied loopt.

Een andere zoektocht voerde mij vanaf Gent naar de bron van de Leie. Na Kortrijk vormt deze rivier zo ongeveer de taalgrens tussen Vlaanderen en Wallonië om tenslotte de Franse grens over te steken. De naam is dan inmiddels aangepast: de Leie heet daar voortaan La Lys. Een mooie tocht over autovrije jaagpaden.

Het klinkt zo aantrekkelijk: Liebliches Tauber Tal. Vanuit Wertheim, waar de Tauber in de Main uitmondt, loopt een prachtig fietspad, pal langs de rivier naar Tauberbischofsheim. Langs deze mooie route genoten mijn vrouw en ik naar hartenlust. Totdat die hond uit de struiken opdook. Ein Bissiger Hund (een bijtgrage hond) vond de kuiten van mijn wederhelft blijkbaar niet smakelijk genoeg, liep achterom haar fiets en zette de tanden in de kuit van haar fietspartner. Jazeker, in míjn lichaamsdeel. Onbegrijpelijk, want de kuiten van mijn vrouw zijn toch een stuk aantrekkelijker... Een vervelende smet op een mooie fietstocht.

Tijdens één van mijn solofietstochten kwam ik langs het Canal Marne au Rhin, een prachtig Frans kanaaltje in een adembenemende omgeving. Gauw een foto maken. Hoe kun je bewijzen dat je daar daadwerkelijk geweest bent? In die tijd waren er nog geen selfies, dus wat doe je dan? Precies, dan zet je je fiets op de foto. Wat een uitkomst. Bij nadere beschouwing van de foto blijkt de fiets wel heel erg nipt op het randje van het kanaal te staan. Elke keer als ik kijk helt hij nog weer iets verder naar rechts over.

De Werra is een Duits riviertje dat vroeger de grens vormde tussen West- en Oost-Duitsland. Allerlei zaken herinneren hier nog aan. Er zijn nog oude grensversperringen te zien en er is een interessant Grenzmuseum.

Het mooiste riviertje wat we ooit gevolgd hebben? Dat is ongetwijfeld de Belgische Sambre en dan met name het stuk tussen Charleroi en de Franse grens. Prachtig heuvelachtig, talrijke kleine sluisjes en volledig autovrij. Zo gauw de gelegenheid zich voordoet boeken we weer ons stamhotelletje bij de beroemde abdij "Abbaye d'Aulne" en peddelen we over stille jaagpaden naar Thuin, Lobbes en Maubeuge.

Verkeert u graag in sprookjessferen? Fiets dan een stuk van de Weser en hou tenminste een stop in Bodenwerder (Baron von Münchhausen) en in Hameln (Rattenfänger von Hameln).

De Belgische Kempen worden doorkruist door een netwerk van kanaaltjes, met om de paar kilometer een gietijzeren ophaalbruggetje. Als je in de buurt van Mol toevallig honger krijgt, dan heb je geluk. Precies daar ligt de pannenkoekenboot "De Kleppende Klipper", toevallig ook de naam van een stripalbum van Suske en Wiske. Belgischer kan het niet.

Tussen Dresden en de Duits-Tsjechische grens wringt de Elbe zich door het gebergte van de Saksische Schweiz. Prachtige rotsformaties en afgeplatte bergen die in het Amerikaanse Monument Valley niet zouden misstaan zijn het gevolg. Ook langs deze rivier is tenminste één oever autovrij. Het is een belevenis om daar te fietsen.

Als je vanaf de Rijn het riviertje de Wupper volgt, komt er al vrij snel een verrassing. Onaangekondigd fiets je plotseling langs de beroemde Schwebebahn, de zweeftrein die boven het midden van de rivier hangt en waar de stad Wuppertal beroemd door geworden is.

De Oostenrijkse Donau is tussen Passau en Wenen uitstekend te fietsen, voornamelijk over autovrije fietspaden. Twee hele mooie stukken: De Schlögerner Schlinge is een hele smalle passage door de rotsen, waar de fietser per pontje de rivier moet oversteken en het wijngebied de Wachau met zijn vele mooie wijndorpjes. Eén ding moeten we erbij zeggen Die schöne blaue Donau is lang niet zo blauw als Johann Strauss junior doet vermoeden...

Fietsen langs het water: een echte aanrader.

3 reacties

Wat Toos van H. met haar kunstblogs doet, doe jij nu met dit blogje Han. Ik geniet 100% en hoef er zelf niks voor te doen! Dat bevalt me wel...
Rustig weekend verder. 

Jopie Meerman

08 April 2017 om 12:37

Volgens mij moet je een reisgids gaan schrijven over fietsroutes langs riviertjes in West Europa. Dat wordt vast een knaller! TOOS

Toos van Holstein

11 April 2017 om 16:47

Leuk, die foto die je als reactie bij mijn blog van deze week plaatste. Zo noordelijk als jullie ben ik toch nog niet geweest! TOOS

Toos van Holstein

14 April 2017 om 17:36

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.