Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

337. Plascontract

1 reactie

Alweer zat ik er compleet naast. Bij het lezen van het woord "plascontract" dacht ik aan een gunstige regeling voor watersporters op de Loosdrechtse Plassen. Een goedkope optie voor het zeilseizoen. De lengte van de boot wordt opgemeten, het contractje wordt opgesteld en gedurende het hele zomerseizoen zijn alle ligplaatsen rondom de Plassen gratis voor booteigenaren. Dat klinkt heel logisch, maar een plascontract is toch iets totaal anders.

Dit wordt geen leuke column, dat kan ik u nu al verzekeren.
Een verpleegtehuis in Hellevoetsluis hanteert al enige jaren een zogenaamd "plascontract". Cliënten die niet zelfstandig naar het toilet kunnen, worden verplicht een contractje te tekenen dat ze maximaal drie maal per etmaal naar het toilet geholpen zullen worden. En als ze vaker moeten? Tja, dan moeten ze de zaak maar laten lopen. Voor de zekerheid mogen ze een luier dragen, dat wèl gelukkig.

Mevrouw A. heeft last van vochtophoping in haar benen en voeten, daarom slikt ze elke morgen een plaspilletje. Het resultaat kunt u raden. Alleen in de ochtenduren moet ze al minstens vijf keer naar het toilet. Dat wordt problematisch in Hellevoetsluis.

Meneer B. heeft, net als vele leeftijdsgenoten, een vergrote prostaat. Het gevolg is dat hij vele malen per dag kleine hoeveelheden urine kwijt wil. Typisch geval van jammer. Meneer B. draagt 24 uur een luier.

Mevrouw C. heeft meer geluk. Zij zit goed in de slappe was en heeft zich een privilege-pas van het tehuis aangeschaft. Deze pas moet regelmatig aangevuld worden tot een bepaald saldo. Met deze pas kan mevrouw C. extra voorzieningen "kopen", zoals een extra douchebeurt per week, een mals biefstukje in plaats van een speklapje, een extra rolstoelwandeling met de vrijwilligersclub, etc. etc.
Op die manier kan ze met haar privilege-pas ook extra toiletbeurten "kopen", bovenop de drie waar iedereen recht op heeft. Een soort "plas-tax" zou je het kunnen noemen. Mevrouw C. blijft droog.

Ik zei het al, het wordt geen plezierige column. De Nederlandse verpleeghuizen liggen onder een vergrootglas. Het wemelt van de negatieve verhalen. Eén ding wil ik meteen opmerken: dit ligt niet aan het verplegend personeel. Het probleem ligt hoger in de organisatie. Hugo Borst was al eerder tot deze conclusie gekomen. Zijn verhalen over de bezoekjes aan zijn demente moeder zijn het lezen meer dan waard. Zijn boek "Ma" breekt alle records.

Is het nog wel leuk om als verzorgende in een verpleeghuis te werken? De negatieve publiciteit werkt door bij het personeel, dat kan niet anders. Zij werken zich een slag in de rondte en de negatieve verhalen blijven komen. Als ze tijdens een verjaarspartijtje vertellen dat ze met demente bejaarden werken, dan valt er een pijnlijke stilte.
Onlangs was er op TV een programma over de zorg.
Er waren opnames bij een MBO-school Verzorging. Op TV lieten ze een jaargroep aan het woord. Het laatste beeld was een enquète. Aan een groep van ongeveer 50 studenten werden drie vragen gesteld:
"Wie van jullie wil er in een ziekenhuis werken?" Ongeveer de helft stak enthousiast de vinger op.
"Wie van jullie wil er met kinderen werken?" De andere helft stak de vinger op.
"Wie van jullie wil er met ouderen werken?" Aarzelend stak één meisje de vinger op.
Deze minimale belangstelling heeft niets te maken met het feit dat oudere mensen wel eens zeurderig over kunnen komen. Kinderen kunnen er soms ook wat van!! De reden is de negatieve beeldvorming van, met name, de laatste jaren. Wie wil er nog werken in een verpleegtehuis?

Enkele jaren geleden was één van onze ouders opgenomen in een verpleegtehuis. Als we tijdens onze bezoekjes de gemeenschappelijke huiskamer binnenkwamen, dan zaten daar een tiental demente bejaarden voor zich uit te staren. De verpleegkundige van dienst zat altijd met de rug naar ons toe. Hij/zij zat dan achter de computer. Er moest van alles digitaal gerapporteerd worden. De gekste dingen. In die periode moet het nieuwe woord "aandachtsuurtje" uitgevonden zijn: de tijd die een verplegende per dag kan besteden aan de cliënten.
Eén van de vrouwelijke verpleegkundigen kwam er toevallig achter dat ik redelijk met computers om kon gaan. Of ik haar wilde helpen. Dan kon zij intussen andere dingen doen.
Meteen werd ik ingeschakeld. Ik mocht digitaal de bestellingen voor de komende veertien dagen regelen. Hartstikke leuk. Ik heb dat klusje vanaf dat moment vele malen met plezier gedaan. Intussen kon zij haar aandacht schenken aan de bewoners. En dat deed ze dan ook. Zo kan het dus ook.

Dit is toch nog een positief besluit van een nare column. Deze column past thuis onder het kopje "Columns met een grimlach". Het scheelt maar één letter...

Nog een laatste vraag aan staatssecretaris van Rijn: "Wilt u alstublieft het verschijnsel PLASCONTRACT met wortel en tak uitroeien? Liefst deze week nog. Niet alleen in Hellevoetsluis, maar ook op eventuele andere plekken"

Het zou zo leuk zijn als het woord "plascontract" straks alleen gaat gelden voor de zeilliefhebbers op de Loosdrechtse Plassen...

1 reactie

Ik had dat bericht over een plascontract nog niet meegekregen. Het is inderdaad te gek voor woorden. Eigenlijk moet degene die het bedacht heeft, vast zo'n manager die niet achter zijn bureau vandaan komt, eens een luier om en 24 uur niet naar de wc mogen. Wil die dat wel, dan moet hij/zij eerst 5 bejaarden bij het plassen helpen. TOOS

Toos van Holstein

16 November 2016 om 17:58

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.