Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

335. Duizelingwekkend

1 reactie

Op de kermis kun je je geld wel kwijt. Je betaalt tenminste € 5,00 voor een plekje in een attractie (!!!) die door onverwachte bewegingen probeert om je evenwichtsorgaan uit balans te krijgen. Door alleen maar te kijken vanaf de zijkant, krijg je al een weeïg gevoel in de maag. Het aantal verschillende attracties is legio, dus als je er één gehad hebt kun je altijd de volgende proberen. Eéntje die er nòg enger uitziet. Misschien dat deze "thrillseeker" ervoor kan zorgen dat je na een minuut of vijf groen van ellende weer uitstapt op de Goese markt. En als je alle attracties hebt gehad? Dan ben je een kapitaaltje armer èn is je evenwichtsorgaan behoorlijk uitgetest.

Voor € 36,50 krijg je toegang tot pretpark de Efteling. Vogel Rok is een soort achtbaan die volledig in het donker wordt afgelegd. Alle onverwachtse bewegingen worden dus in complete duisternis afgewerkt. Is dat humor of zo? Dat je de scherpe bochten en de loopings niet aan ziet komen. In de Efteling-attractie Villa Volta begint het gehele gebouw te shaken en te schudden.
De ultieme beleving van de Efteling is de Python. In duizelingwekkende vaart over de kop, door spiralen, via haakse bochten. De attracties worden steeds spannender. De bedoeling is dat je tijdens deze ervaring luidruchtig gaat gillen, alsof je echt bang bent. En als je ècht bang bent, dan valt het niet op, want iedereen gilt toch door elkaar heen.

Ergens in het menselijke middenoor zit het evenwichtsorgaan. Eigenlijk zit het simpel in elkaar. Het zijn een paar trilhaartjes met een paar zandkorrels erbovenop. Als dat systeem in de war raakt dan heb je een evenwichtsstoornis. Door, bijvoorbeeld op een kermis, in de meest extreme attracties plaats te nemen, stel je het evenwichtsorgaan danig op de proef. Ik vraag me serieus af of ze op dat moment feestvieren daar in het middenoor.

Ik moet plotseling denken aan dat TV-spotje van Specsavers. Twee zielige oude mensen die geheel per ongeluk plaatsnemen op een bankje. Heel eventjes rust. Tijd voor een boterhammetje. Dat dachten ze tenminste. In werkelijkheid namen ze per ongeluk plaats in een gondel van een achtbaan. Even later is het arme echtpaar in complete paniek. Aan het eind van dit smerige TV-spotje zie je de beide oudjes wegstrompelen over het kermisterrein. Hun evenwichtsorganen zijn voor langere tijd uit de roulatie.

Het evenwichtsorgaan in het middenoor waarschuwt onder alle omstandigheden. Ook 's nachts. In 1999 waren wij op vakantie op één van de mooiste eilanden van de Griekse archipel: Santorini.
Eigenlijk is het eiland een enorme krater, die volgelopen is met zeewater. Ergens, middenin de krater is er nu nog steeds vulkanische activiteit. In onze hotelkamer, hoog bovenop de kraterrand, hadden we ons ter ruste begeven. Plotseling kregen we allebei tegelijk een waarschuwing vanuit ons evenwichtsorgaan. Er was iets mis. En dat klopte. De kamer begon te draaien en te zwaaien en het bed draaide mee. Onmiddellijk beseften we wat er aan de hand was. We zaten midden in een aardbeving. Gelukkig gebeurde er niets ergs. De beweging hield vanzelf op. De eigenaresse van het hotel zei de volgende morgen dat zoiets wel vaker voorkomt.
Een paar jaar later sliepen we in een hotelletje in Hammer, vlakbij Monschau, aan de rivier de Rur die in Roermond uiteindelijk in de Maas uitkomt. Tegen de morgen schrokken we hardhandig wakker vanwege een enorm geraas. De hele kamer schudde heftig door elkaar en alle muurdecoraties vielen op de vloer. Alweer een aardbeving, alleen heel anders dan in Santorini. Bij het ontbijt had iedereen het over "das Erdbeben".

Waarom heeft de één last van luchtziekte en de ander niet?
Waarom heeft de één last van zeeziekte en de ander niet?
Waarom wordt de één wagenziek en de ander niet?

Waarom durft de één moeiteloos over een bergpaadje in de Alpen te wandelen en heeft de ander last van hoogtevrees?
Waarom ligt iemand na het dansen van één Weense wals languit over de dansvloer, de danspartner in zijn val meesleurend, en kan een ander dit walsen wel uren volhouden?

Het antwoord op al deze vragen ligt op het gebied van ons evenwichtsorgaan.

Een waargebeurde anekdote vanuit de lucht:
Toen wij ooit met een Belgisch vliegtuig van Brussel naar Washington vlogen, kwamen we terecht in hevige turbulentie. Het hele vliegtuig schudde en schokte. De Belgische piloot sprak toen de gedenkwaardige woorden: "Allé, we vliegen over de kasseitjes". In het geval van plotselinge turbulentie mag je níet hopen dat de stewardess juist op dat moment een gezellig wijntje voor je heeft ingeschonken.

Een waargebeurde anekdote vanaf het water:
Lang geleden hadden mijn collega's en ik een visboot gecharterd die vanaf Colijnsplaat de Oosterschelde opvoer. We gingen op kabeljauw vissen Een beetje vreemd dat je vooraf gaat vertellen welke vis je gaat vangen. En dat bleek, want we hebben die dag geen enkele kabeljauw gezien. De boot ging voor anker en de vislijntjes werden uitgegooid. Maar helaas, de vissen wilden niet bijten. Intussen trok de wind sterk aan en de boot schommelde werkelijk alle kanten op. Sommige collega's kregen last van een onpasselijk gevoel. Nee, ik had geen tijd voor zeeziekte. Ik had een missie. Het was mijn opdracht om het visuitje vast te leggen in een verhaaltje, een soort column. De harde wind ging over in storm en links en rechts (bakboord en stuurboord) waren zeezieke collega's, hangend over de reling de vissen aan het voederen met halfverteerde maaginhoud. Het hielp. Een andere collega had plotseling beet. Even later haalde hij een wijting binnen van wel 6 centimeter diameter!!! Er was in die tijd nog geen aanlandplicht, dus het mini-visje werd teruggegooid. De laatste vissers gaven er de brui aan, haalden hun lijnen binnen en legden hun loodjes in hun vismand. Zou hier de uitdrukking "het loodje leggen" vandaan komen?

Een belofte aan mijn lezers:
Als volgend jaar de kermis weer neerstrijkt in ons fraaie provinciestadje dan ga ik, na lange tijd, weer eens een poging doen om mijn evenwichtsorgaan te testen. Beloofd is beloofd.

1 reactie

Nou, voor mij hoef je echt je evenwichtsorganen niet te testen. Ik ken dat gevoel. Zeeziekte en wagenziekte, daaraan gaan die organen van mij niet voorbij. Mensen die dit soort evenwichtsstoornissen niet kennen, kun je nooit duidelijk maken hoe ziek je je er door kunt voelen. TOOS

Toos van Holstein

01 November 2016 om 16:59

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.