Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

334. Koeienboeren

3 reacties

Het krantenartikel ging over koeienboeren. Nou dat lijkt me duidelijk, dat zijn melkveehouders of vleesveehouders. Hun zonen heb ik 29 jaar lang gepoogd om rekenvaardigheden en zelfs wiskunde bij te brengen, tijdens mijn onderwijsperiode aan de Middelbare Landbouwschool. Er was zelfs een klas geformeerd met uitsluitend zonen (en een enkele dochter) van koeienboeren. De zogenaamde veehouderijklas. Tijdens de stagebezoeken aan veehouderijbedrijven werd het spannend. Bij de gebruikelijke rondleiding door de stallen was het zaak om slimme en intelligente vragen te stellen. Dat vergt enige voorbereiding. Het staat zo onverzorgd als een docent van een landbouwschool alleen maar verstand heeft van de stelling van Pythagoras.
Melkveehouders maken lange dagen, daar kwam ik ooit achter toen ik om 06.00 's morgens gebeld werd door een vader van één van m'n leerlingen: "Oe gaet ut noe méé me zeune?" (vertaling voor niet-Zeeuwen: "Hoe gaat het nu met m'n zoon?") Natuurlijk lag ik om die tijd nog te slapen, neem me dat eens kwalijk. Toch heb ik de man op dit vroege uur tevreden kunnen stellen.

Terug naar het artikel over koeienboeren. Want dat ging over heel wat anders. Het ging over koeien die zo gulzig het gras naar binnen werken dat er in de pens gasvorming optreedt en dat ze spontaan oprispingen krijgen. Ze gaan boeren. En tot overmaat van ramp heeft een koe wel vier magen: pens, netmaag, boekmaag, lebmaag. In elke maag is er kans op gasophoping. En als de vier magen gepasseerd zijn dan is er een heel stuk verder in het koeienlichaam, bijna aan het eind van het spijsverteringskanaal, nog een serieuze mogelijkheid op ongewenste gasvorming die daar direct in de atmosfeer geloosd wordt.

Het probleem van boerende koeien is de samenstelling van het gasmengsel. Dat bevat onder andere methaan, één van de broeikasgassen. Wetenschappers hebben berekend dat één koe in één jaar tijd evenveel schadelijke stoffen uitboert dan een rit van 12.000 km met een personenauto.

Zonder te overdrijven kun je dus zeggen dat onze koeien schuldig aan het klimaatprobleem, het gat in de ozonlaag, het smelten van het poolijs en de stijging van de zeewaterspiegel. Het is allemaal de schuld van koeien die oprispingen vertonen na een gulzige maaltijd in het weiland. Als het water blijft stijgen en over de dijk komt staan diezelfde koeien tot schofthoogte in het water. Moet je maar niet zo boeren, eigen schuld, dikke bult.
Enkele duizenden kilometers naar het noorden zijn het de ijsberen die spontaan door het ijs zakken. Weten die ijsberen veel dat onze koeien daar verantwoordelijk voor zijn? Dat de oorzaak ligt bij een diersoort die ze voor het laatst ontmoet hebben toen ze ooit met z'n allen in de Ark van Noach gedreven zijn. Dat was nog eens een gezellige tijd, vooral toen bleek dat mevrouw Noach van die heerlijke appeltaart kon bakken.

Bij het stranden van de ark op de berg Ararat in Armenië hebben de stier en de koe samen met het ijsberenkoppeltje nog een stukje samen opgelopen. Daarna scheidden hun wegen. De stier en de koe wandelden naar het groene hart van Holland, ergens tussen Bleiswijk en Zoetermeer en het ijsberenpaartje liep naar de Noordkaap van Noorwegen, waar hen nog een stevige zwemtocht wachtte richting Spitsbergen.

Wat gaan we doen aan het probleem van de boerende koeien? Kunnen we ze wat tafelmanieren bijbrengen, dat ze wat minder schrokkerig gaan eten? In Denemarken is al een grassoort ontwikkeld die minder leidt tot gasophoping in de achtereenvolgende koeienmagen.
Maar ik krijg plotseling een geweldig idee, waar ook minister Kamp erg enthousiast over zal zijn. Onze minister zit met het probleem dat er steeds minder aardgas gewonnen mag worden in Noordoost-Groningen. Als we nu eens proberen om de methaan te winnen uit de gasvormige producten van zo'n koe. Een revolutionaire energiebron. Methaan zit ook in aardgas, vandaar. In elke wei en in elke stal plaatsen we een gastank met een soort blaaspijpje. We moeten die beesten nog wel even leren wat ze moeten doen als ze een boer voelen opkomen. Ze moeten dan onmiddellijk naar de gastank lopen en in het pijpje blazen. Zo moeilijk kan dat niet zijn.
Aan de achterzijde van de koe installeren we een "schetenvanger". Dit is niet zo'n mooi woord, laten we dit apparaatje een "flatulator" noemen, dat klinkt ook een stuk wetenschappelijker. Het bestaat uit een soort ballonnetje, dat zich vult met uitlaatgassen. Enkele keren per dag verzamelt de veehouder alle ballonnetjes, die dan al bijna op knappen staan. De inhoud wordt toegevoegd aan de gastank met de koeienboeren. Na een industrieel zuiveringsproces hebben we het nieuwe aardgas gewonnen. Naast zonnepanelen en windmolenparken is dit een revolutionaire manier van energie opwekken.
De ijsberen zullen ons dankbaar zijn.

Nog even terug naar die veehouderijklas uit mijn onderwijsperiode.
Naast al die zonen van melkveehouders was er ook één zoontje van een varkenshouder. Ik verdenk hem ervan dat hij elke morgens nog even in de stal ging kijken alvorens naar school te gaan. De geurstoffen van de varkensstal nestelden zich in zijn kleding. In de klas ging dat spul weer uitwasemen. Dat gaat bijna ongemerkt, maar als je na de ochtendpauze terug in het lokaal kwam, dan rook je de varkensstal van die éne leerling.

Dat doet me denken aan een open dag van de compostfabriek in het Sloegebied, die we ooit bezochten. Er hing een penetrante lucht. De hardnekkige geur van de warme compost trok ongemerkt in onze kleren.
Op de terugweg reden we nog even langs een keukenspecialist, zo maar, om wat ideetjes op te doen. De verkoper in de toonzaal kwam ons al tegemoet. Plotseling maakte hij snuivende bewegingen. Was hij verkouden? Nee, hij rook wat. We begonnen ons steeds ongemakkelijker te voelen, want we beseften inmiddels dat wijzelf de bron waren van onaangename geurtjes. Nee, we hebben die dag géén keuken gekocht. Thuisgekomen hebben we ons compleet omgekleed en de gewraakte kleding heeft nog dagen aan de waslijn gehangen.

Geen moment aan gedacht of er uit die stinkkleding nog energie gewonnen zou kunnen worden...

3 reacties

Heel slim van jou, die schetenvanger! En wat is er op tegen dat dit woord gebruikt wordt?

We weten nu in ieder geval allemaal wat er bedoeld wordt...

En ik heb weer eens lekker gelachen om jouw blogje.

Tuinfluiter

22 October 2016 om 17:27

Best een ingenieuze oplossing. Maar ik ben toch bang dat we dat die koeien maar moeilijk aangeleerd gaan krijgen. Zou het eigenlijk niet nog handiger zijn minder vlees te eten en de te grote melkplas kleiner te maken? Daar heb je minder koeien voor nodig. En die varkens moeten dan in de vermindering gelijk maar meedoen. Ook beter voor de kleren. TOOS

Toos van Holstein

25 October 2016 om 18:32

Dank voor je compliment bij mijn pand in Middelburg in je reactie bij mijn blog. Ik ben er zelf ook heel content mee. TOOS

Toos van Holstein

26 October 2016 om 17:52

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.