Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

323. Reis naar de maan

1 reactie

Zo heette één van de bekendste boeken van de beroemde Franse schrijver Jules Verne uit 1870. Deze schrijver had voorspellende gaven. Precies één eeuw later (1969) zetten de Amerikanen Armstrong en Aldrin voet op de maan.
Eén ding had Jules bij het verkeerde eind. In zijn spannende boek droegen de maanreizigers géén ruimtepakken toen ze bij aankomst het maanoppervlak betraden. De vele illustraties tonen dat duidelijk aan. Blijkbaar ging meneer Verne er voor het gemak vanuit dat er gewoon 20,8% zuurstof aanwezig was.

Een soortgelijk foutje maakte hij in zijn eerdere boek "Naar het middelpunt der aarde". Het ongelooflijke verhaal van een aantal mensen dat in IJsland ondergronds gaat en daar allerlei avonturen beleeft. Dat het daar diep onder de grond voor menselijke begrippen heel erg heet kan zijn, daar wordt met geen woord over gerept. Maar goed, het verhaal is spannend en de filmversie mag er ook zijn.

En dat andere beroemde boek "Twintigduizend mijlen onder zee" gaat over kapitein Nemo van de onderzeeër Nautilus die onder andere aanvallen van inktvissen met lange tentakels moet pareren. Heel spannend allemaal. Eén klein foutje in de titel helaas. Twintigduizend (zee)mijlen staat gelijk aan 36.000 kilometer. En onze diepste zee op aarde, het Marianentrog, is slechts 11 kilometer diep. Of zou de titel slaan op de horizontale afstand die onder water  is afgelegd? Dat is mij niet helemaal duidelijk. Ik zal het boek nog eens moeten lezen.

Terug naar de titel van deze column: Reis naar de maan.
Fantasie wordt werkelijkheid nu reisbureau Moon Express uit de USA deze bestemming heeft opgenomen in haar folders. Het is alleen mogelijk om een retourtje te boeken. Enkele reizen worden niet aangeboden. De prijs is nog te overkomen: voor slechts 2,9 miljoen dollar per persoon kun je boeken. Dit geldt dan voor een volwassene met een gewicht 80 kilogram, dus bij een lager lichaamsgewicht wordt het nòg goedkoper.
De reisafstand bedraagt ongeveer 384.000 kilometers en al na korte tijd treedt gewichtsloosheid op en daar moeten de passagiers rekening mee houden. Als de stewardess langskomt met de catering-lorry is het verstandig om de koffie te vragen in een tuitbekertje. André Kuipers kan hier van alles over vertellen. En als je onderweg naar de maan toevallig een keer sanitair moet dan wacht je een volgend probleem. De toiletpictogrammen in de raket zijn nog te begrijpen. Gewoon mannetje, vrouwtje. Ze wijken niet af van aardse begrippen, maar het vervolg is een beetje ingewikkeld, opnieuw vanwege de gewichtsloosheid. Het is misschien slimmer om je plas op te houden tot je op de plaats van bestemming bent aangekomen. Een rustig maankratertje is zo gevonden.

Enkele tips voor de plaats van bestemming. Er is daar geen atmosfeer, dus je bent afhankelijk van zuurstofflessen. Het uitzicht is een soort maanlandschap. Aan de hemel staan de zon en de aarde. Dat eerste klinkt vertrouwd, dat laatste is even wennen. De zwaartekracht op de maan is ongeveer 1/6 van die op de aarde. Voor sporten als volleybal en hoogspringen is dit ideaal. Maar, let op. Wereldrecords kunnen hier NIET verbeterd worden. Ze worden in elk geval niet erkend door het Internationaal Olympisch Comité. Dit valt onder het kopje zwaartekracht-doping.

De raket van reisbureau Moon Express is een soepele en comfortabele manier om op de maan te geraken. Zijn er eigenlijk wel alternatieven?
Iedereen kent de uitdrukking "Loop naar de maan". Dat is nog een hele tippel. Stel dat je het wandeltempo van 5 km/uur aanhoudt. Even rekenen. De maan is ruim 384.000 km bij ons vandaan. Het kost je dus bijna 77.000 uur om daar te komen. Dat zijn 3208 etmalen, oftewel 8 jaar en 9 maanden. Ik ben er voor het gemak van uitgegaan dat de wandelaar continu doorloopt. Dat kan natuurlijk niet, hij moet ook nog aan z'n slaap komen. Laten we de totale reistijd met een factor twee vermenigvuldigen: meer dan 17 jaar voor de heenreis. En dan moet je ook nog terug. En een fatsoenlijk voetpad is er ook al niet. Vergeet vooral niet om voldoende eten en drinken mee te nemen. Er zijn onderweg géén wegrestaurants.

De uitdrukking "Loop naar de maan" moeten we dus maar niet al te letterlijk nemen. Het is een soort heilwens om iemand een tijdje niet te zien. Net zoiets als Verweggistan.
Ik krijg plotseling een geweldig idee.
Is het misschien een goed idee om meneer Donald T. uit de USA zover te krijgen dat hij een tripje boekt bij Moon Express. En dat we hem kunnen overhalen dat hij een enkeltje neemt. Dat is nog goedkoper ook. Het kan eventueel betaald worden uit de campagne-pot.

Dan weet ik nog wel een paar heren die ik precies hetzelfde wil adviseren. Die mogen wat mij betreft ook een tijdje uit het zicht.
Het gaat over de heren:
Vladimir P. uit Rusland
Recep Tayyip E. uit Turkije
Bashar al A. uit Syrië

Dan heeft Donald aangenaam gezelschap. Alleen is maar alleen. Kan Donald alvast een beetje wennen hoe je met eigenwijze wereldleiders moet omgaan. En met z'n vieren kunnen ze ook nog een klaverjasje leggen. Niet vergeten om wat extra zuurstofflessen mee te geven.

 

 

1 reactie

Stel dat die heren gezamenlijk zouden reizen, zou dat gezellig worden aan boord? En op de maan wordt het vast een spelletje Landjepik. TOOS

Toos van Holstein

09 August 2016 om 17:57

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.