Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

322. Smoezenboek (2)

0 reacties

Het gaat er zeker van komen. Dat smoezenboek, dat komt er. In column 278 heb ik dit al aangekondigd. Toevallig bladerde ik afgelopen weekend in wat oude digitale bestanden uit mijn onderwijstijd. Heel grappig en vooral nostalgisch om bepaalde dingen weer eens terug te lezen. En daar was plotseling dat mapje "GRAPPIGE VOORVALLEN". Eén van de word-bestanden uit het bewuste mapje was getiteld SMOEZEN.TXT

Een aantal bijzondere en bizarre smoezen wil ik mijn lezers niet onthouden:

DE WIND WOU NIET MEEWERKEN. Er is maar één oplossing die een eenzame fietser soelaas biedt: omkeren en exact de andere richting opfietsen. Er is maar één probleempje: de afstand tot de school wordt op deze manier steeds ietsje groter.

IK KON M'N BOEK NIET VINDEN, HET WAS EEN CHAOS IN M'N KLUISJE. Eerlijkheid en zelfkennis, daar draait 't om. Zoiets is te prijzen.

M'N GOUDVIS MOEST AFZWEMMEN. Een doorzichtig, flauw en slap excuus van een leerling met een bizar gevoel voor humor.

IK HAD GEEN ZIN OM OP TE STAAN. Dit wordt één van de meest eerlijke argumenten uit het hele smoezenboek. Zulke eerlijkheid zou beloond moeten worden. De docent is het daar mee eens: "Als je morgen zorgt dat je wl op tijd op school bent, dan mag je in de klas alsnog een tukkie doen".

DE BUS KWAM NIET OP GANG. Dus om even goed te begrijpen: de motor sloeg wèl aan, maar het gevaarte wilde niet van z'n plaats. Dan resten er twee mogelijkheden: de versnellingsbak was kapot of het had hevig geijzeld.

DE TREIN REED TE VROEG WEG. Wat een jokkebrok!! Normaal doen treinen dat nooit, treinen hebben doorgaans vertraging. En dat komt door allerlei oorzaken: een paar millimetertjes sneeuw, een stuk of wat blaadjes op de rails of wissels die volgestoven zijn met stuifmeel.

IK KON NIET NAAR SCHOOL, WANT IK WAS NOG STIJF VAN DE SPORTDAG. Dat heb je ervan als de jeugd steeds minder gaat bewegen. Dan worden ze al stijf van één uurtje bewegingsleer. Sportdocenten moeten daar rekening mee houden. Een kwestie van langzaam en voorzichtig de conditie weer wat opbouwen.

DE BUSCHAUFFEUR HAD ZICH VERSLAPEN. Dat kan dus ook nog. Òf je eigen wekker stond verkeerd afgesteld, òf je moeder heeft je laten verslapen, maar een buschauffeur? Nee, daar had niemand rekening mee gehouden. Blijkbaar kan het. De arme man heeft zelf nooit beseft dat hij ooit de hoofdpersoon zou spelen in een leerlingen-argument.

ER ZAT EEN ZWARTRIJDER IN DE BUS EN DIE WOU ER NIET UIT. Mijn voorzichtige conclusie was meteen raak: "En deze leerling wou er dus óók niet uit"

Aan het einde van mijn onderwijscarrire heb ik nog heel voorzichtig mogen "genieten" van meer moderne argumenten. Ik doel onder andere op dat meisje dat met haar allerliefste stemmetje aan mij vroeg of ze haar GSM (Smartphones waren er toen nog niet) aan mocht houden in de klas omdat haar cavia moest bevallen. Haar moeder had haar die morgen beloofd dat ze het nieuws van de op handen zijnde bevalling onmiddellijk zou melden op haar 06-nummer. Natuurlijk heb ik hierin toegestemd. Wie kan zoiets weigeren?
Dat bewuste meisje heb ik laatst in de stad Goes weer eens ontmoet. Het was inmiddels een jonge vrouw geworden. We hebben herinneringen opgehaald en het verhaaltje over de cavia wist ze zich nog goed te herinneren. Sterker nog, ze was me nog steeds dankbaar!!
Ook de volgende smoes behoorde anno 2005 tot de meer moderne varianten in haar soort:

ONZE HOND HEEFT M'N USB-STICK DOORGESLIKT. Bij het opeten van het herbarium (dit was het onderwerp van een eerdere smoes uit column-278) is de verdwijning definitief. Alle verzamelde plantjes worden in het hondenlijf getransformeerd tot onherkenbare eindproducten. De enige zinvolle opmerking die er op dat moment toe doet: "Shit !!!" Dit slaat zowel op het eindproduct als op de zware onvoldoende voor biologie die er aan zit te komen.
Maar bij een USB-stick, met waardevolle informatie over de het aardrijkskunde-werkstuk, is er nog enige hoop. De kans bestaat namelijk dat de het stickje de reis door de organen en ingewanden van het hondenlichaam glansrijk doorstaat. Het is zaak om de komende dagen de grote boodschap van Bello nauwkeurig in de gaten te houden. Het is geen plezierig karweitje om telkens met een stokje in hondenuitwerpselen te roeren, maar het kan resultaat opleveren. En inderdaad, dat klopt. Plotseling klinkt er een triomfantelijke kreet: "Hebbes !!!" Rest nog één vervelend karweitje: om de teruggevonden USB-stick nauwkeurig te reinigen alvorens deze weer in gebruik te nemen.

De smoes van de toekomst? Hier komt er één:

IK ZAG OP HET SCHOOLPLEIN EEN HELE ZELDZAME POKÉMON, DIE KON IK ECHT NIET LATEN LOPEN. De docent is uiterst begripvol. Hij weet hoeveel impact dit spelletje heeft op met name de jeugd. Zijn reactie is dan ook heel belangstellend: "Èn, heb je 'm gevangen?" Het antwoord van de leerling is op z'n zachtst gezegd verrassend: "Nee, helaas niet, de directeur was me nèt voor..."

0 reacties

- Er zijn nog geen reacties geplaatst.



Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.