Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

309. Weekje Canarische eilanden

1 reactie

Precies in de week dat in Nederland de winter in alle hevigheid terugkwam, hadden wij besloten om een weekje door te brengen op het eiland La Palma. Wie zijn wij? Mijn echtgenote, mijn dochter, mijn kleinzoon en ikzelf. Toen de winterbandenfreaks knarsetandend tot de conclusie kwamen dat zij hun zomerbandjes precies één week te vroeg hadden omgelegd, genoten we bij temperaturen van 25 graden of meer van dit prachtige eiland. Onze dagen bestonden uit zonnebaden, zwemmen, haarspeldbochtjes draaien met ons huurautootje, wandelen, stadjes bekijken, terrasjes pikken.
Maak ik mijn lezers nu jaloers? Nee, dat is echt niet de bedoeling.
De grappige voorvallen uit deze week wil ik u niet onthouden.

Schiphol:
Daar begon het al. Bij de paspoortcontrole word je geacht om je handbagage en alles wat metaal bevat in een soort plastic bakje te deponeren. Weet u wat het risico is als je je broekriem moet losmaken, in de wetenschap dat je de laatste maanden zo'n 5 kilo bent afgevallen en dat je nog geen nieuwe garderobe hebt aangeschaft? Ik kon maar ternauwernood voorkomen dat mijn broek tot op mijn enkels wegzakte. Niet echt een verheffende aanblik.
Tot overmaat van ramp bleek mijn spuitbusje deodorant in de handbagage van mijn echtgenote nèt iets te groot te zijn. Het werd in beslag genomen door een norse douaneman. Gelukkig was er na de controle nog een filiaal van een bekende winkelketen, waar we een nieuwe konden kopen, iets groter dan de vorige. Logisch toch? Maar het blijft toch moeilijk te verteren dat zo'n douaneman voortaan elke ochtend míjn deo onder zíjn oksels spuit.

Eten en drinken:
Op een terras op het zuidelijkste puntje van het eiland bestelde ik een "birro" (biertje). Dat kon, want mijn dochter beheerde die dag de autosleutels. De cafébaas vroeg: "Gross oder klein?" (Duits is zo ongeveer de tweede taal daar). Voor ik goed en wel kon antwoorden, was mijn vrouw me voor: "Klein!!!". De ober schoot in de lach en kwam even later terug met een dienblad, waarop onder andere een klein limonadeglaasje stond met een appelsapkleurige vloeistof, met een paar millimeters schuimkraag erop. Met de blik op mijn vrouw gericht vroeg hij, met enige humor, of het zo klein genoeg was...
Later, bij het zwembad is alles goed gekomen. Het was daar "happy hour" en dat betekent twee biertjes voor de prijs van één. Ook op de foto is te zien dat "ein grosses Bier" wel degelijk tot de mogelijkheden behoorde.
Merkwaardige zaken waren er ook:
- een glas bier met ijsklontjes erin (nog nooit gehad in Nederland)
- een glaasje opgeklopte melk, waar je zèlf je décafé-poeder in moest gooien
Toen mijn dochter en mijn vrouw samen een vismenu bestelden, was de verdeling niet helemaal eerlijk. De jongste kreeg voornamelijk graten, de oudste kreeg graatloze filet. Eén van de visjes was de dorado, vers gevangen uit de oceaan. Dat beweerden ze tenminste. Iedereen weet toch dat de dorado's gekweekt worden in speciale visvijvers in het westen van Senegal?
Kent u de parkeertarieven van de hoofdstad Santa Cruz? Eén caramel-ijsje per auto!!! Het grote parkeerterrein aan de haven zag er vol uit. Bij MacDonalds waren nog wat plaatsen. Er stond een bord "Nur für Kunden". Gelukkig had mijn kleinzoon zin in een ijsje. De rest van de middag slenterden we door het prachtige stadje, de auto stond veilig bij de Mac.
Restaurantjes doen al het mogelijke om het de klant naar de zin te maken. Voetbalwedstrijd op TV? Elk eettentje heeft een groot scherm. De tafeltjes worden zo gerangschikt dat iedereen mee kan kijken. Voor mijn kleinzoon en voor mijzelf waren dit de hoogtepunten van de dag. Of de dames het leuk vonden? Ben ik vergeten te vragen...

Dierenwereld:
Het is een wijdverbreid misverstand dat er op de Canarische eilanden voornamelijk kanaries voorkomen. Elke ochtend werd ons appartement luidruchtig gewekt door het gekrijs van twee tropische vogels. Op den duur hebben we ze maar een naampje gegeven: Lukaku (zo klonk het gekrijs ongeveer) en Kevin (naar de vogel uit de fantasiefilm "Up").
Ook op La Palma zijn er brutale duiven die proberen om je schaaltje pinda's te nuttigen vóórdat jij dat doet. Maar vooral irritant zijn de vele zwerfkatten die rond je terrastafel schuifelen als je net lekker aan het eten bent. Gewoon negeren is het beste wat je kunt doen.
Eén van de hoogtepunten van de vakantie was onze ontmoeting met een grote kraai met een bovengemiddelde intelligentie. Hier komt het verhaal:
Die dag maakten we een begeleide wandeling over de kraterrand op het hoogste punt van het eiland: 2400 meter. De reis erheen per bus kostte 440 haarspeldbochten. Nee, we hebben ze niet geteld. Halverwege de wandeling over stenige paden en langs diepe afgronden, stopten we voor de lunch. En toen was daar plotseling die enorme kraai, die vrolijk mee at van ons brood en beleg. Ikzelf had niet zo'n honger, dus op een gegeven moment stopte ik het laatste halve broodje terug in mijn rugzak. Voor straks misschien. Een paar zware kilometers verder maakte we weer een stop om even uit te rusten.

Leunend op een hekje, genietend van het uitzicht, kwam er plotseling een enorme zwarte vogel naast me zitten. Een moment later sprong de kraai op mijn rugtas. Toen viel bij mij het kwartje. Dit was dezelfde kraai van een uurtje geleden. Hij was me gevolgd. Dat halve broodje heeft hij onthouden!!! Wat een slim beest!!! Ik werd van alle kanten gefotografeerd door mijn wandelgenoten. Even later wipte het schrandere dier met zijn slimme kraaloogjes op mijn schouder, waarschijnlijk om een beetje te slijmen. Ik bleef het onderwerp van fotografie. Wie weet sta ik volgend seizoen in een wervende folder van La Palma.

Vliegveld La Palma:
Tjonge, wat was dat oude Nederlands mannetje boos. Hij had op de laatste dag een fles drank gekocht in de hoofdstad. Een typisch likeurtje uit La Palma. De douane was onverbiddelijk: inleveren, nu metéén. Het ouwe baasje sprong bijna uit z'n vel. Gelukkig is er ná de douane nog een winkeltje waar je precies dezelfde drank kunt kopen. Eventueel was het ook nog mogelijk om dezelfde likeur in het vliegtuig te kopen. Logisch toch?
En de Spaanse douanemensen? Die hebben het die avond nog laat en gezellig gemaakt.

Zo, dat waren wat feiten en (eigen)aardigheden van onze zonvakantie. Hiermee is tevens verklaard waarom er even geen columns waren.

 

1 reactie

Wat een geweldige vakantie hadden jullie, zeg.Bedankt voor het mooie reisverslag!

Tuinfluiter

03 May 2016 om 20:33

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.