Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

306. Even Apeldoorn bellen

1 reactie

Vanaf de overkant was het een prachtig gezicht. Al die Porsches met de neus in de richting van het water. Er was belangstelling voor één van de auto's, ondanks de vraagprijs die, schrik niet,  € 248.600 bedroeg. Helaas maakte één van de showroommedewerkers een pijnlijke vergissing. Zijn collega had precies deze auto de dag tevoren in de eerste versnelling aan het water geparkeerd. Wat u en ik ook wel eens doen in de winterperiode, om de handrem te sparen. Maar die arme stumper was daar niet op voorbereid. Hij kroop achter het stuur en startte de auto. Het gevolg is voorspelbaar. Met een enorme jump dook de Porsche de gracht in. Voor de potentiële klant was dit misschien wel een meevaller. Over die prijs van bijna 2,5 ton was nu mogelijk te onderhandelen. Voor de Porsche-dealer gold slechts één zinnetje: Even Apeldoorn bellen...

Bovenstaande collage geeft een bizar overzicht van parkeervergissingen, die ook met het begrip "water" te maken hebben.
Op foto-1 wilde de bestuurder een redelijk officiële weg nemen in de richting van het water. Een beetje smal, dat wel. Naar beneden is makkelijker dan terug naar boven.
Foto-2 is genomen in de buurt van Houston (USA). De eigenaar van deze Bugatti beweerde dat hij uit moest wijken voor een overstekende pelikaan. De verzekeraar geloofde er niets van en keerde niet uit.
Op foto-3 is geen water te bekennen. Toch slaagde de automobilist erin om een aanrijding met een zeilboot te forceren. Dit is een knappe prestatie!!
Op foto-4 is er een auto, op z'n kop, in een wedstrijdzwembad beland. Hoe zoiets mogelijk is. Je ziet toch ook geen zwemmers op een race-circuit?

Er zijn nog meer interessante en ongewone plekjes om je autootje te parkeren. Op plaatje-1 is een typisch geval van hellingparkeren te zien.
Het is bekend dat veel mensen hun bolide graag zo dicht mogelijk bij de woning parkeren. Men moet tenslotte zicht houden op de heilige koe. Op plaatjes 2 en 3 bleek de voortuin een geschikte parkeerplaats.
Op plaatje-4 is juist de achtertuin gebruikt als parkeerplaats. Maar veel ruimte was er niet, want die avond moest ook het gras nog gemaaid worden. De auto mocht zo min mogelijk plek innemen en dat is gelukt.

De automobilist van foto-1 is een vindingrijk persoon. Hij had een lekke achterband en zijn crick bleek onvindbaar. Toch slaagde hij erin om de achterwielen los te krijgen van de grond. Waar een lantaarnpaal al niet goed voor is.
De bestuurder op plaatje-2 moet beter opletten alvorens hij zijn auto tegen een boom parkeert. Duidelijk is dat de fiets er eerst stond.
De situatie op foto-3 gaat duidelijk te ver. In de voortuin parkeren is tot daar aan toe, maar de auto de huiskamer binnenrijden is enigszins overdreven. Was er slecht weer voorspeld?
Plaatje-4 geeft een beeld van een wankel evenwicht. Het is maar zeer de vraag of de achteruit-versnelling hier nog redding kan brengen.

Eén ding moet de chauffeur van het plaatje hiernaast aan mij uitleggen. Hoe is die auto in hemelsnaam daar terechtgekomen.

(in alle bovenstaande gevallen was er slechts sprake van blikschade, dit heb ik opgezocht op Internet)

De volgende situaties gaan niet over vreemde parkeerplaatsen. Ze vallen echter wel in de categorie "Even Apeldoorn bellen".
Een mevrouw uit het Belgische Kruishoutem had een rijverbod gekregen, vanwege een verkeersdelict. Gelukkig voor haar was de straf bijna om. Nog één nachtje slapen en dan mocht ze weer autorijden. Helaas was het een druilerig weertype op die laatste dag. Ze wilde toch even langs de bakker om een halfje grof volkoren. De auto stond voor de deur. "Op één dag zal dat niet steken", dacht ze. Ze waagde de gok. Helaas.
Het resultaat mocht er zijn: drie maanden extra rijontzegging en een geldboete van € 3700. Tezamen met dat halve brood was ze dus € 3701,15 kwijt aan dit clandestiene ritje.
Even Roeselare bellen (een dependance van Apeldoorn).

Vele jaren geleden is er een familielid van mij ooit aangehouden voor een routinecontrole. Z'n rijbewijs was drie dagen verlopen. Vijf jaar geldig (3x365 + 1 x 366 = 1461 dagen) en dan 3 (!!!!!) dagen verlopen. Ondanks al zijn rijvaardigheden, die raak je in drie dagen niet kwijt, moest hij toch iemand bellen om hem te komen ophalen. Hij mocht geen meter meer rijden.
Een andere mogelijke oplossing was geweest: met een politie-escorte naar huis toe. Wat kan je gebeuren? In die tijd was de politie nog je beste vriend. In die tijd waren er nog geen computers, waar de dienders anno 2016 ongeveer 80% van hun tijd aan kwijt zijn.
Het waren nog de tijden van Bromsnor, de dappere boevenjager, die voldoende tijd had voor zijn dagelijkse kopje koffie bij juffrouw Saartje. Speciaal voor de jongeren onder mijn lezers: we hebben het over de TV-serie Swiebertje, die in de jaren '60 -'70 mateloos populair was onder het jeugdige kijkpubliek.
Het was nog de tijd van de "bereden" politie. Nee, niet op een paard, maar op een fel blinkende dienstfiets, waarmee ze, hevig sprintend en hevig transpirerend, vluchtende boeven probeerden te vangen op een modderig binnenwegje.
Waarom die fietsen zo blonken? Dat heeft u kunnen lezen in column-19. Hierin wordt verteld dat stoute jongetjes vroeger misbruikt werden om het gehele fietsenarsenaal van de Middelburgse politie weer blinkend schoon te poetsen. Dat was het voorportaal van het bureau HALT.

Waarom ik dat zo goed weet? Ikzelf was destijds tot vier keer toe zo'n stout jongetje...
"Even Apeldoorn bellen" kon toen nog niet. We hadden geen telefoon.

 

1 reactie

Tjonge, wát een pech op die weblog van jou...

Maar 'k heb het met plezier gelezen!

Vooral omdat ik zelf ook altijd zo'n moeite met parkeren heb.

En kijk, er zijn gelukkig nog ergere sukkelaars op deze wereld!

Tuinfluiter

09 April 2016 om 16:27

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.