Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

299. Het is er dan toch van gekomen

1 reactie

De kans was niet bijster groot dat ik zou zwichten voor mijn omgeving. Van alle kanten werd ik gepusht om toch vooral een keer naar de sportschool te gaan. Naar de sportschool? Ik? De buitensporter bij uitstek? Nee, daar was geen sprake van. Hoe verzinnen ze het?
De kans hierop was nog kleiner dan dat ik in één klap van fervente Ajax-fan omgetoverd zou worden tot een Feyenoord-supporter. Hoewel....ik vind het toch wel zielig dat die Rotterdamse club zeven nederlagen op rij heeft geleden. Dat wens je je ergste vijand niet toe. Ik zit te denken aan een charme-offensief op Facebook: "Help de Rotterdammers de rest van de competitie door". Nee, geen matchfixing, want dat mag niet van de KNVB, maar gewoon, Feyenoord een hart onder de riem steken.

Inmiddels ben ik afgedwaald. Het ging over wel of niet deelnemen aan het programma van de sportschool. Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen. Het is er dan toch van gekomen. Ze hebben me zover gekregen!!! Wij, mijn echtgenote en ik, begeven ons tegenwoordig tweemaal per week naar een fitnesscentrum. Ik had wèl één duidelijke voorwaarde. Het moest een sportschool worden met een Nederlandstalige naam. De keus was niet moeilijk: er is er precies één: Zeeland Gezond. En ik moet eerlijk zeggen....het valt me niet tegen. De sfeer is ontspannen, het is redelijk kleinschalig en je ziet er geen hyperactieve mensen in strakke pakken.
Er is géén irritante kerel die om de haverklap "Kom òp nóu" roept. Integendeel. Vriendelijke en behulpzame mensen brengen je wegwijs in de wirwar van apparaten en de talloze bijbehorende knopjes.
En zeker als je op een slimme tijd arriveert hebben ze alle tijd voor je. Tussen de middag als alle huismoeders hun kroost ophalen bij het schoolplein, dan merk je dat in de fitnessruimte. Keuze te over om je favoriete trainingsapparaat te kiezen.

Meestal beginnen we met de hometrainer. Dit is een fiets die niet vooruitkomt, hoe hard je ook trapt. Er is een schermpje met allerlei interessante informatie zoals wattage, hartslag, aantal omwentelingen per minuut, verstreken tijd in minuten, afgelegde afstand. Virtueel, wel te verstaan, want die fiets, die schiet natuurlijk geen meter op.
Tijdens het fietsen kun je wat anders doen. Zoals vegen over je telefoon, kijken naar een aflevering van Discovery Channel, praten met je buurvrouw.
Je resultaten worden bijgehouden op een plastic pasje, dat je vooraf in het apparaat steekt.
Na afloop ga je met je pasje langs een soort moedercomputer en daar moet je in alle eerlijkheid je prestaties van het afgelopen uur noteren. Niet smokkelen. Fietsen: 20 minuten. Loopband: 20 minuten. Roeien: 15 minuten. Het apparaat zet je prestaties om in punten. Er staat per week een aantal minimaal te behalen punten in de computer. Je kunt ook extra punten behalen. We moeten nog eens navragen of we met die extra punten naar Perry Sport kunnen gaan om tegen gereduceerd tarief sportkleding of accessoires aan te schaffen.
Misschien maken we één grote fout. We gaan er op de fiets heen. Op gewone fietsen, gewoon dwars door het overige verkeer. De afstand heb ik opgemeten. Enkele reis 2,3 kilometer. Bijna 5 kilometer extra door weer en wind. Dat moet extra puntjes kunnen opleveren. Volgende keer eens kijken of we die óók in de computer kunnen zetten.
In Amerika is zoiets onbestaanbaar. Met de fiets naar de fitness is daar een soort doodzonde. Dan komt het trainingsschema in de war!!! Lopen en/of fietsen is trouwens "not done" in de States. Er zijn nauwelijks voorzieningen die de veiligheid van deze kwetsbare weggebruikers kunnen waarborgen.
Terug naar Zeeland Gezond. We gaan het over de loopband hebben. Het blijft moeilijk te verteren als je 5,5 km/uur loopt en je partner naast je loopt 5,0 km/uur en dat je dan toch gelijke tred houdt. Dat voelt als oneerlijk.
Nog een grappig incident op diezelfde loopband. Mijn hartslag was heel erg stabiel. De grafiek was compleet horizontaal. Plotseling daalde deze in één keer wel 50 punten. Eén van de medewerkers wist de oorzaak. Mijn sensor had de hartslag opgevangen van mijn buurvrouw, een jongedame die haar uiterste best deed op de loopband naast de mijne. Wat een grap. Ik sportte dus met de hartslag van de jonge vrouw naast mij. Een soort harttransplantatie, maar dan zonder operatie.

Roeien is ook een leuke bezigheid. Wij zien dagelijks het praktijkvoorbeeld vanuit ons raam van ons appartement aan het water. Maar wij hebben het een stuk makkelijker. Niks geen vreemde capriolen maken om in en uit de boot te komen, met het risico dat je letterlijk kopje onder gaat. Niks geen gure noordenwind die over het water blaast, als je je daar in je sporthemdje af zit te beulen.
De roeispanen vasthouden is nog een beetje onwennig. Maar je moet roeien met de riemen die je hebt, zegt het spreekwoord.

Er is in Zeeland Gezond ook een spinningzaaltje, maar daar zijn we nog niet geweest. Daar komt me een herrie uit!! Echt afschuwelijke muziek met een enorme stamp, bij een geluidsniveau van tenminste 120 decibel, oftewel dicht in de buurt van de pijngrens. Als je gehoororganen in die ruimte een half uur gefolterd worden, dan loop je de kans op blijvende gehoorschade. En het is het maar de vraag of Beter Horen hier dan nog iets aan kan repareren.

Heb ik nog adviezen? Jazeker. Recht voor de hometrainers een groot scherm ophangen met een prachtig beeld van een weggetje in het groene hart van Holland. Dan zie je waar je fietst. Compleet met tegenliggers, overstekende ganzen en koeien in het weiland. Hoe mooi kan Nederland zijn.
En bij het roeien wil je ook wel eens wat zien. Vanwege ons appartement aan het water, weten we uit ervaring dat roeiers alles achterstevoren beleven. Ze zien alles aan de horizon steeds kleiner worden. Dit effect zou op een groot scherm gestalte moeten krijgen. Compleet met het geluid van het geklots van de riemen in het water. Het risico zit 'm in de rug. Daar schuilt het gevaar. Is daar een obstakel, komt daar een tegenligger aan? Bij de twee, de vier of de acht met stuurman is er altijd nog één persoon die vooruitkijkt. Maar zonder stuurman blijft het een lastige materie. Kunnen we deze spanning, dit risico, vertalen naar de sportschool? Ik pleit voor een achteruitkijkspiegel. Het geeft meer rust als je het gevaar aan ziet komen.

Op bovenstaand plaatje is een ideale situatie te zien. Een roeiapparaat in de buurt van het water. Voor de sfeer is het perfect. Vooral bij mooi weer. Als het giet van de regen, dan kunnen we alsnog voor Zeeland Gezond kiezen.
Het voordeel van de sportschool: er is geen wind en het regent er nooit. Er zijn wel sprinklers aan het plafond, maar die zijn er uitsluitend voor noodgevallen. Het enige vocht in de ruimte komt uit de flesjes bronwater en uit de poriën van de sporters.

Mag ik reclame maken? Nee? Ik doe het toch. Voor een ontspannen en sportief uurtje: kies voor Zeeland Gezond in Goes. Website: http://www.zeelandgezond.nl/

1 reactie

Zo zie je maar hoe een mens toch van gedachten kan veranderen over de sportschool. Voor mij is het lang geleden dat ik er was, maar ik gaf toch wel die voorkeur aan binnen! TOOS

Toos van Holstein

23 February 2016 om 18:31

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.