Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

287. Vakantieherinneringen

0 reacties

Wat herinnert u zich vooral van eerdere vakanties? Het landschap, het uitzicht, het hotel, de camping, het leuke stadje, de vriendelijke mensen? Alles is mogelijk. Maar soms zijn er tijdens zo'n vakantie dingen voorgevallen, die hardnekkig verbonden blijven aan die bewuste vakantie. Zowel positief als negatief.

Zo streken wij in 2006 neer in het plaatsje Treseburg in de Harz. Een prachtig dorpje in een nauw rivierdal. Maar als wij het nu nog over Treseburg hebben dan denken we als eerste aan "de schnitzel". Toen wij 's avonds neerstreken in een restaurantje kregen we een mega-schnitzel voorgeschoteld van ongekende omvang. Zo'n groot stuk vlees hadden we nog nooit in ons leven gezien. Nee, we kregen 'm niet op, bij lange na niet. Ik denk dat we maximaal tot 20% zijn gekomen. Als je zoiets van tevoren weet, dan bestel je een seniorenportie.

In 2005 kozen we voor een Zimmer-Frühstück in het dorpje Rühle aan de Weser, alweer in Duitsland. Precies onderaan ons balkon liep de Weserradweg. De volgende dag zouden we naar Hameln fietsen, het stadje van de beroemde rattenvanger. Op de fietsbordjes stond "slechts" een afstand van 20 kilometer vermeld (zie foto). In Hameln aangekomen bleken onze fietscomputertjes allebei 35 kilometer op de teller aan te wijzen. Nee, we waren niet omgefietst, we hadden gewoon de rivier gevolgd, de kortste weg. De eigenaar van onze Zimmer-Frühstück moest 's avonds toegeven dat het getal op het bordje niet helemaal klopte...

Het zijn soms de vreemdste dingen die als eerste bovenkomen bij het herinneren van een vakantie. Zo hebben we op de beroemde falaise van Étretat de lunch gebruikt, tesamen met een kopmeeuw. Het beest was heel geduldig en wachtte steeds vriendelijk en beleefd tot er weer een stukje stokbrood aangereikt werd. Onze conclusie: Franse meeuwen zijn goed opgevoed.
In 1990 waren we op fietsvakantie in de Vulkaaneifel. De hellingen waren zo steil dat ik besloot om mijn snelheidsrecord aan te vallen. Na twee mislukte pogingen was ik succesvol. Het tellertje wees in een afdaling 82 km/uur aan. Voor het eerst de magische grens van 80 gepasseerd. Mijn echtgenote was een stuk minder streberig. Hoofdschuddend over zoveel jeugdige overmoed vervolgde ze haar weg.

Ook in de jaren '90 hebben we tijdens een bonnefooi-vakantie in Normandië de beroemde Mont-Saint-Michel bezocht. Omdat deze abdij altijd heel erg druk bezocht wordt, besloten we om het slim aan te pakken. We zochten een chambre-d'hôte in een naburig dorpje. De aardige mevrouw die aan de deur kwam had inderdaad nog een kamer voor ons. Haar vraag verraste ons: "Êtes vous amoureux?" ("Zijn jullie verliefd?"). Een vreemde vraag aan een Hollands stelletje dat ze nog nooit gezien had. Wat bleek? Het bed in onze aanstaande kamer was aan de smalle kant. Het was een zogenaamde twijfelaar. Haar gedachte was: als je met iemand in een twijfelaar stapt, dan moet je goed kunnen opschieten met die persoon.
Laat in de middag fietsten we naar de Mont-Saint-Michel. Pas toen alle bussen van het parkeerterrein verdwenen waren stapten we de Mont binnen. Heerlijk rustig. De toeristen waren weg. We hadden het rijk alleen. In het kloosterrestaurant hebben we genoten van het binnenrollen van de vloed en het ondergaan van de zon. Het was al bijna donker toen we bij de madame met de twijfelaar terugkwamen.

Ooit in Venetië geweest? Wij waren er in 1998. Heel veel toeristen kiezen bij het station de bordjes Piazza San Marco en schuifelen braaf in een lange voetgangersfile naar het beroemde plein. 's Avonds schuifelen ze weer braaf terug in diezelfde file, door diezelfde Kalverstraat en ze vertellen thuis dat ze Venetië hebben gezien.
Helemaal fout. Ons advies: sla zo snel mogelijk linksaf naar de Noordelijke wijk Cannareggio. Na 50 meter ben je praktisch alleen. De wijk is schitterend: bruggetjes, kanaaltjes, gondels, leuke eethuisjes. Tien keer zo mooi als het San Marcoplein.....èn twee capuccino's kosten ongeveer een kwart van de prijs die ze op San Marco durven te vragen. Ons Zeeuwen bin zunig. Ook daar.

Tegenover de Niagara waterval, aan de Canadese kant hadden we zin in een bakje koffie. We kozen een restaurant met uitzicht. De waitress gaf ons het beste plekje, aan het raam, als het ware kijkend in de waterval. Blijkbaar zagen we er welvarend uit en dacht ze dat wij wel een uitgebreide lunch zouden gaan gebruiken. De gangbare fooi is daar 15 %. En 15% van twee uitgebreide lunches is aanmerkelijk meer dan 15% van twee koffie. Het werden uiteindelijk twee koffie. De teleurstelling bij de jongedame was zeer zichtbaar. Er was zelfs geen afscheidsgroet. De Niagara zelf was schitterend. Enkele jaren later stonden we te staren naar de waterval van Schaffhausen, één van de grootste van Europa. Een adviesje: als u nog geen van beide watervallen heeft gezien, doe dan eerst Schaffhausen en dan de Niagara. Niet andersom.

In 1999 zijn we op het Griekse eiland Santorini 's nachts opgeschrikt door een "zwevende" aardbeving. Geen schokken, niets van dat alles. Maar het bed en de kamer maakten een aantal zwevende bewegingen. De dame van het hotel zei de volgende dag dat dit regelmatig voorkomt. Niemand maakt er zich druk over. Een paar jaar eerder werden we 's morgens in ons hotel in Monschau (D) gewekt door een "schokkende" aardbeving, een hele andere ervaring. Hier komt geluid aan te pas onder andere door vallende schilderijtjes.

In de jaren '80 liepen we met onze dochters door de bergen in het Berner Oberland. Hoog boven Grindelwald werden we verrast door de "föhn". Heel bijzonder. Deze warme wind uit het zuiden waait met een kracht 7 of 8 Beaufort, om dan plotseling weer te gaan liggen. Na een minuutje begint het weer te stormen en even later is het weer bladstil. Zo wisselt dat af. Een merkwaardig natuurverschijnsel. We hebben het er nog regelmatig over.

Tijdens een andere wandeling in diezelfde omgeving waren we, alweer met z'n vieren, getuige van een vrij grote lawine. Nee, we liepen zelf geen gevaar, maar de aanblik was fantastisch. Een stuk ijs ter grote van een VW-busje schoof met veel lawaai van de berg af. Een paar tellen later kregen we alsnog de volle laag in de vorm van een soort horizontale ijsregen.

Dit waren willekeurig zomaar wat vakantieherinneringen. Dingen die op de één of andere manier in ons geheugen staan gegrift.

0 reacties

- Er zijn nog geen reacties geplaatst.



Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.