Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

285. De kaasstengels van Humberto Tan

1 reactie

Is het u ook al opgevallen? Tijdens het praatprogramma RTL Late Night onder leiding van Humberto Tan staan er elke avond een twaalftal kaasstengels op tafel, netjes gerangschikt in een glazen vaasje. Het meest opvallende is dat NIEMAND besluit om er ééntje weg te pakken en op te peuzelen. De kaasstengels blijven onaangeroerd. In alle uitzendingen die we gezien hebben heeft er nog nooit iemand één kaasstengel genuttigd.
En dat is ronduit merkwaardig. Als ik naar een feestje ga en er staan kaasstengels op de tafel, dan is het vaasje binnen de kortste keren helemaal leeg. Over de allerlaatste kaasstengel wordt tot bloedens toe gevochten. Zo hoort het. Zo lekker zijn die dingen. Bij een bezoek aan de supermarkt blijkt bij de kassa dat we allebei, onafhankelijk van elkaar, een gezinsverpakking met kaasstengels hebben toegevoegd aan ons winkelwagentje.
Stel dat ik thuis het volgende experiment doe: ik zet een glaasje met 12 kaasstengels op de tafel. Daarna ga ik even sanitair. Niet verstandig om dat te doen, maar het is in functie van het experiment. Als ik terugkeer in de woonkamer dan weet ik zeker dat er tenminste 4 kaasstengels spoorloos verdwenen zijn.

Wat zou de reden zijn dat de kaasstengels van Humberto niet gegeten worden? Zijn ze over de datum? Nodigt Humberto alleen maar gasten uit die er een supergezonde levensstijl op nahouden? Zijn de gasten bang dat, als ze zo'n stengel nemen, Humberto toevallig het woord tot hen richt en dat ze dan al mummelend afgaan voor de rest van Nederland? Een andere mogelijkheid is de volgende: om het kwartier gaat Humberto er een paar minuten tussenuit voor die irritante reclameboodschappen. Dit is hèt moment om één of meerdere kaasstengels te nuttigen. Niemand ziet het. Maar aan het eind van de reclame staat er nog steeds een welgevuld vaasje met kaasstengels. Onaangeroerd? Of juist op tijd bijgevuld door de catering?

Iedere avond kijken we met veel spanning naar RTL Late Night. We letten alleen op de stengels. Wie er als gast uitgenodigd is, dat ontgaat ons. Ook de pauzes die gevuld worden door Luuk Ikink, iemand die zeer met zichzelf verguld is en zichzelf heel graag hoort praten, zien we als hinderlijke onderbreking. Nogmaals, we kijken alleen naar de stengels. Het zijn er 12. En het blijven er 12. Dat tellen der stengels kan ik inmiddels razendsnel, daar krijg je handigheid in. Soms krijgen we onenigheid. Dan telt mijn vrouw er 11 en ikzelf kom tot 12. Maar bij het volgende shot moet ze me dan toch weer gelijk geven.

Er is nog één andere mogelijkheid, die we nog niet besproken hebben. Dat de stengels van plastic zijn!!! Dat ze alleen maar dienen als symbool voor het programma. Dat moet dan wel vóóraf aan de gasten gemeld worden. Het mag niet gebeuren dat er iemand trek krijgt en op een stukje plastic begint te sabbelen. Op zichzelf niet zo'n vreemde gedachte. Dat de kaasstengels van plastic zouden zijn als een soort symbool voor het programma.
In de jaren '60-'70 van de vorige eeuw was er een bekend praatprogramma van Willem Duis, waarbij er (als symbool) een goudvissenkom op tafel stond, met daarin een levende goudvis, die de hele uitzending z'n rondjes zwom. Ook hier was er voor de kijkers de keuze: òf ze luisteren naar de interessante gasten òf ze tellen het aantal rondjes van de goudvis. Marianne Thieme was toen nog nauwelijks geboren, dus Willem Duis kon niet bevroeden, dat zij 40 jaar later Kamervragen ging stellen over de ronde vorm van de goudvissenkom. De klacht van Marianne: een goudvis raakt in een stress als hij alleen maar rondjes kan zwemmen. En waar kan de goudvis zijn frustratie kwijt? Psychologen waren hier nog niet op voorbereid. Ze hadden nog geen divans gericht op goudvissen.

We hadden het over symbolen. Vorig jaar, tijdens de WK voetbal, was er een voetbalpraatprogramma, waarin de wedstrijden nabeschouwd werden. Tijdens Studio Brasil lag de hond van Hugo Borst altijd braaf aan zijn voeten. Deze teckel luisterde naar de naam Messi. Ook toevallig een voetballer.

Terug naar de 12 kaasstengels in het glazen vaasje van Humberto. Op zichzelf is het best hinderlijk dat ik de rest van het programma moet missen, omdat ik dwangmatig bezig ben om een uur lang regelmatig tot 12 te tellen. Vroeger had ik daar ook al last van. Fietsend langs het jaagpad tussen Oost-Souburg en Middelburg waren er langs het kanaal bolders om schepen aan vast te maken. Het waren er precies 17. Ik telde ze altijd. En elke keer kwam ik tot 17. Deze "afwijking" is van een soort wiskundige aard: het heet een "telmanie". Ooit heb ik de politieserie Hill Street Blues gekeken. Dit speelde zich grotendeels af in een politiebureau. Om de drukte en de hectiek in de filmbeelden te accentueren, liepen er figuren voorlangs de camera. Van links naar rechts en van rechts naar links. Niet één keer, maar vele malen tijdens één episode. Wat ging ik doen? Ik ging die figuren tellen die voorlangs de camera liepen. Ik vond het interessant om aan het eind van de uitzending te weten dat er die episode 34 figuren het camerabeeld hadden gekruist. Waar die aflevering over ging? Geen idee, ik had het veel te druk met tellen.

Onlangs zag ik een TV-programma over dwangneuroses, waarbij de telmanie aan de orde kwam. Gelukkig werd de telmanie beschouwd als de meest onschuldige vorm van dwangneurose. Ik hoefde me dus niet ongerust te maken. De laatste tijd ging het zelfs een stuk beter. Het tellen verdween zelfs naar de achtergrond. Tot ik doorkreeg dat Humberto z'n kaasstengels onaangeroerd bleven. Toen begon het bij mij weer te kriebelen.

Vanavond eerst maar eens kijken of het Nederlands elftal weer eens weet te winnen. Dus eerst doelpunten tellen en daarna weer, zoals elke avond, kaasstengels tellen.

1 reactie

Je hebt het er maar druk mee...

Tuinfluiter

14 November 2015 om 16:00

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.