Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

284. Een sanitaire stop

1 reactie

Het is al weer een paar jaar geleden dat een verlegen jongeman de uitzending van Pauw en Witteman verstoorde. Dwars door de camera's en dwars door het protocol stapte hij op de talkshow-presentatoren af met de vraag waar hij het toilet kon vinden. Hij had hoge nood. Vooral Jeroen Pauw vond dit incident een welkome afwisseling tussen de geplande studiogasten en hij maakte misbruik van de situatie om deze jongeman ietwat belachelijk te maken. Gelukkig was Paul Witteman zo behulpzaam om de route naar het toilet aan te duiden.

Afgelopen zondag deed zich een soortgelijke situatie voor tijdens het praatprogramma WNL op zondag. Op een ongelegen moment moest Tjitske Reidinga, één van de gasten, met spoed sanitair. De heenweg naar het toilet hebben we als kijkers niet gemerkt, maar op de terugweg liep ze dwars door het camerabeeld toen presentator Rick Nieman iets tegen de kijkers wilde vertellen. Ze schaamde zich nergens voor, en waarom ook?
"Ik moest zo nodig, ik barstte bijna", zei ze terloops tegen medegast Edith Schippers.

Dat een gast even sanitair moet is tot daar en toe, maar stel dat de gespreksleider hoge nood krijgt. Het is toch ondenkbaar als Rick Nieman zijn gasten èn zijn kijkers een paar minuten in de steek laat: "Sorry, maar ik moet even plassen, ik ben zo terug". Ook Jeroen Pauw moet een uur lang "knijpen" tot de uitzending voorbij is. Dan heeft Umberto Tan het een stuk makkelijker. Elk kwartier komen er vier minuten reclameboodschappen voorbij. Voldoende tijd voor de presentator èn zijn gasten om even de benen te strekken en even het toilet te bezoeken. Dat houdt dus in dat een presentator met een zwakke blaas maar beter kan solliciteren bij de commerciële omroep. Lang leve de reclame. Diezelfde presentator met diezelfde zwakke blaas zou het bij de publieke omroep een stuk moeilijker hebben. En het staat zo slordig om een Tena-gentleman (=Tena-lady voor mannen) onder je kleren te dragen. De kijkers zien dat meteen en de studiogasten snuiven de geurtjes op.

Persoonlijk kan ik me goed voorstellen hoe zo iemand zich voelt. Ik bedoel: hoge nood hebben en eigenlijk niet weg kunnen. Enkele jaren geleden werd ik 's avonds het huis uitgebonjourd omdat mijn vrouw in onze woonkamer een vergadering had belegd met haar clubje. Wat te doen? Gelukkig draaide er een interessante film in het Goesse filmhuis. Helaas maakte ik toen de vergissing om op voorhand een paar biertjes te drinken in mijn stamcafé. Dat had ik beter niet kunnen doen. Halverwege het eerste gedeelte van de film begon ik steeds vaker op mijn stoel te wiebelen. Met heel veel moeite heb ik de pauze gehaald. Oef!!! Mijn plasbeurt duurde toen aanmerkelijk langer dan de 16 seconden die genoemd worden in Wikipedia als de gemiddelde tijd die de gemiddelde man voor een urinoir doorbrengt.

Een ander probleem is het nuttigen van een Belgische trappist in een café op de Grote Markt. Na het verlaten van het etablissement krijg je twee café's verder alweer aandrang en stap je maar weer naar binnen. Natuurlijk neem je daar, na de sanitaire stop, een consumptie in de vorm van een tweede trappist. Koffie kan altijd nog. Waar zou het woord TRAPPIST vandaan komen? De eerste vier letters geven aan dat het toilet op de eerste verdieping is en de laatste vier letters behoeven geen nadere toelichting. Dit kroeghoppen herhaalt zich vanwege de vele geforceerde sanitaire stops. Je komt in een soort neerwaartse spiraal terecht. Na de laatste kroeg is het nog 300 meter naar mijn huis. In de looppas dus.
Wildplassen in een donker steegje zou ook nog kunnen, maar als je het huidige tarief hoort, dan laat je dat wel. Voor een simpel plasje tegen de muur van een smal zijstraatje wordt, schrik niet, € 135 gevraagd!!! Hoe ik dit weet? Ik heb de gemeentepolitie van Goes gebeld en gewoon, recht op de agent af, gevraagd wat een wildplasbeurt kost.
De agent die de telefoon opnam zei dat dit het vreemdste telefoontje was, dat hij ooit gehoord had. De meeste mannen vernemen het tarief pas als ze op heterdaad betrapt worden. Hoezo heterdaad? De temperatuur van de straal urine is hooguit 37 graden Celsius. Zo heet is dat nou ook weer niet...
Maar de agent aan de lijn had ook gevoel voor humor. Hij begreep aan mijn vraag dat ik binnenkort tot wildplassen zou overgaan en hij bood mij de mogelijkheid om vóóraf te betalen. Wat een service. Maar € 135 is wel heel erg veel, temeer omdat je een paar jaar geleden nog voor slechts € 65 de muur van een steegje kon bevochtigen.

Typisch dat wildplassen in het wielerpeloton niet bestraft wordt. De renners wachten tot er geen of weinig publiek langs de kant staat en dan gaan ze allemaal tegelijk hun blaas ledigen. Òf ze stappen af, òf ze doen het al fietsend, wat op zichzelf al een kunststukje is. De TV-camera's leggen alles nauwkeurig vast, maar toch komen de renners er juridisch mee weg. Alleen in de finish-straat, tijdens de eindsprint heeft er niemand meer behoefte om een sanitaire stop te maken. Dat zou ook niet verstandig zijn. De privacy is ver te zoeken als het publiek vier rijen dik staat.

Ik kom aan het eind van een banaal stukje proza. Helaas, ik kan het ook niet helpen. Het is de schuld van Tjitske. Als zij afgelopen zondag net vóór de uitzending naar de WC was gegaan, dan was zij tijdens de uitzending gewoon op haar stoel blijven zitten. Dan hadden wij die hele ceremonie op TV niet gezien en dan was deze column er nooit geweest.

1 reactie

Ik heb in ieder geval weer van je verhaal genoten.

Dank je wel, Tjitske!

Tuinfluiter

07 November 2015 om 20:20

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.