Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

283. Slimme (huis)dieren (2)

1 reactie

Het was een Duitse kat: eine Katze. Een avontuurlijk beestje. Ze ging op onderzoek uit en belandde geheel toevallig in de wijnkelder van het huis van haar baasje. Snuffelend aan de wijnflessen hoorde ze plotseling een luide knal. De deur van de kelder was dichtgeslagen door een windvlaag. Daar zat ze dan, opgesloten in de kelder. Geen ontsnappingsmogelijkheden. Haar gevangenschap duurde en duurde. In het woonhuis erboven werd ze node gemist. Overal werd gezocht, in huis, in de tuin, maar helaas dacht niemand aan de kelder. Wat zou een poes daar moeten zoeken?
Inmiddels duurde de gevangenschap al een paar dagen en poes begon honger en dorst te krijgen. Toen kreeg ze een ingeving. Ze stootte moedwillig een fles wijn omver en begon gretig de vloeistof op te likken. Dit getuigt van een hoge mate van intelligentie. Zonder ooit scheikunde te hebben gestudeerd begreep deze kat dat de alcohol in de wijn in het kattenlichaam omgezet zou kunnen worden tot voedzame koolhydraten, volgens de formule:

3C2H5OH + 3O2 -----> C6H12O6 + 3H2O

De volgende dag stootte ze nog twee flessen kapot en slobberde de inhoud naar binnen. Achteraf bleek dat ze totaal € 40 aan wijn had opgedronken. Goedkope wijn was niet aan haar besteed. Ze moet gedacht hebben: "Nou ik hier toch ben, neem ik het er maar van. Eindelijk verlost van die goedkope kattenbrokjes van de Aldi".
Die middag werd ze gevonden door haar huisgenoten. Waggelend op haar onvaste pootjes verliet zij de kelder. Deze kat had duidelijk een kater. En als je een kat en een kater samenbrengt dan komen er over 63 dagen kittens (de draagtijd heb ik voor de zekerheid even opgezocht op Internet).

Een kat met verstand van scheikunde is net zo bijzonder als een zeemeeuw die verstand heeft van natuurkunde. Hier komt het verhaal:
Een meeuw is gek op Noordzeekrab. Niet op dat harde pantser aan de buitenkant, maar op die zachte massa binnenin. Met z’n snavel lukt het niet om die schaal open te breken. Dus grijpt de meeuw de krab bij z’n poten en vliegt ermee naar grote hoogte. Als de meeuw zeker weet dat er een harde ondergrond beneden is, laat hij de krab vallen. Bij het neerkomen barst de schaal van de krab open en is de heerlijke smurrie binnenin bereikbaar. Ongelooflijk maar waar. Nog nooit heeft deze meeuw één natuurkundelesje gevolgd. Toch weet hij dat de zwaarte-energie van de krab tijdens de val omgezet wordt in kinetische energie die ruim voldoende is om de arbeid te verrichten die nodig is om de schaal open te breken, volgens de formule

mgh0 = ½mv2eind  

Dat noem ik razend knap. Zonder vooropleiding, gewoon via natuurlijke intelligentie.
En er zijn meer dieren in de natuur die een soortgelijk trucje hanteren, zoals een eierschaal kapotstoten op een steen. Of het voorbeeld van die wanhopige aap die graag het binnenste van een kokosnoot zou willen consumeren, maar hij krijgt met geen mogelijkheid de keiharde schil kapot. Dan krijgt hij een ingeving. Hij laat de kokosnoot van de helling afrollen in de hoop dat er onderweg een rotsblok in de weg staat die de val remt en de kokosnoot doet openbarsten. Slim, slim, slim.

Een kraai heeft een ander trucje. Om een noot te kraken legt hij de noot op een druk bereden autoweg. De slimme kraai kijkt eerst naar links en dan naar rechts of er toch geen auto aankomt. Als er even niets komt, zeult hij de noot naar de rijbaan en wandelt terug naar de berm, in blijde afwachting. En jawel, even later wordt de noot gekraakt onder de banden van een zuinig rijdende Volkswagen Diesel. Als de kust weer veilig is gaat deze kraai zijn buit binnenhalen om in de berm te genieten van de inhoud van de gekraakte noot. Een dierlijke vorm van bermtoerisme.

Een slimmigheidje uit het dierenrijk speelde zich af met één van onze huisdieren in de hoofdrol.
Zo kon ons hamstertje loodrechte wanden beklimmen om, boven gekomen, van het uitzicht te genieten. Hoe deed hij dat? In onze huiskamer stond een hoge servieskast. In de ruimte tussen de kast en de muur was enkele centimeters ruimte. Precies genoeg voor Pluis (zo heette de hamster) om zich naar boven te kunnen wurmen. De eerste keer hoorden we wat krabbelende geluiden die we niet thuis konden brengen. Tot onze Pluis vanaf de bovenkant van de kast op ons neerkeek met een triomfantelijke blik in z'n kraaloogjes.

Een soortgelijk kunststukje werd verricht door onze poes. Poes had blaasontsteking en werd door mij naar de dierenarts gebracht. Deze wrede man kneep het kattenblaasje tussen duim en wijsvinger hardhandig leeg, zonder verdoving. De poes moet helse pijnen hebben geleden. Toen de greep van de dierenarts verslapte zag hij z'n kans schoon en glipte in paniek weg. Onvindbaar !!! Na langdurig zoeken was er nog steeds geen spoor van onze poes. En de wachtkamer raakte steeds voller. Plotseling hoorden we een gemiauw uit één van de laden van de dokter. Deze lade zat op slot!!! Hoe kwam de poes in die lade? Er was maar één verklaring. Tussen de muur en het bureau was een smalle ruimte en aan de achterkant van de lade was ook een brede kier. In paniek heeft onze poes zich door al die openingen gewurmd. Als dank heeft poes bovenop de belangrijke papieren van de wrede dierendokter een sanitaire stop gemaakt: een grote boodschap. Lekker pùh.



Tot slot gaan we het hebben over een dier met een ongelofelijk geheugen: de olifant.
Het volgende verhaal is exemplarisch:
Als een baby-olifantje wordt dwarsgezeten door een pesterig knulletje met een stom slipovertje met een lullig ruitjesmotief, dan slaat het olifantje deze informatie op in z'n hersencellen. En als ruim 30 jaar later het circus door de stad trekt ontwaart onze inmiddels volwassen olifant langs de route een kerel met een stom truitje met een lullig ruitjesmotief. Dat is 'm, die kwelgeest van lang geleden, geen twijfel mogelijk.
Met een welgemikte slag van de slurf wordt de man bewusteloos geslagen. Nè, nè, ne, nè, nè.

De moraal van het verhaal: BEDENK GOED WAT JE MET JE LAATSTE ROLO DOET.

1 reactie

Inderdaad, dieren zijn gewoon superslim!

Zelf heb ik twee katten.

Ze hebben geen horloge, kunnen niet klokkijken, maar weten toch precies wanneer het etenstijd is.

Tuinfluiter

31 October 2015 om 15:49

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.