Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

281. Wegmisbruikers

1 reactie

Heeft u het ook gelezen? Een Belgische automobilist uit Tongeren is aangehouden toen hij met een vaartje van 120 km/u door de bebouwde kom scheurde. Op zichzelf al een huzarenstukje van de Tongerense flikken om zo iemand überhaupt aan te houden, aangezien de remweg zo'n 72 meter bedraagt (opgezocht op Internet).
Op de vraag waarom hij zo'n haast had kwam een verbijsterend antwoord. Onze snelheidsduivel had een broodje Hamburger gekocht in een snackbar (= frietkot) in Hoeselt (10 kilometer van Tongeren). Hij was bang dat de snack onderweg teveel af zou koelen en daarom reed hij wat harder dan normaal. De flikken waren compleet overrompeld door dit verhaal, maar dat weerhield hen niet van het uitschrijven van een vette bekeuring. Tergend langzaam maakten zij de administratie in orde, die leidde tot het produceren van het gehate bonnetje. En jawel, in die tijdspanne was de Hamburger afgekoeld tot een bijzonder lage waarde. Helaas was Rob Geus van Red mijn Vakantie niet in de buurt om met zijn vertrouwde thermometertje de werkelijke temperatuur op te meten.

Dit verhaal heeft enige overeenkomst met de situatie die ik zo gemiddeld eens per veertien dagen meemaak. Als mijn echtgenote 's middags om een uur of vijf verdiept is in een spannend boek: "Ik heb vandaag geen zin om te koken. Ga maar een frietje halen". Dan pak ik mijn fiets en rij ik de 500 meter die onze voordeur scheidt van de Goese Markt. Op de terugweg maak ik dan flink tempo door de smalle Goese straatjes, over de Grote Kade en met een flinke bocht over het ophaalbruggetje. De friet mag niet al te veel afkoelen. Eén verschil met de Belg uit Tongeren: ik ben nog nooit aangehouden voor te hard fietsen.

Wilt u getuige zijn van de aanhouding van snelheidsduivels dan is er keuze genoeg. De éne titel is nog mooier dan de andere: Wegmisbruikers, Blik op de weg, Stop politie, Politie op je hielen. Echte leedvermaak-programma's. Vaak gaat het over snelheidsovertredingen. Niet die paar km/uur die u en ik wel eens te hard rijden en die zo af en toe een enveloppe in de bus doen belanden met dat sympathieke logo van het Centraal Justitieel Incasso Bureau uit Leeuwarden, met het verzoek om € 35 euro over te maken op een IBAN-banknummer, dat ik inmiddels uit m'n hoofd ken. Nee, de overtredingen in de TV-programma's zijn een stuk heftiger.
De eerste vraag van de sterke arm, als het raampje opengedraaid wordt: "Waarom reden wij te hard?" Een heel verwarrende vraag. Het is niet aan te bevelen om hierop een slim antwoord te geven: "Dat zult u zelf het beste weten" , want een boze agent heeft een sterk verhogend effect op het bedrag dat uiteindelijk op het bonnetje staat.
De laatste vraag is ook standaard, maar de TV-kijkers krijgen deze nooit te horen: "Dit programma wordt binnenkort uitgezonden. Wilt u herkenbaar in beeld?"
Voor mensen die hierin de mogelijkheid zien om eindelijk eens op de buis te komen, ligt hier de kans. De manier waarop is van ondergeschikt belang. De meeste slachtoffers verkiezen om (uit schaamte) niet herkenbaar in beeld te komen en worden door het programma afgeblurd. Waarom staat afblurren nog niet in de Dikke van Dale? Er komt een rood streepje onder.

Tussen vraag één en vraag laatst mag de automobilist vertellen waarom hij/zij te hard reed.
Meestal volgt er een standaardantwoord als "Ik had haast", "Ik had een afspraak", "Het ging per ongeluk".

In enkele gevallen heeft het slachtoffer meer fantasie:
"Er reed een auto vlak achter me en ik voelde me opgejaagd"
"Ik had vanmorgen m'n andere schoenen aangetrokken en die hebben een ander effect op het gaspedaal"
"De cavia is alleen thuis en dat is zo zielig voor dat beestje"
"M'n schoonmoeder is jarig en ik wil niet te laat komen"
"Het Nederlands elftal heeft verloren en ik moest even afreageren"
Een Duitser: "Er stond een bord met einde 130; bij ons mag je dan weer 200 rijden"

Soms doen de bijrijders een duit in het zakje. Het mooiste voorbeeld van bijrijders die de conversatie overnemen bij een aanhouding speelde zich af in de jaren '70. Hier volgt het verhaal:
Een Middelburgse mevrouw was op bezoek geweest bij een vriendin in Zoutelande. In de auto waren ook aanwezig haar 2-jarig dochtertje (in het autostoeltje) en haar amper 6 maanden oude dochtertje (op de achterbank, in de bak van de kinderwagen). Op de terugweg reed ze Middelburg weer binnen, helaas iets te hard. Oom agent stond haar al op te wachten, midden op de weg, met de arm omhoog. "Waarom reden wij te hard?" was de standaardvraag. Voordat de mevrouw antwoord kon geven klonk het vanuit het autostoeltje: "Mama, ik moet plassen". Wat een slimme griet. Ze voelde feilloos aan dat haar mama "in trouble" was. Vanuit de bak van de kinderwagen klonk een klaaglijk gehuil. Dat duidde op honger en/of dorst.
De agent wist genoeg. Eigenlijk had hij moeten zeggen: "Mevrouw ik begrijp het helemaal. Rijdt u maar door". Maar deze agent was een echte dienstklopper. Ondanks de duidelijke reden voor de snelheidsovertreding liet hij zich niet vermurwen. De bon werd uitgeschreven. Waarschijnlijk zat hij nog niet aan z'n quotum die maand.

Waarom ik dit verhaal zo goed ken? Die mevrouw was mijn echtgenote en die twee slimme meiden waren mijn dochters!!!

Tot slot heb ik nog een paar adviezen voor die hardrijder uit het Belgische Tongeren.
- als je een broodje Hamburger koopt in Hoeselt, eet hem dan daar meteen op
- koop een magnetron en warm de Hamburger nog een paar minuten op bij 600 Watt
- open de motorkap, leg de Hamburger voorzichtig op het warme motorblok, sluit de motorkap en rij rustig die 10 kilometer naar Tongeren; rij vooral rustig in de bochten anders glijdt de Hamburger eraf

1 reactie

Weer mooi geschreven!

En dan is het misschien toch maar goed, dat je nu nooit geen agenten meer op straat ziet...

Tuinfluiter

17 October 2015 om 19:56

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.