Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

273. Tussen de rails

0 reacties

Zo heette de glossy die heel vroeger in de trein te vinden was. Hoewel, glossy...dat woord bestond toen nog niet. Het was ruim vóór de tijd van de Spits en de Metro. In elke coupé lagen er wel een paar exemplaren van "Tussen de rails" in het bagagenet. Let wel, bagagenet, de voorloper van het bagagerek. Het tijdschrift ging over alles wat met treinen te maken had. Om de tijd te doden kon je in die goeie ouwe tijd kiezen tussen:
- uit het raam kijken
- een praatje maken met medereizigers (er waren nog geen stiltecoupé's)
- een tukkie doen (met het risico dat je te laat wakker werd)
- in "Tussen de rails" bladeren

Hoe anders is het nu. Dat bleek opnieuw toen we deze week per trein naar Rotterdam reisden. Het toverwoord is SMARTPHONE. Het onderwerp is niet nieuw. In column-156 heb ik er ook al over geschreven. Maar ....... het wordt steeds extremer. Het begint al buiten de trein: op de (rol)trappen, op de perrons. Eénmaal in de coupé begint letterlijk iedereen te vegen over dat magische schermpje. Toen mijn echtgenote ook even wilde controleren of ze nog Whatsappjes had, was ik de enige in de gehele coupé die NIET aan het vegen was. Wat ik aan het doen was? Ik keek naar buiten en zag het groene landschap aan me voorbijglijden. Een prachtig gezicht. Het verveelt nooit.
Maar waarom zou je naar buiten kijken? Om te kijken of je eindbestemming al nadert? Niet nodig. In elke coupé hangen grote schermen die precies vertellen welk station er nadert en hoe laat je daar aan gaat komen. En voor iemand die te druk is met vegen over zijn schermpje en dus geen tijd heeft om op die grote schermen te kijken is er ook een oplossing bedacht. Dan is er altijd nog die blikken dame die met eentonige stem vertelt dat we aanstonds het station van Krabbendijke binnenlopen.
Waarom zitten er nog ramen in de trein? Alleen voor mij? Ik krijg ook de indruk dat het aantal wasbeurten van de ramen van de trein is teruggeschroefd naar een zuiniger schema. Waarom zou je ze schoonmaken als er toch niemand naar buiten kijkt?

Opvallend is dat sommige smartphone-vegers een koptelefoon op hebben. Dat heet multitasken. Maar dat is niet nieuw!!! Dat bestond vroeger ook al. Ik heb ooit wiskundeproefwerken nagekeken en tegelijkertijd een europacupwedstrijd gevolgd, terwijl door mijn koptelefoon de 6e symfonie van Ludwig van Beethoven klonk. En binnen handbereik stonden een biertje en een bakje zoute pinda's. Alsof dat geen multitasken is...

En ik heb nog nooit een leerling horen klagen dat zijn proefwerk slecht nagekeken was.

Tijdens de treinrit naar Rotterdam werd ik ongerust. Het rode lampje met de letters WC brandde al vanaf Goes. Er zal toch niemand onwel geworden zijn op het toilet? Toen ik de conducteur hierop aansprak begon hij te lachen. "Niks aan de hand. Daar zit iemand te gamen en die wil absoluut niet gestoord worden".
Ik slaakte een zucht en richtte mijn aandacht weer op het raam waar intussen de prachtige basiliek van Oudenbosch voorbijschoof. Wat jammer dat al die smartphoners dit niet konden zien. Maar....dat kunnen ze wel. Als ze willen. Dankzij de wifi kunnen ze op Internet afbeeldingen van de basiliek van Oudenbosch opvragen in alle hoeken en standen en zelfs ook nog van de binnenkant. Als ik van het uitzicht geniet op de Moerdijkbrug dan kunnen die vegende zombies via Google Streetview ongeveer hetzelfde panorama op hun schermpje toveren. Ze hoeven dus helemaal niet naar buiten te kijken.

We naderen de Maasstad. Wat jammer dat de trein op een gegeven moment ondergronds gaat. De smartphone-vegers merken het niet, die vegen gewoon door. Het was altijd genieten als, heel vroeger, de trein langs de achterkant van de Rozenstraat reed, met die volkse balkonnetjes met dat wapperende witte wasgoed. En één van de hoogtepunten was altijd de passage van de Nieuwe Maas.
Twee bruggen waren er: de Hef en de Willemsbrug. Eén van deze bruggen, de Hef, staat er nu wat zielig bij. De hijsarmen staan er nog, maar het brugdeel met de rails is weggehaald (zie plaatje).

Dat ondergronds gaan van de trein is besmettelijk. Ook bij Delft zak je tegenwoordig onder straatniveau. Taalkundig kan ik me daar iets bij voorstellen. Delft komt van delven en dat is synoniem met graven. Vandaar.
Eén ding is spijtig. Als we Rotterdam naderen vanuit Dordrecht dan duiken we eigenlijk één kilometer te laat onder de grond. Waarom? Als we die kilometer eerder ondergronds zouden gaan dan zouden we namelijk de Feyenoord Kuip missen. Als Ajax-supporter lijkt me dat een goed plan. Ik kan dat ding niet zien zonder onpasselijk te worden. Misschien toch maar een smartphone aanschaffen. Hoef ik niet naar buiten te kijken.

Tot slot heb ik nog een advies voor het management van het Spoorwegmuseum in Utrecht. Laat de bezoekers kennismaken met het reizen in vroeger tijd Vertoon een nostalgische film over het wel en wee in een treincoupé van ver voor de tijd van de mobieltjes. Gezellig keuvelende mensen, die met elkaar deelden waar ze die dag heen gingen. Reizigers die zich verdiepten in "Tussen de rails". Kinderen op schoot die naar buiten keken en de koetjes en kalfjes telden. Een kaartjes knippende conducteur die grapjes maakt met de kleintjes.

Ik verlang terug naar die tijd. Word ik nu een oude, nostalgische, romantische zak? Ja? Nou, dat moet dan maar.

0 reacties

- Er zijn nog geen reacties geplaatst.



Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.