Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

258. Een bijzondere Picasso

0 reacties

Niet te geloven. Een schilderij dat op een veiling € 160.000.000 opbrengt. Twaalf jaar geleden werd het ook geveild. Toen bracht het "slechts" € 25.000.000 op. Wat is er gebeurd in die twaalf jaar? Is het de inflatie? Heeft Picasso er nog wat bijgeschilderd? Onmogelijk, die man is al veertig jaar dood.
De gelukkige nieuwe eigenaar wil niet in de publiciteit. Hij wil de onderwereld natuurlijk niet laten weten dat hij goed in de slappe was zit. Ik ben toch benieuwd waar dat ding straks een plaatsje krijgt. Als koper van zo’n meesterwerk moet je wel op de kleuren letten. Het moet wel bij de bank staan. Èn bij de gordijnen. Voor je het weet zit je met een dure miskoop. De bank en de gordijnen, die zijn er al, dus logisch dat je daar je schilderij op aanpast. Niet andersom.

Vrouwen van Algiers was de titel van het schilderij, een intrigerende titel. Het zouden er vier moeten zijn. Aan de linkse kant is duidelijk één vrouw te herkennen. Met een beetje fantasie ligt er rechts onderaan een vrouw, die zojuist over een tafelpoot gestruikeld is. ’t Ziet er allesbehalve gezond uit. Ik vermoed enkele botbreuken. Mijn eerste gedachte is om met spoed 112 te bellen. En die andere twee dames zijn er mogelijk nòg slechter aan toe.
Een kunstkenner beweerde op TV dat het schilderij is geschilderd in verschillende stijlen: links realistisch, rechts iets anders, maar dat ben ik vergeten. Diezelfde kunstkenner beweerde bij hoog en bij laag dat er inderdaad vier vrouwen te zien zijn. Hij gaf ons een hele goede tip om de vrouwen op het doek te tellen: Tel de borsten en deel de uitkomst hiervan door twee. Geniaal!!! Deze kunstkenner is dus tevens vrouwenkenner. Een gewoon mens komt hier niet op. Wat een briljante vondst. Wie denkt daar nou aan?
Ik heb in mijn rol van docent wiskunde/rekenvaardigheid heel wat slimme rekentrucjes aan mijn leerlingen overgebracht, maar niet deze. Het aantal borsten tellen om op een slimme manier het aantal dames te tellen in een gezelschap. Da's een gemiste kans. Jammer.

We hebben het over schilderijen.
Nevenstaand schilderij is één van de meesterwerken van Mondriaan: "Gezicht op Domburg". Ondanks het abstracte karakter zijn duidelijk het badpaviljoen en de watertoren te herkennen. Heel in de verte is nog een strookje van de kust van Schouwen te zien. De Oosterscheldekering was er toen nog niet.
Buiten enige twijfel staat de schilder hier op een duintop (de Hoge Hil) en heeft hij de blik naar het noordoosten gewend. Dat iemand dat niet ziet is eigenlijk onbegrijpelijk!!!

Het volgende schilderij heeft de naam "Anna’s light", één van de meesterwerken van Barnett Newman. Boze tongen beweren dat dit werk niet toebehoort aan Newman, maar dat de destijds bij hem ten huize aanwezige klusjesman de verfroller heeft gehanteerd en daarmee een stuk spaanplaat heeft volgestreken. Onzin natuurlijk.
Dit prachtige schilderij is voor vele miljoenen geveild bij Christi’s. Het verhaal achter "Anna's light" is even simpel als ontroerend. Anna is prostituee op de Amsterdamse wallen. En als zo’n vrouw even niks te doen heeft, bijvoorbeeld door de crisis, dan wordt dat aangegeven door een sfeervol lampje. Met een speciaal soort rood wordt de passant duidelijk gemaakt dat Anna even geen klanten heeft. Iedere publieke vrouw heeft haar eigen kleurschakering. Maar de kleur van het schilderij van Newman is duidelijk Anna. Geen twijfel mogelijk. Een tragisch schilderij. Anna zit in geldnood, ze heeft schulden bij Wehkamp en bij Ikea. De fiscus heeft nog een flinke vordering op haar en ze loopt achter met de huur van haar peeskamertje. Tot overmaat van ramp is haar managing director (voorheen: pooier) met de noorderzon vertrokken. Èn ze heeft geen werk, want het lampje is rood. Een schreeuw om aandacht van een vrouw in een penibele situatie.

Het volgende "schilderij" is van onze eigen Karel Appel. Wat het voorstelt is niet helemaal duidelijk.
Òf een composthoop van een volkstuincomplex, een kleurrijk palet van rottende tomaten en ander bedorven fruit.
Òf een hoop besmeurde kleding na afloop van een bedrijfsuitje paintball.
Òf het voorheen smetteloos witte wandje van de kinderkamer van dat moderne echtpaar dat in een vlaag van verstandsverbijstering besloten had om hun zoontje een vrije opvoeding te geven.
Òf een compleet mislukte uiting van graffiti-kunst in het voetgangerstunneltje onder de plaatselijke rondweg.

Na alle kritiek op een aantal meesterwerken eindig ik met iets positiefs.
In Frankrijk gaat de verering van Vincent van Gogh heel ver. Op een aantal buitenlocaties staan grote lijsten, alleen het frame. Als je door zo’n lijst kijkt zie je een stuk van het landschap. Door iets van positie te wisselen kun je je eigen uitsnede maken. Het typische is dat alle buitenlocaties die Vincent ooit aan het doek heeft toevertrouwd voorzien zijn van zo'n lijst. Een geweldig idee. Dit verdient navolging bij de Hollandse landschapsschilders.

Ik zie het al voor me. Bovenop de Hoge Hil. Een lege lijst met zicht op de duinen en het strand. En daarnaast in het klein de Mondriaan. Als je dan de overeenkomst niet ziet, dan weet ik het niet meer.

 

0 reacties

- Er zijn nog geen reacties geplaatst.



Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.