Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

256. De spanning van het wachten

0 reacties

Het leek nog het meest op een ongeorganiseerde camping. Ik heb het over de trottoirs met uitzicht op de kraamafdeling van St.-Mary's Hospital in Londen. Honderden fanatieke Britten hebben hier wekenlang gekampeerd om niets te hoeven missen van de geboorte van de baby van Kate en William. Nee, ze mochten niet mee naar binnen, dat nou ook weer niet.
Wat bezielt mensen om, dag in dag uit, in weer en wind, bij nacht en ontij, te blijven staren naar dat éne raam in de verte waarachter mogelijk prinses Kate "in labour" verkeert. Voor die mensen die deze term niet machtig zijn: "In labour" kun je letterlijk vertalen door "aan het werk" en dat betekent op gynaecologisch gebied dat de weeën begonnen zijn. Maar waarom zou je daar onder primitieve omstandigheden op de stoep kamperen als je de uiteindelijke geboorte ook in het journaal kunt vernemen of in de krant kunt lezen. Ik kan maar één ding bedenken. Het is de spanning van het wachten. Bij sommige mensen geeft dat blijkbaar een kick.
Kate zelf heeft hier geen weet van. Zij concentreert zich volledig op de bevalling. De aanstaande moeder wordt bijgestaan door een team verplegers onder leiding van een verloskundige, geassisteerd door twee gynaecologen. Wat gek, een verloskundige is toch tevens gynaecoloog? Nou ja, het zal wel... Wij moesten het destijds doen met de hulp van één vroedvrouw en één kraamverzorgster. En dat lukte ook.
Het volgende "grapje" schijnt echt gebeurd te zijn. Eén van de verpleegkundigen, ééntje met een bizar gevoel voor humor, heeft via het raam en via gebarentaal de menigte beneden de indruk gegeven dat juist achter dat raam de nieuwe royalty ter wereld zou komen. Het gevolg was dat alle wildkampeerders veertien dagen lang naar het verkeerde raam hebben staan turen. Achter dat raam bevond zich namelijk het bed van mrs. Jones uit Carnaby Street no. 35 uit de Londense volkswijk Soho. Zij was in blijde verwachting van een tweeling.

Intussen kon de fanatieke aanhang de tijd doden met het sluiten van weddenschappen: het geslacht van de baby, de naam en, niet te geloven, de kleur van de jurk van Kate tijdens het traditionele showmoment van de baby.
En uiteindelijk is het dan zo ver. De baby wordt geboren, het is een meisje, ze heet Charlotte, naar haar opa Charles. Luttele uren later stonden ze met z'n drietjes op de stoep van de kraamafdeling. Kate in een gele bloemetjesjurk (heel belangrijk), William in een blauwe trui (volstrekt onbelangrijk) en Charlotte was gewikkeld in een handgebreide babysjaal. Knap dat je van zo'n afstand kunt zien dat zo'n sjaal handgebreid is...

De spanning van het wachten. Dat geldt ook voor al die wachtenden op het Sint-Pietersplein bij de keuze van een nieuwe Paus. Dagenlang staat het plein bomvol met mensen die allemaal naar een aftands schoorsteentje turen om te zien welk soort rook eruit wil komen. Als de kardinalen het nog niet eens zijn dan verbranden ze een stuk autoband, wat leidt tot pikzwarte rook. Als de kardinalen het wel eens zijn dan zetten ze een keteltje water op het gasfornuis, wat leidt tot witte stoom.

De spanning van het wachten. Eigenlijk geldt dat ook voor al die computernerds die perse als eerste de nieuwste versie van de iphone in bezit willen nemen en daar rustig een week kamperen bij de winkeldeur voor over hebben. Een paar weken extra geduld en je loopt zo de winkel binnen zonder wachttijden. Maar zo werkt dat niet voor dit soort mensen. Net zo min voor die dames die als eerste de Bijenkorf willen binnenstormen tijdens de jaarlijkse drie dwaze dagen en daar ook tenminste één nachtrust aan opofferen.

Maar het mooiste voorbeeld van "spanning tijdens het wachten" is toch die eenzame zeevisser die aan het strand urenlang ademloos naar het topje van zijn hengel staart. Als dit topje beweegt tengevolge van de wind, dan gebeurt er niets. Als dit topje beweegt om een andere reden dan wordt dit herkend door de geduldige visser. Dan weet hij dat een meter of wat verder één of ander waterdier is bezweken voor de verleidingen van een verrukkelijk ogende wurm. De spanning is gebroken, de visser doet de noodzakelijke handelingen om de vis binnen te halen. Eigenlijk zijn de leukste momenten dan al voorbij. Dat is namelijk de spanning vooraf.
Datzelfde geldt ook voor de zoetwatervisser die naar z'n dobbertje tuurt. Wat een spanning. Hier kan zelfs Alfred Hitchcock niet tegenop. Als het dobbertje uiteindelijk beweegt komt de visser in actie. Een korte ruk, het ophalen van de vis, het losmaken van de haak. Bij een groot exemplaar volgt tegenwoordig een selfie om voor het thuisfront te bewijzen wat voor een joekel er opgehaald is. Vroeger moest de visser met behulp van armgebaren duidelijk maken  van welk formaat de vangst was. Soms waren zelfs de armen ontoereikend en moest er gebruik gemaakt worden van verlengstukjes. De bijbehorende sterke verhalen staan bekend onder de naam "visserslatijn".
Wat er met de vis zelf gebeurt? Nou, gewoon, die wordt teruggegooid. De vis mee naar huis nemen en opeten? Zoiets doe je niet. Een gemiddelde sportvisser lust helemaal geen vis. Die gaat liever voor een lekker biefstukje of een sappige entrecote.
In de dierenwereld wordt het geduld van de sportvisser benaderd door de reiger die urenlang bewegingloos naar het oppervlak van een vijver staat te staren. Op het moment suprême slaat hij toe. Anders dan de sportvisser eet hij zijn prooi wél op. Nog knapper is de ooievaar, die hetzelfde doet als de reiger, maar dan alles op één poot. De turnkampioen onder de vogels.

Het laatste voorbeeld van "de spanning van het wachten" speelt zich af in het jaar 1950. In onze straat kwam er zo af en toe jongeman terug uit Nederlands-Indië na de politionele acties. Later bleek dat de Nederlandse soldaten zich niet altijd zo netjes gedragen hadden, maar dat was toen nog niet aan de orde. Voor ons waren het helden die een warm welkom verdienden. De buurtvereniging versierde het ouderlijk huis van zo'n terugkerende militair: kransen, ballonnen, welkomstboog, enz. enz. Zo ook die middag, dat er weer een jonge militair thuis zou worden afgezet. Met spanning zaten wij als jongetjes op de stoeprand te wachten, nieuwsgierig kijkend naar het eind van de straat. Kwam de legerjeep er al aan? Van 13.00 uur tot 17.00 uur is een lange tijd. Nog steeds niets te zien in de verte.
Tja, en toen moest ik even sanitair. Niet zomaar een plasje, want dat zou ook in de bosjes gekund hebben. De straffen op wildplassen waren in die tijd nog niet zo hoog.  Maar nee, ik moest ècht even naar binnen. Toen ik terugkwam was alles achter de rug. De soldaat was aangekomen, had minzaam gezwaaid naar de vele buurtbewoners, was uit de jeep gestapt met zijn plunjebaal, was onder de triomfboog zijn huis binnengestapt en de jeep was weer weggereden.
Wat een pech. Maar het mooiste van die middag heb ik wèl mee mogen maken: de spanning van het wachten!!!

0 reacties

- Er zijn nog geen reacties geplaatst.



Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.