Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

253. Een dagje Rotterdam

2 reacties

Of ik iets wist voor m'n verjaardag. Dat was de vraag van m'n dochters ter gelegenheid van het feit dat ik nu al 7 decennia op deze aardbol vertoef. Nee, natuurlijk wist ik niets. Zoals elk jaar kon ik weer eens niets bedenken. Oké, dan zouden ze het zelf wel verzinnen. Het werd een dagje Rotterdam met de strikte eis dat ik m'n portemonnee NIET mee mocht nemen. Naast enkele vaste programmapunten zoals Spido rondvaart en lunch in Hotel New York kreeg ik tot mijn grote vreugde ook nog enige inspraak in de dagvulling.
Eén ding viel bij voorbaat af. Als fervente Ajax-supporter is een excursie naar de Feyenoord kuip geen optie. Dat viel dus af. Hoewel, in het museumpje onderin de catacomben van de kuip is er die beroemde vitrine met de opgezette meeuw van Eddy Treytel. De meeuw die door de Feyenoord doelman op 15 november 1970 vol werd geraakt bij een hoge uittrap. Het was de wedstrijd tegen Sparta en de uitslag was 1-1. Iedereen weet dat. Het is een hoogtepunt uit de clubhistorie van de Rotterdamse club. Zoiets moet je koesteren, zeker als de sportieve successen schaars zijn. Maar om nou voor een dooie meeuw naar de Kuip te gaan? Nee, toch maar niet. Die dag hebben we talloze levende krijsende meeuwen gezien en gehoord.

Bij de afvaart van de Spido-boot werden we toegesproken door burgemeester Aboutaleb zelf. Hij heette ons via de microfoon van harte welkom. Wat een geluk. De burgemeester was aan boord!! Toevallig bij ónze afvaart. Dan moet je ècht geluk hebben. Dat zal hij niet bij elke afvaart doen. We verwachtten hem elk moment op het bovendek om kennis te maken met de passagiers. Maar.... hij is niet gekomen. Zou het dan toch slechts een bandje geweest zijn?
Intussen voer de Spido-boot met grote snelheid langs bruggen, kranen en containers. Een soort "Spido Gonzales" dus.
Maar het kan allemaal nog veel sneller. Dat bleek een uurtje later toen we per Watertaxi de Nieuwe Maas overstaken. Het door wind en scheepvaart woelig geworden water werd met grote snelheid doorkliefd door het minuscule bootje. Al klappend op de golven in een regen van opspattend water. Tijd om zeeziek te worden is er niet. De overtocht duurt hooguit één minuut.
Onze lunch werd genuttigd in de oude vertrekhal van de Holland Amerika Lijn. Een historische plek, waar vroeger de talloze landverhuizers uitgezwaaid werden.

Intussen poogden mijn beide dochters de dag vast te leggen op de gevoelige plaat. Dit is een ouderwetse benaming voor het drukken op een knopje van de smartphone. Opvallend waren de vele selfies, waarbij het dus de bedoeling is dat aan het thuisfront het overtuigende bewijs geleverd wordt dat we inderdaad onder de Erasmusbrug zijn doorgevaren en dat we inderdaad in die watertaxi gezeten hebben. Vroeger maakte je "gewone" foto's en dan vertelde je daar thuis een verhaaltje bij. Maar daar trapt het thuisfront niet meer in. Ze willen het bewijs dat je daar ook daadwerkelijk was. Iedereen kan wel zeggen dat ie in de Maasstad geweest is. En een foto maken van de Euromast en daar later wat figuurtjes bij photoshoppen? Dat is blijkbaar ook al ouderwets geworden.

Het probleem van een goede selfie is de lengte van de armen. Om drie mensen tezamen met het te fotograferen object op één foto te krijgen vereist een ijzersterke conditie van de fotograaf. Die moet zich in allerlei bochten wringen. En het belangrijkste is de lengte van de arm. Mensen die eigenlijk toe zijn aan een leesbril, maar die nog steeds in de ontkenningsfase zitten, zullen dit probleem herkennen. De krant lezen kan dan alleen met volledig gestrekte armen. Jammer dat de lettertjes dan zo klein worden...
Maar de oplossing voor een goede selfie is sinds kort op de markt: de selfiestick. Hiermee kun je de lengte van de arm kunstmatig oprekken. De smartphone wordt in een soort houdertje geklemd aan het uiteinde van de stick. Wie er dan op het knopje duwt is onduidelijk, maar het schijnt te werken. Dat het een idioot gezicht is? Dat nemen we op de koop toe. Mijn oudste dochter heeft inmiddels aan iedereen laten weten dat ze voor haar aanstaande verjaardag een selfiestick wil. Ben benieuwd hoeveel ze er uiteindelijk krijgt. Mogelijk kun je de overtollige exemplaren gebruiken als nordic-walking sticks.

De invulling van de middag mocht ik zelf kiezen. Het werden de kubuswoningen en de nieuwe markthal.
Eén van de kubuswoningen aan de Blaak bleek te bezichtigen. Via een heel smal trapje en een nog smaller deurtje kwamen we op de onderste woonvloer, waar een jongeman achter bureautje met laptop  ons driemaal € 3,00 ontfutselde. Zeer waarschijnlijk woonde hij er zelf en maakte hij daar een winstgevende business van. En van 65+ korting had hij nog nooit gehoord. Het bewijs dat deze woning daadwerkelijk bewoond werd kwam al spoedig toen we ontdekten dat de koelkast gevuld was met bederfelijke waar en dat er op de badkamer een flacon met antiroosshampoo stond.
Het betreden van zo'n kubuswoning is een vreemde gewaarwording. In het begin kreeg ik last van duizelingen door de vreemde stand van de wanden. Om hier te wonen moet je goed ter been zijn. De verdiepingen zijn met elkaar verbonden door smalle, steile trapjes. Mocht u interesse hebben, dan moet ik u waarschuwen. Het ophangen van een simpel schilderijtje is al een probleem.

Als koper moet u liefhebber zijn van IKEA opbouwmeubelen, aangezien het volstrekt onmogelijk is om een kolossale hoekbank langs de nauwe trapjes naar binnen te manoeuvreren. Alles moet ter plaatse in elkaar gezet worden. U kent die bouwpakketten van IKEA vast wel. Met die onduidelijke handleiding vol met taalfouten en het immer ontbrekende laatste schroefje.
Alles bij elkaar ga ik ervan uit dat de kubuswoning is ontworpen door een stomdronken architect.

Onze dag werd afgesloten met een bezoek aan de nieuwe markthal. Dit is echt een aanrader. Het gekrioel tussen de talrijke verkooppunten, de koffiebars bovenop diezelfde verkooppunten. De muurschilderingen, de ramen van de bewoonde appartementen die een hele dag uitzicht hebben op dat gewriemel beneden. En als hoogtepunt het uitzicht richting ingang met een prachtig beeld van de Blaaktoren en de kubuswoningen. Hier moet je een keer geweest zijn.

Met dank aan mijn dochters voor deze fantastisch dag !!!

2 reacties

Nou, dat was dus een prima idee van jouw dochters.

En wat een knappe meiden zijn dat zeg...!

Oja, een beetje te laat, maar toch nog van harte gefeliciteerd!

Tuinfluiter

21 April 2015 om 16:06

Rotterdam is inderdaad een stad die teveel mensen links laten liggen. Zoals je zelf al beschrijft zijn er daar unieke plekken te bezoeken TOOS

Toos van Holstein

21 April 2015 om 18:16

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.