Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

249. Dendrofilie

2 reacties

Ik had er nog nooit van gehoord. Dendrofilie? Geen idee. Een voor mij onbekende term. Zelfs MSWord zet er een rood streepje onder. Maar het woordenboek is heel duidelijk: een dendrofiel is een liefhebber van bomen. Oké, dus dat zou een boswachter kunnen zijn die z'n hele leven enthousiast probeert om zijn bos op orde te houden. Of iemand die heel graag door de natuur wandelt. Of die particulier die in zijn tuintje van 3 bij 3 meter zoveel mogelijk bomen plant. Gewoon, omdat hij dat leuk vindt. Een aantal jaren later, als de takken van de takken van de buitenste bomen over de schutting bij de buurman de nodige overlast opleveren, dient de "bomenliefhebber" zich te verantwoorden bij de rijdende rechter. Meester Visser mag dan, in al zijn wijsheid, beslissen hoe deze vorm van dendrofilie juridisch gaat aflopen.

Maar dendrofilie kan heel veel verder gaan. Het kan leiden tot hele gesprekken met bomen, struiken of planten. Een lid van ons Koninklijk huis had hier ook al last van. En hoeveel huisvrouwen zijn er niet die een positief gesprek voeren met hun plant in de hoop dat de bloeiende bloemen extra mooi gaan worden?
De reden van mijn column is echter een nog extremere vorm van dendrofilie. Een 31-jarige Engelse dame is tot over haar oren verliefd geworden op een populier. Na een paar mislukte menselijke relaties had ze het helemaal gehad met haar soortgenoten. Ze viel als een blok voor een lange, aantrekkelijke, slanke populier, luisterend naar de naam Tim. Alleen maar positieve ervaringen met Tim. Géén ochtendhumeur, géén bierbuikje, géén overheersende schoonmoeder. Emma McCabe, zo heet de Engelse dendrofiel, is door het dolle heen. Ze wil met Tim trouwen. Serieus. Haar familie heeft nog bedenkingen, maar Emma is volledig overtuigd van haar plannen.

In een interview in een boulevardblad verklaart Emma dat ze nooit meer naar een andere boom zal kijken. Ze is smoorverliefd op Tim. Emma en Tim ontmoeten elkaar minstens vier keer per week, steeds bij hem thuis. Ze "bomen" dan over van alles en nog wat. In het Engels heet dat "to tree". Shakespeare zou zeggen "To tree, or not to tree, that's the question".
Naar aanleiding van dit bizarre verhaal ben ik gaan googelen. Een populier kan wel 200 jaar oud worden. En mocht ie onverhoopt toch dood gaan, dan kun je er altijd nog klompen van maken. Of lucifers. Zoveel lucifers dat je daar nog vele jaren kaarsjes mee aan kan steken.

Volgens Wikipedia zijn er mannetjes- en vrouwtjespopulieren. De voortplanting vindt plaats door het stuifmeel uit de populierenkatjes. Ik ga er in mijn simplisme maar van uit dat Tim een mannetjesboom is. Dat is toch even wennen voor Tim. De dichtstbijzijnde vrouwtjesboom staat 50 meter verderop, maar vanaf heden heeft hij lijfelijk contact met zijn nieuwe geliefde. Helaas zijn er voor de jonggeliefden enige beperkingen en dat komt door het simpele feit dat een populier redelijk plaatsgebonden is. Een ommetje maken, een bioscoopje pikken, familiebezoek, dat is er allemaal niet bij. Ik heb wel eens van een wandelende tak gehoord, maar een wandelende boom? Nee, dat niet. Hoewel...... in Lord of the Rings deel-II is er een verzameling bomen die meedoet in de strijd tegen de Orks. Zeg dus nooit nooit.

Hoe gaat dat met de conversatie? Emma kan nog zoveel lieve woordjes zeggen, maar hoe zit dat met de respons. Als er een stevig briesje staat kan Tim hooguit wat geluid produceren door met z'n takjes te zwaaien.
Laten we het eens over de aanstaande huwelijksplechtigheid hebben. Die gaat plaatsvinden aan de voet van de boom. Wie worden er allemaal uitgenodigd? De naaste familie van Emma, vrienden, bekenden, misschien één van de ex-en van Emma, een grote hoeveelheid binnen- en buitenlandse pers. Helaas is nu al bekend dat de familie van Tim verhinderd is. En dat is jammer. En dan is er de ambtenaar van de Burgerlijke Stand die de plechtigheid mag voltrekken. Het jawoord van Emma staat al vast. Voor het antwoord van Tim zal gelden: "Wie zwijgt, stemt toe".

En waar gaat het stel wonen? Dat is ook nog een punt. Het mag toch niet gebeuren dat het een soort gescheiden huwelijk wordt. Dat Emma elke dag slechts een paar uurtjes bij haar echtgenoot mag vertoeven. En dat in weer en wind. Tim heeft daar geen probleem mee, maar Emma verkiest toch een wat comfortabeler oplossing.
Is het niet mogelijk om een boomhut te bouwen op de eerste verdieping van Tim?  Te bereiken met een touwladdertje? Maar er is nog een veel mooiere oplossing!!

Toen we jaren geleden een binnenlandse vakantie vierden in de uiterste noordoosthoek van Twente fietsten we tussen de piepkleine dorpjes Baltrum en Breklenkamp. Wat we daar zagen tart iedere beschrijving. Een Twentse dendrofiel had daar een prachtige oplossing bedacht. Rondom de boom was een huisje gebouwd. Niks geen boomhut op hoogte, niks geen touwladdertje. Gewoon een gezellig comfortabel huisje, vlakbij je geliefde. Je moet er maar opkomen.

Het is te hopen dat Emma en Tim hier lering uit trekken. We gaan er van horen. De media zullen het stel niet uit het oog verliezen.

Ik zit even te puzzelen over een mooie slotzin van deze column. Even wachten. O, ja, ik weet een mooie:
"En ze leefden nog lang en gelukkig".

 

 

 

2 reacties

't Mot nie gekker woare..

Jopie Meerman

29 March 2015 om 14:07

Weer een prachtig verhaal!

En er zit natuurlijk ook wel iets positiefs aan het trouwen met een boom...

Hij gaat nooit vreemd en spreekt je nooit tegen!

 

Tuinfluiter

29 March 2015 om 19:10

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.