Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

230. Facebook of Feestboek?

3 reacties

"Mijn mama zit op FEESTBOEK".
Dit zei mijn kleindochter onlangs toen ze tot de conclusie was gekomen dat haar moeder wel heel veel plezier beleefde aan het sociale netwerk van Facebook.

We gaan het dus over Facebook hebben. Over vrienden, heel veel vrienden. Want bij minder dan 200 Facebook-vrienden tel je niet erg mee in dit wereldje. Dus als ik ooit wereldkundig zou maken dat ik "slechts" 64 digitale vrienden heb, dan zal dit bij menigeen de lachlust opwekken. Dat is veel te weinig natuurlijk. Ik besef terdege dat ik aan de onderkant van de Facebook-samenleving bungel.
Wie mijn vrienden zijn? Nou gewoon, familie, kennissen, oud-collega's, oud-leerlingen, collega-vrijwilligers. Zelfs mijn partner is tevens mijn vriend. Wat dat betreft heeft zij dus eigenlijk twee petten op.
Een extra dimensie zijn de Facebook-contacten met verre familie uit Canada. Vele jaren geleden geëmigreerd en nu is er dankzij Facebook weer intensief contact. Leuk om te vernemen wat hen bezighoudt en hoe ze hun tijd doorbrengen.

"Leuk" is toevallig één van de toverwoorden van Facebook. Grappig als je op een berichtje wel 30 "leukjes" krijgt. Kleine moeite, een leukje is zo geplaatst. Kost geen energie. Een vriend van mij, een soort digibeet, die desondanks op Facebook actief is, had het niet helemaal begrepen. Hij laat de actie "Vind ik leuk" altijd metéén volgen door een vervolgactie "Vind ik niet meer leuk". Dit zijn de kortste "likes" uit de Facebook-historie...

Sommige dingen kunnen best irritant zijn op Facebook. Elke keer als één van je vrienden iets anders "leuk" vindt, dan krijg jij daar een melding van. En daar zit je niet altijd op te wachten. Bij 64 vrienden is dit soms al hinderlijk, laat staan bij 500 vrienden. Gelukkig kun je door het weghalen van een simpel vinkje de "vind-ik-leukjes" van een bepaalde vriend uitschakelen. Het is zelfs mogelijk om te besluiten een "hyper-actieve" vriend helemaal niet meer te volgen. Tot slot kun je de uiterste maatregel treffen: je kunt iemand ontvrienden. Dit Facebook-woord is bekend in alle talen: entfreunden, to defriend, fini-ami, finito-amigo.
Opvallend is dat de ander daar geen melding van krijgt. Dit gebeurt stiekem. Met een collega-vrijwilliger heb ik dit fenomeen uitgetest. Ik heb hem ontvriend en hij kreeg daarvan géén boodschap. Daarna zijn we uiteraard opnieuw vriendjes geworden.
Als je dus iemand ontvriendt die zelf 386 vrienden heeft, dan is de kans groot dat hij niet doorkrijgt dat het er plotseling 385 geworden zijn. "Aan een boom zo vol geladen mist men één, twee vriendjes niet", een variant op het bekende gedicht "Jantje zag eens pruimen hangen" van Hiëronymus van Alphen.

Wat wil Facebook eigenlijk allemaal van je weten? Geboorteplaats- en datum, gevolgde scholen, loopbaan, interesses, welke boeken en films vind je leuk. Dan komt er een vraag over je geslacht, meteen gevolgd door de hoogst intieme vraag: "Ben je geïnteresseerd in mannen of in vrouwen". Ze durven blijkbaar niet rechtstreeks te vragen of je homo of hetero bent.
Met name de geboortedatum speelt een zeer belangrijke rol. Facebook gebruikt deze datum.
Een week van tevoren: "Vriend X is volgende week jarig"
Een paar dagen van tevoren: "Vriend X is deze week jarig"
Op de dag zelf: "Vriend X is vandaag jarig", met het dwingende verzoek om iets op zijn tijdlijn te plaatsen. Als klap op de vuurpijl volgt er dan ook nog een mailtje met dezelfde inhoud. Denken ze daar dat ik debiel ben of zo?

Om wat leven in de brouwerij te houden word je geacht om op regelmatige basis je profielfoto en je omslagfoto te wijzigen. Minder slim is het om tijdens je vakantie in Zwitserland foto's van berglandschappen via Facebook te publiceren aan al je vrienden. Ook niet-vrienden kijken mee. Het dievengilde trekt namelijk een simpele conclusie: op dat en dat adres staat een woning onbeheerd, de bewoners maken een bergwandeling. De criminelen hebben minimaal 12 uur de tijd om alles rustig leeg te halen.

Nog meer irritante zaken. De melding dat vriend Y online één of ander suf computerspelletje met mij wil spelen. Vriend Y weet zelf van niets. Het initiatief daartoe ligt bij Facebook!!!
En dan is er die ergerlijke gewoonte om mij te willen koppelen aan iemand vanwege het feit dat we toevallig 7 gemeenschappelijke vrienden hebben. "Wordt het niet eens tijd dat jullie vriendjes worden?" vraagt Facebook op een uiterst dwingende manier. Ze noemen dit met een mooi woord "vrienden voorstellen".
Als je andersom een vriendschapsverzoek krijgt van iemand waar je totaal niet op zit te wachten en waar je dus welbewust níet op reageert, kan dit leiden tot een ongemakkelijke situatie als je deze persoon toevallig een week later op de dinsdagse weekmarkt, ter hoogte van de groentekraam, tegen het lijf loopt.

Even een zijsprongetje naar Internet. Heel typisch dat mij regelmatig, tijdens het surfen op Internet, de vraag wordt gesteld of ik cookies lust. Natuurlijk lust ik cookies!! Vooral die heerlijke sprits-cookies van de Aldi. Wat zijn die lekker. Daar blijf je van eten.
Toen ik laatst op www.kras.nl op zoek was naar een wandelvakantie in de Alpen, kreeg ik alweer de vraag of ik cookies lekker vond. Deze vraag heb ik toen opnieuw naar waarheid beantwoord. Toen ik de volgende dag mijn Facebook-accout opende was ik stomverbaasd. Aan de rechter zijkant stond een advertentie van Kras-reizen: wandelen in de Alpen. Toeval bestaat niet!!!

Oudere hulpbehoevende mensen met een Facebook-account lopen een serieus risico.
In 2015 gaat de organisatie van de zorg over naar de gemeenten. Een hulpvraag wordt dan beoordeeld naar aanleiding van een zogenaamd keukentafelgesprek (zie column-181).
Tijdens het keukentafelgesprek probeert iemand van de gemeente erachter te komen wat de zorgvrager of zijn sociale omgeving zèlf nog kan betekenen.
Vraag-1: Heeft u een computer?
Vraag-2: Bent u handig met computers?
Vraag-3: Zit u op Facebook? (bij een ja-antwoord beginnen de ogen van de vraagsteller al te glinsteren)
Vraag-4: Hoeveel vrienden heeft u daar?
Hoe groter het getal, hoe enthousiaster de vraagsteller.
Bij 200 Facebook-vrienden is er namelijk altijd wel iemand te vinden die 's morgens de billen komt wassen en de steunkousen aan komt trekken. Dit kan de gemeente veel geld besparen. Met de smartphone wordt door de vraagsteller onmiddellijk contact gezocht met het gemeentehuis: "Hoera, het gaat ons niks kosten. Hij heeft een sociaal netwerk. Zet de champagne maar klaar".

Wat kun hier tegen doen als zorgvrager? Hoe kun je vermijden dat je Facebook-vrienden de klos zijn? De avond vóór het keukentafelgesprek iedereen binnen een straal van 10 kilometer tijdelijk ontvrienden? Dat is ook zo wat...

Slotconclusie: Is Facebook een Feestboek? Soms wel, maar heel vaak ook niet...

3 reacties

Al die dingen die je op noemt, daarom noem ik het nog steeds "Vreesboek"..

Jopie Meerman

15 November 2014 om 11:33

 Nou, je verwoordt hier precies wat ik ook van facebook vind, hoor...

Tuinfluiter

15 November 2014 om 18:32

Het is inderdaad niet altijd een feest dat FaceBook. Zinloze discussies met mensen die je niet kent. Reacties van weet ik wie. Soms denk ik wel eens, stop er maar mee. Maar je moet met de tijd mee. En ik brouwse via Mozilla Firefox. Heb ik de app Cookies ok. Ze worden dus automatisch in mijn karretje gegooid. Dat is nog eens service.

Dutch Vinnie

20 November 2014 om 18:58

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.