Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

225. Wie mooi wil zijn moet pijn lijden

1 reactie

Aan de titel te oordelen gaat deze column over dames die een laatste wanhopige poging doen om hun slanke figuurtje terug te krijgen door zich af te beulen op een sportschool. Òf door, overmatig transpirerend, met z'n allen gewichtjes te heffen, òf door, in een aangrenzend muffig zaaltje, zo hard mogelijk te fietsen zonder ook maar één spat vooruit te komen. Nee, u zit ernaast, daar gaat het deze keer dus níet over.

En het gaat ook niet over een peperdure schoonheidsbehandeling tijdens een wellnessweekend op een beautyfarm (vrij vertaald: enkele dagen welbevinden op een schoonheidsboerderij). U kent die wervende plaatjes wel. Dames in een modderbad die, net als varkentjes, knorren van genoegen bij de aanblik van zoveel vette smurrie. Dames die met een gezichtsmasker op en een paar komkommerschijfjes om de ogen af te dekken urenlang doodstil blijven liggen om het spul in de huid te laten trekken. Het "pijn lijden" zit 'm deze keer niet zozeer in het fysieke gedeelte, alswel in de peperdure behandeling die vooral pijn doet in de portemonnee.

Nee, niets van dat alles. Deze keer gaat het over het zetten van tatoeages.
Over mannen en vrouwen die geheel vrijwillig plaatsnemen op de pijnbank van de tatoeëerder en hun huid vol laten injecteren met (Oost-Indische?) inkt. Van recente slachtoffers heb ik vernomen dat de behandeling allerminst prettig is. Zou één paracetamolletje vooraf misschien kunnen helpen tegen de pijn? Misschien wel, maar zoiets doe je niet. Dat is alleen voor watjes.
Waarom wil iemand eigenlijk een tatoeage? Omdat hij of zij het mooi vindt als een soort graffiti op het menselijk lichaam? Omdat het stoer is misschien? Omdat het aantrekkingskracht zou uitoefenen op het andere geslacht? Zeg het maar. Ik weet het echt niet.

Tatoeages met dierenafbeeldingen zijn erg populair, variërend van een fladderende vlinder tot een vraatzuchtig roofdier.
Opvallend is dat sportmensen, met name voetballers, rijkelijk voorzien zijn van tattoo's. Sterker nog, bij de selectie van landenteams zijn de eigenaren van tattoo's in het voordeel bij de keuze door de bondscoach.
Sommige tatto-fanaten zijn zo rijkelijk bedeeld, dat er tenslotte alleen nog wat ruimte over is op de bilpartij. Dit houdt wel in dat een zomers bezoek aan het naaktstrand tot de vaste programmapunten behoort. Tenslotte wil je je tatoeages tonen, waar doe je het anders voor?
Bij een tatoegae op de buik is het oppassen geblazen. Stel dat je op dat lichaamsdeel een prachtige tattoo laat plaatsen van een afbeelding van een jonge, slanke vrouw. Als de buik, na verloop van jaren, na vele rookworsten van de HEMA, een andere vorm aanneemt, dan verandert de tatoeage ook mee. De slanke dame van destijds verandert geleidelijk in een voluptueuze moeke, die net als haar eigenaar zichtbaar aan obesitas lijdt.

Een tattoo laten aanbrengen met de afbeelding van Zwarte Piet is dezer dagen heel erg dubieus. Verstandiger is om slechts de contouren van de knecht, sorry, assistent van Sinterklaas aan te laten brengen. Hoewel, tijdens een warme zonnige zomer kan het dan alsnog gebeuren dat blootstelling van deze tattoo aan het zonlicht kan leiden tot overschrijding van het zogenaamde "discriminatiepunt". Oppassen dus.



Op bovenstaand plaatje zijn een aantal "vreemde" tatoeages verzameld.
Bij de tatoeage met de aapjes speelt de navel dit keer een onmisbare rol.
De "bloemetjesjurk" van de dame zette mij bijna op het verkeerde been.
Wie haalt het in z'n hoofd om een menukaart van McDonalds op z'n arm te zetten?
Of de plattegrond van de Ondergrondse van Londen?
Een tatoeage van het Feyenoord-logo is een riskante onderneming. Op een gegeven moment komt de "eigenaar" er toch wel achter dat het betere voetbal in Amsterdam gespeeld wordt en wat moet je dan met dat logo?
De tattoo rechtsonder op het plaatje is heel bijzonder, maar om nou de hele dag met je armen over elkaar te zitten, alleen omdat je tatoeage dan beter overkomt?

We gaan het hebben over de zogenaamde spijtfactor. Je hebt een tatoeage laten zetten en je hebt spijt als haren op je hoofd. Simpel voorbeeld: je verkering is uit en er staat nog steeds Marjan op je schouderblad. Dan kun je kiezen uit twee oplossingen. Je laat een streep door Marjan tatoeëren, met daaronder de naam van je nieuwe vlam Carola. Leuke oplossing, maar als je regelmatig van partner wisselt dan leidt dit op den duur tot ruimtegebrek. Een andere oplossing is: laat de eerste tatoeage weghalen. Dit is helaas erg prijzig.
De kosten van het plaatsen van een tattoo variëren van € 60 voor een simpel bloempje op de onderarm tot meer dan € 1000 voor het bedekken van de gehele rug. Het weghalen van een tattoo is zo mogelijk nog duurder. Plus het feit dat het nog jaren duurt voordat je er ècht niets meer van ziet.

Tattoo's bij dieren zijn niet erg gebruikelijk. Alleen de varkenshuid schijnt uitermate geschikt te zijn voor het plaatsen van tatoeages. Op het fotootje ziet u een boer èn zijn varken die tezamen de tattoo-shop bezoeken. Gezellig!

Eén ding hebben we nog niet belicht. De maatschappelijke acceptatie van mensen met een tatoeage. Toevallig stond er zaterdag in de PZC een bericht over verminderde kansen op de arbeidsmarkt. Bij sollicitatiebezoeken is het raadzaam om tattoo's waar mogelijk te bedekken met verhullende kleding. Als dat niet mogelijk is dan zal het gesprek kort zijn: "U hoort nog van ons" gevolgd door een vriendelijk schrijven: "U past niet in het profiel van de functie". Die laatste zin had eigenlijk moeten luiden: "Wij zijn niet gecharmeerd van het profiel op uw onderarm", dat zou eerlijker zijn geweest.

Het percentage getatoeëerden stijgt de laatste jaren in rap tempo. Zeker weten dat er ook onder mijn lezers mensen zijn die ergens op hun lijf zo'n kunstwerkje hebben. Dat is dan ook de reden dat ik de toon van deze column, voor mijn doen, redelijk vriendelijk heb gehouden. Ik wil niemand voor het hoofd stoten. Als ik toch buiten m'n boekje ben gegaan, dan hoor ik dat graag.

1 reactie

Nee hoor, je stoot mij niet voor het hoofd, want ik ben niet in het bezit van zulke kunstwerken. En ja, als ik mooie, slanke, jonge mensen tegenkom, bedekt met tatoeages, dan zie ik in gedachten ook al hoe ze er over een aantal jaren uit zullen zien.

Brrr...

Tuinfluiter

14 October 2014 om 15:10

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.