Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

214. Amerikaanse toestanden

0 reacties

Grappige situaties waren dat bij het WK voetbal. Als er op het veld even niks te melden was, dan werd er een groepje kleurrijk uitgedoste supporters in beeld genomen. Bij het zien van deze beelden op het grote scherm, begonnen deze mensen enthousiast de verkeerde kant op te zwaaien. In de richting van het grote scherm, terwijl de Tv-camera toch heel ergens anders stond. Slechts een enkele wiskundig onderlegde voetbalfan zwaaide in de goede richting.

Ook bij een honkbalwedstrijd tussen de New York Yankees en de Boston Red Socks namen ze af en toe het publiek in beeld. Zo ook die aan obesitas lijdende honkbalfan die tijdens de wedstrijd in slaap was gesukkeld. De camera bleef langdurig op hem gericht en de commentatoren maakten grapjes over de aanblik van die arme man die zich van geen kwaad bewust was. Het filmpje werd een hit op Youtube. Maar....we zijn in Amerika. De jongeman stapte naar de rechter en eiste $ 10.000 aan smartengeld (aantasting van de privacy) van het Tv-station dat de beelden uitzond.

Schadeclaims in de USA, een verhaal apart.
Bekend is het verhaal over dat arme hondje, dat was natgeregend tijdens het uitlaten. Z'n bazinnetje had zo'n medelijden dat ze haar dwergpoedeltje, uit pure dierenliefde, in de magnetron plaatste. Een stand van 650 Watt en een tijdsinstelling van 90 secondes moesten voldoende zijn om dat beestje weer droog te krijgen. Helaas, reeds binnen de minuut was het poedeltje compleet ontploft!! De hevig geschrokken vrouw diende een claim in tegen de magnetronverkoper. De rechter stelde haar in het gelijk: een fikse schadevergoeding en de plicht om voortaan in de handleiding te vermelden dat het drogen van dieren niet aanbevolen werd.

Nog onwaarschijnlijker is het volgende verhaal. De verhuurder van campers had een razend enthousiast verhaal voor één van z'n huurders. Deze camper had cruise-control. Je hoefde alleen maar de snelheid in te toetsen en verder hoefde je niets meer te doen. Zo gezegd, zo gedaan. Eénmaal op de highway stelde hij de snelheid in op 60 miles per hour. En hij voegde zich bij z'n gezinnetje in het woongedeelte achterin, voor een kopje koffie.
Er kon niks meer misgaan, de verhuurder had het zelf gezegd. Er ging wèl iets mis, de camper raakte van de weg en aan de vakantie kwam abrupt een einde. Na een claim van de huurder werd de verhuurder aansprakelijk gesteld. Hem werd grove nalatigheid verweten. Naast een grote geldboete moest er op het dashboard van elke te verhuren camper een duidelijke sticker met de tekst: "Don't leave the wheel when driving". Vrij vertaald: " Tijdens het rijden is het niet verstandig om de bestuurderszitplaats te verlaten".

Amerikaanse toestanden. Niet voor niets hangen er overal in openbare gebouwen en metrostations honderden bordjes die je waarschuwen tegen van alles en nog wat. Alles en iedereen is doodsbenauwd om aangeklaagd te worden, dus iedereen dekt zich in.

Ook Starbucks ontsprong de dans niet. Toen een mevrouw zich brandde aan hete koffie en daarover een rechtszaak aanspande, moest de bekende firma, naast het betalen van een flinke som smartengeld, nog een andere maatregel nemen. Op elke kartonnetje koffie kwam de tekst "Caution, hot beverage" (pas op, hete drank). Eigenlijk zou het nog mooier zijn als de tekst zich aanpaste aan de temperatuur van de koffie. Zoiets is chemisch mogelijk. Mannen die wel eens gebruik maken van een urinoir weten dat inmiddels (zie ook column-13).
Het zou toch geweldig zijn dat de waarschuwende tekst op het kartonnetje koffie langzaam zou wijzigen:

HETE     KOFFIE
WARME KOFFIE
LAUWE  KOFFIE
KOUDE  KOFFIE

Toen een automobilist tijdens een passeeractie een achteropkomende auto op de achterbumper kreeg, was zijn reactie: "Ik dacht dat die auto nog ver achter me zat, in mijn spiegel leek hij nog zo klein". Ook deze man werd door de rechter in het gelijk gesteld. Op elke achteruitkijkspiegel in de USA staat nu de tekst: "Objects in mirror are closer than they appear" (pas op, buitenspiegel verkleint).

Maar het idee is duidelijk. In Amerika moet je op je tellen passen om niet aangeklaagd te worden. Voor je het weet heb je een forse claim aan je broek.
Aan de andere kant kun je hier ook misbruik van maken. Stel je loopt over een trottoir in Chicago. Nergens een bordje met CAUTION te zien, dus alles zou veilig moeten zijn. Als er voldoende potentiële getuigen in de buurt zijn dan gaat het gebeuren. Je laat je met een Arjen Robben-achtige fopduik op het trottoir vallen en je laat het voorkomen dat je een serieuze verwonding hebt opgelopen. De gemeente Chicago is nu de klos. Zeker weten dat je na de gang naar de rechter een forse schadevergoeding krijgt uitgekeerd vanwege die zogenaamde losse stoeptegel. Voldoende om voor minimaal 10 jaar je OZB eruit te halen. En als je dan bovendien zegt dat je door de blessure een veelbelovende carrière als baanatleet misloopt dan kan het bedrag wel eens in de miljoenen gaan lopen.

Het Amerikaanse systeem is inmiddels overgewaaid naar Nederland. In elk geval naar onze nationale luchthaven Schiphol. Tussen de incheckbalie en de gates zijn de grote afstanden te overbruggen via een aantal lopende banden. Bij het begin en het einde van zo'n band klinkt er een vrouwenstem: "Mind your step".
Wie dat roept? Dat is Cora van KLM. Zij is minstens even bekend als Truus van TomTom of Eva van NS. Cora is een vrouwelijke ZZP-er, die door de luchthaven is ingehuurd om schadeclaims te vermijden. Cora heeft in het verleden gewerkt bij een firma in kroketten en bitterballen, maar vanwege haar irritante Brabantse zachte g is ze daar ontslagen. KLM heeft haar een tekst aangeboden zonder de letter g erin.
Zittend in een soort controlekamer heeft ze zicht op alle loopbanden. Op het juiste moment laat ze haar stem horen: "Mind your step". Een verantwoordelijke baan, die veel energie kost. Na een hele dag werken kan ze aan het eind van de avond ternauwernood een geeuw onderdrukken. De foto geeft een beeld van de werkruimte van Cora.

Tot slot nog een soort toegift uit datzelfde Amerika. De 50 staten hebben allemaal hun eigen wetgeving. Dat leidt soms tot komische regels.

Alabama: Het is verboden voor een man om een vrouw te slaan met een stok die dikker is dan zijn duim.
Arkansas: Een man mag z'n vrouw slaan, maar niet vaker dan één keer per maand (wie houdt de tussenstand bij?).
Connecticut: Je mag geen witte wandelstok gebruiken, tenzij je blind bent.
Maine: Het is verboden om in volle vlucht in een vliegtuig te stappen.
Georgia: Het is verboden voor kippen om de straat over te steken.
Maine: Het is verboden voor een huurder om z'n huisbaas te bijten (ik hoop dat Luis Suarez dit leest).
Ohio: Een politieagent mag een hond bijten om hem te kalmeren.
Alaska: Het is verboden om een levende eland uit een bewegend vliegtuig te duwen.
Texas: Het is verboden om een andermans koe te melken.
New Yersey: Automobilisten zonder armen hoeven geen tol te betalen.
Kentucky: Het is verboden om 4 keer met dezelfde man te trouwen.
Idaho: Het is verboden om in een hondenkennel te slapen (dus als een man dronken thuiskomt moet hij wat anders verzinnen?).

De bovenstaande bloemlezing lijkt complete onzin, maar helaas, deze wetten bestaan echt. Ze staan op papier. Dit is Amerika.

 

0 reacties

- Er zijn nog geen reacties geplaatst.



Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.