Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

206. Wie zoekt, die vindt

0 reacties

De spanning van het zoeken, de vreugde van het vinden. Na de pot met goud aan het einde van de regenboog uit de vorige column smaakt dit naar meer.

Het zal je maar gebeuren. Je staat fluitend een beetje te graven in een veldje met prei en daar ligt plotseling iets te blinken. Het is een munt, een gouden munt. En nog één, en nog één. We schrijven het jaar 1966 toen een boerenknecht in Serooskerke (W) de vondst van zijn leven deed. De uiteindelijke oogst, afgezien van de prei, waren 1040 gouden munten met een totale waarde van, omgerekend, € 340.000 !! In de gemeenteverordeningen stond het overduidelijk: de helft is voor de gemeente, de andere helft is voor de eerlijke vinder. Toch leuk meegenomen.
Het getal 1040 (= het aantal munten) is later nog beroemder geworden toen minister Maria van der Hoeven in 2006 het “gouden” idee kreeg om middelbare scholieren per schooljaar exact zoveel uren op te sluiten in een klaslokaal, wèl of geen leraar in de buurt. De uren zonder docent gingen de geschiedenis in als “ophokuren”. Heel toevallig gaan we het straks over kippen hebben…

We zijn een beetje afgedwaald. Terug naar het zoeken en vinden. Naar de goudzoekers in Amerika die gemiddeld veel minder geluk hadden dan die agrarische medewerker op Walcheren. Naar al die gelukszoekers die het strand afstruinen met hun metaaldetector.
Op de westpunt van Vlieland is zelfs een echt juttersmuseumpje. Het is een hele interessante verzameling geworden. Sterker nog, dit plekje is tegenwoordig een populaire trouwlocatie voor jonge echtelieden die samen met wat opgeviste rotzooi uit de Noordzee op de foto willen.

De spanning van het zoeken. We gaan het weer eens over vroeger hebben. Toen er nog geen spelcomputers, DS, gameboy, ipads of iphones waren. Wel eens gehoord van het spelletje wegkruipertje? Waarschijnlijk niet. Het gaat zo. Eén kindje is de pineut en moet met de ogen dicht tot 100 tellen. Op zichzelf heel goed voor de wiskundige ontwikkeling. De centrale plek heet de "buut". Daarna moet hij/zij proberen de anderen te zoeken voordat ze zelf ongezien de buut bereiken.
En wat doe je als vader als je dochter haar verjaardag viert? Dan organiseer je een speurtocht door de wijk. Natuurlijk met meerkeuzevragen om de jeugd vast voor te bereiden op de manier van vraagstelling in het middelbaar onderwijs.

Ook uit de tijd dat er nog geen digitale verlokkingen waren, stamt het spelletje portemonneetje-trek. Dat was kicken. Het gaat zo: zoek een druk belopen straat met een zijsteegje. Leg heel opzichtig een portemonnee in de looproute, met een draadje van (onzichtbaar) visgaren eraan vast. Dit lijntje loopt stiekem naar het steegje. En dan gebeurt het. De aanstaande vinder ziet de beurs en blij verrast bukt hij zich om zich het voorwerp toe te eigenen. Met een ferme ruk wordt de illusie verstoord en verdwijnt de beurs in het steegje waar enkele kwajongens de grootste lol hebben. De reacties van de slachtoffers varieerden van sportiviteit (hartelijk meelachen) tot hevige boosheid.
Eén keer ging het mis. Het "slachtoffer" kende het trucje en ging alvorens te bukken met zijn voet op het touwtje staan. De portemonnee waren we kwijt, maar gelukkig was het een oud exemplaar, zonder inhoud. Ja, we waren tenslotte niet gek.

Eén keer was ik zelf de klos. Daar lag plots een portemonnee, zonder touwtje. Dat was boffen. Maar helaas, de inhoud was volgestouwd met hondenuitwerpselen...

De nieuwste manier van zoeken en vinden heet "geocaching". Iemand verstopt een voorwerp en zet de coördinaten op Internet. Met behulp van GPS is het dan mogelijk, mits de satellieten goed staan, om de locatie dicht te benaderen. Er is zelfs het verschijnsel "kindercache". Je gaat op zoek naar een schat, die bestaat uit wat onbenullige kadootjes, verpakt in een afsluitbare plastic doos, om de weersinvloeden buiten te houden. Een kind mag daaruit iets kiezen, mits er ook iets teruggeplaatst wordt. Spannend.

Bijna net zo spannend als het spelletje wat ik jaren met mijn kleinkinderen heb gespeeld: de zebra zoeken. De zebra was een hard-plastic speelgoeddier. "Opa, gaan we de zebra verstoppen?" Dus niet de leeuw, niet de olifant, niet het nijlpaard, maar alleen de zebra werd op een (bijna) onzichtbaar plaatsje van de kamer gepositioneerd. Wat een spanning, wat een emotie. Wat een vreugde als het beestje teruggevonden werd. Veel en veel leuker dan een gameboy. Nee, tegenwoordig doen we dat leuke zoek- en vindspelletje niet meer. Waarom niet? Nou gewoon, de gameboy heeft gewonnen. Helaas.

Een traditie met Pasen: eieren zoeken. De eieren worden eerst hardgekookt en vervolgens geverfd in de meest felle kleuren om het zoeken te vergemakkelijken. Waarom eigenlijk? Eigenlijk zou je de eieren níet moeten kleuren, of eventueel alleen in de kleur grasgroen. Dan wordt het alleen maar spannender.
Ik heb een voorstel voor Pasen 2015. Kies een wei met hoog gras van 100x100 m. Laat er een complete legbatterij aan kippen op los. Geef ze voor één dag de vrijheid. Iedereen blij. Met name de Partij voor de Dieren is bereid om deze actie financieel te ondersteunen:
"Eén dagje vrij voor de legbatterij".
Ook de stichting Wakker Dier is razend enthousiast:
"Doe de plofkip een plezier, was getekend Wakker Dier"

De kippen van de legbatterij hebben de dag van hun leven, sterker nog, de enige dag van hun leven. Dit wordt ervaren als een soort schoolreisje. Per jaar hebben die arme dieren 24 x 365 = 8760 ophokuren en dat steekt schril af tegen de 1040-norm van het middelbaar onderwijs.
En of de kip met de gouden eieren daar ook tussen zit? Dat merken we vanzelf.
Of zouden ze van pure opwinding vergeten om hun dagelijkse behoefte te doen?
Nog een ander voordeel: deze eieren kun je achteraf verkopen aan een grootgrutter onder de titel scharreleieren.
Een waarschuwing voor de jeugd. Pas op, de eieren zijn nog niet (hard)gekookt. Je kunt er wel heel leuk mee gooien. Het doet nauwelijks pijn. Ruzie over een eitje is zo geboren: "Die zag ìk 't eerst !!!", "Nietes", "Welles". Dat wordt een gezellig eierengevecht met een overheersend kleurtje met de Pasen: eigeel.
Achteraf zal het nog een heel karwei worden om al dat pluimvee weer terug op te hokken. Maar één ding is zeker. Hier wordt nog dagen over nagekakeld.

Zoeken en vinden. Kinderen blij, kippetjes blij, iedereen blij.

 

0 reacties

- Er zijn nog geen reacties geplaatst.



Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.