Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

203. Duitse eigenaardigheden (4)

1 reactie

"Er gaat niets boven Groningen". Dat is de eigenzinnige slogan van de inwoners van de gelijknamige provincie. Alleen ..... er klopt helemaal niets van. Als je het kaartje bekijkt ligt er schuin boven Delfzijl nog een stuk land, weliswaar buiten onze landgrenzen, maar toch overduidelijk "boven Groningen" (zie pijl).
Toevallig was precies dàt stukje Duitsland, ook wel Ost-Friesland geheten, onze vakantiebestemming in de afgelopen 2 weken.
De kennismaking met deze streek en met zijn bewoners heeft geleid tot de titel van deze column. Alweer de 4e over bijzondere, ongelofelijke en grappige eigenschappen van onze oosterburen.

Wat zijn die mensen daar vriendelijk. Eerst verstonden we niet wat ze zeiden, maar op den duur kwamen we erachter. Een Oost-Fries zegt "Moin" als hij je wil groeten. Gewoon "moin" en als ze echt vriendelijk willen zijn dan zeggen ze "moin, moin". Onze conclusie was dat dit woordje een soort verbastering zou moeten zijn tussen "morgen" en "morning". Dus in de ochtenduren waren we al snel gewend aan deze groet. 's Middags om een uur of één, nou vooruit, dat kan ook nog. Iemand kan zich vergist hebben in de zomertijd.

Maar als je om 16.00 uur of nog veel later steeds maar weer datzelfde woordje hoort, dan ga je toch twijfelen. Hebben die mensen alle gevoel voor tijd verloren? Het leek er veel op.
Maar zoals al gezegd: er wonen daar vooral vriendelijke mensen. Logisch toch? Ze konden iets aan ons verdienen: "Moin, moin, I like your coin"

Een paar dagen later kwamen we nogmaals tot de conclusie dat het gevoel voor tijd niet zo'n grote rol speelt bij de Oost-Friezen. Maar het was wel even schrikken. Onze Zimmer-Frühstück-boerderij lag op nog nauwelijks 30 meter afstand van het kerkje van het minidorpje. Maar wie verwacht nou dat de torenklok om 03.40 uur in de nacht precies 12 luide slagen laat horen? We zaten rechtop in bed. De volgende morgen had de baas van ons pensionnetje zijn antwoord klaar. Het uurwerk in de toren was "kaputt"..... Ook toevallig, onze nachtrust was ook "kaputt". Gelukkig bleven verdere herhalingen uit.

En dan het volgende incident. Een vreemde gewaarwording als je, na een dagje fietsen, moe maar voldaan plaatsneemt aan een leeg tafeltje op een gezellig terrasje en als de serveerster van dienst heel snel en heel attent op je afkomt met de vraag "Hat es geschmeckt?". Nou hadden we een halfuurtje eerder inderdaad een appeltje gegeten op een bankje aan de Waddenzee, maar dat kon zij onmogelijk weten. Ook het gedoe met de parasols was uitermate vreemd. Er was geen touw aan vast te knopen. In de afwisseling van zon en wolken gingen de parasols omhoog als er een wolk voor de zon schoof en omlaag als de zon weer in alle glorie terugkeerde. En zo ging dat spelletje een tijdje door. Nee, we hebben daar heel bewust nìet gegeten. Zeker weten dat ze eerst het nagerecht uitgeserveerd hadden !!

Ook op verkeersgebied waren er typische dingen. Als je met de auto over een secundair weggetje compleet door elkaar wordt geschud en als er dan helemaal aan het einde een bordje staat met "Strassenschäden", dan geeft dat te denken. Is dit humor? Achteraf misschien toch wel attent om alsnog zo'n bordje te plaatsen. Weet je tenminste waarom je de afgelopen 10 kilometer bijna met je kop (sorry) door het dak bent gestoten.

In een winkelstraat in de hoofdplaats Emden stond aan de rand van het trottoir een fietsbordje. Het bordje was in de vorm van een kruis en je kon daar dus kiezen uit vier richtingen. Het typische was dat er in de verste verte geen straathoek in de buurt was. Twee dorpjes (A en B) hadden een logische bestemming in het verlengde van de straat. Echter voor dorpje C moest je met de fiets de straat oversteken en een plaatselijke Metzgerei (slagerij) binnenstappen. Ook het bereiken van dorpje D ging via een interessante route. Met de fiets binnenstappen bij de plaatselijke Friseur (kapper), achterlangs de kapstoelen lopen en maar hopen dat achterin de zaak het fietspad naar D. weer opgepikt kan worden. Natuurlijk kijken die kappers en kapsters niet raar op als je daar met je toerfiets door hun zaak schuifelt. Dit gebeurt tenslotte elke dag. Èn.... het levert soms klandizie op.

Terug naar de terrassen. Terug naar het ultieme vakantiegevoel. Het kenmerk van elk Oost-Fries terras zijn de zogenaamde korfstoelen. Rieten stoelen, geschikt voor 2 personen, die twee eeuwen geleden wel eens op het Scheveningse strand stonden. De bovenkant van de Oost-Friese stoelen werd getooid met het woord JEVER, het plaatselijke biermerk. Dat bracht ons op het idee om zo'n ding gewoon een "Jever" te noemen.
"Zullen we in de Jever gaan zitten?"
"Kijk, er is nog precies één Jever vrij"
Leuke bijkomstigheid dat je aan de linkse kant van de Jever een plankje neer kan laten, zodat je consumptie wat meer binnen handbereik komt. Hoef je niet zo te rekken.

Ook op de Oost-Friese stranden en zonneweiden staan tientallen Jevers, alleen ziet het er daar uit als de luchtplaats van de Bijlmerbajes: er staan spijltjes voor de Jevers, je kunt er niet in. Tenzij je tegen betaling een sleuteltje ophaalt om die spijltjes weg te kunnen halen

Over de smaak van het biermerk Jever ben ik minder te spreken, hoewel ik de importeur in Nederland enkele passende slogans kan aanreiken:
"Het rijmt op jenever, maar het is gewoon Jever"
"Geen gezever, neem een Jever"

Bij gebrek aan Nederlandse kranten pikten we af en toe een Ostfriesen-Zeitung mee, vol met streekroddels en af en toe een beetje buitenlands nieuws. Behalve dan het verslag van onze eigen Koningsdag. Dit sloeg alles. Een heel klein stukje over de Koningsdag zèlf en de rest van de pagina ging uitsluitend over de burgemeester van Amstelveen die in zijn onschuld (?) met zijn linkerhand bijna (?) de koninklijke bil (derrière royale) van Maxima beroerd zou hebben. Het incident werd begeleid met foto's uit alle hoeken en standen. Schattingen over het aantal millimeters tussenruimte varieerden van 0 tot 5. Alle redacteuren hadden hun eigen mening. Ook de dagelijkse column ging over dit onderwerp.
Maar het prominente blad Bild am Sonntag maakte het nòg bonter: een héél katern was gewijd aan de billenaffaire op onze Koningsdag !!!

Tot slot nog iets bijzonders. In een Grieks restaurant op Samos maakten we ooit de blunder om bij binnenkomst te melden dat het onze laatste avond was op het eiland. Gevolg: géén gratis ouzo deze keer. Ze hoefden ons namelijk niet meer te "paaien"voor de volgende dag. Zie column-39.
In Greetsiel pakte dat gelukkig anders uit. De mededeling dat het onze laatste avond was, leidde spontaan tot een gratis afscheidsborrel van het huis. Zo kan het dus ook.

Eind goed, al goed.

1 reactie

Een beetje laat, maar ik las je blog nu pas.(Druk, druk, weet je wel...) Een bijzondere streek, waar jullie waren. Nee, ik ben er nog nooit geweest, maar 'k heb het genoteerd voor als ik ooit nog een keer over de grens wil kijken!

Tuinfluiter

07 May 2014 om 15:03

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.