Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

202. Haperende technologie

0 reacties

Er was over nagedacht. Bij de opening van de technologie-beurs in Hannover zou een robot van Nederlandse makelij een tulp aanbieden aan Angela Merkel. Deze keer dus geen Frau Antje, dat truttige kaasmeisje, dat bij zulke gelegenheden altijd op moet draven met haar dienblad vol met blokjes jong belegen Edammer. Hoewel .... deze  robot was voorzien van enkele vlechtjes in een poging om toch een beetje op Frau Antje te lijken. Een vrouwtjesrobot dus. Maar was dat wel zo slim? Zou Angela niet liever een mannetjesrobot zien, een stoere vent met blonde krullen, een soort Epke Zonderland. Maar goed, 't werd toch robot Antje.

Maar nu komt het. Op het moment van het overhandigen van de tulp ging er iets vreselijk mis. Robot Antje reikte de tulp aan, maar weigerde om deze los te laten !!! Waarom deze weigering? Hadden de Delftse techneuten per ongeluk wat anti-Duitse gevoelens meegeprogrammeerd? Of vond Antje mevrouw Merkel plotseling niet sympathiek? Het zou zomaar kunnen. Een robot is ook maar een mens.
In allerijl duwde één van de technici op één van de knopjes van het paneel van Frau Antje, die daarop de tulp (tegen haar zin) toch maar losliet.

Maar het leed was al geschied. De bedoeling van deze overhandiging van de tulp was duidelijk. De wereld moest zien dat Holland niet alleen beroemd is vanwege tulpen, kaas en klompen, maar dat ons land ook op technologisch gebied een hartig woordje meespreekt.
Daarom is deze weigering vele malen erger dan de weigering van een springpaard op een concours hippique. In het laatste geval vliegt de ruiter met een wijde boog over de hindernis en blijven de gevolgen beperkt tot een geknakt ego, zere spieren en wat puntenaftrek. De weigering van robot Antje is ronduit dramatisch. Het kan ons land vele miljarden euro's schade berokkenen. Wie neemt onze technologie nu nog serieus?
Mevrouw Merkel keek een beetje beteuterd als reactie op de weigering, maar, opvallend genoeg stond Mark Rutte erbij te lachen. Toch weer niet zo vreemd, want hij lacht namelijk altijd. Toch heeft hij zich vermoedelijk diep geschaamd, meer nog dan na de demonstratie van de politiemissie in Kunduz met de inmiddels beroemde Playmobil-poppetjes.
De filmpjes van de weigerende robot gingen inmiddels de hele wereld over, ondanks verwoede pogingen van Economische Zaken om ze van Youtube te verwijderen.
Het woord weigerrobot is inmiddels toegevoegd aan de spellingscontrole en aan de Dikke van Dale. Persoonlijk wilde ik dat zelf doen, maar iemand was me blijkbaar voor geweest: er kwam géén rood gekarteld lijntje onder het woord weigerrobot.

Haperende technologie, het is meer voorgekomen. In de geweldige film Modern Times uit 1936 speelt Charly Chaplin een arbeider aan de lopende band, die ongeveer 60 moertjes per minuut moet vastdraaien. De directeur wil de productie nog verder opvoeren door de snelheid van de lopende band te verhogen, door op een beeldscherm in de toiletruimte persoonlijk tot spoed te manen en door de lunchpauze te bekorten via de invoering van een eetmachine.
Charly mocht het apparaat uitproberen. Helaas ging het al snel mis, de eetmachine sloeg op hol en in een poging om de zaak te herstellen komt er een steekvlam uit het bedieningspaneel, terwijl Charly Chaplin in hoog tempo werd volgestouwd met allerhande etenswaren. Prachtige beelden !!!

We gaan weer terug naar het heden. Naar hedendaagse probleempjes met de moderne technologie. Bijvoorbeeld dat leuke verhaal over die automatische grasmaaier. Het te maaien gazonnetje was keurig ingeprogrammeerd met GPS-punten. Dit kon niet fout gaan. Helaas, de satellieten stonden die dag een beetje ongunstig, ten opzichte van elkaar. Zoiets kan leiden tot wel een halve meter afwijking. En dat bleek toen het stukje technische vernuft de vijver insukkelde.

Of die prachtige film over een pinguinkolonie. De filmers maakten gebruik van robot-pinguins met ingebouwde camera, om van dichtbij beelden te kunnen schieten. De robots waren zo levensecht dat één van de echte pinguins verliefd werd op een camera. Het liefdesspel was echter zodanig heftig en ongecontroleerd dat de robot-pinguin over de rand van de afgrond tuimelde. Gelukkig bleef de camera het doen, zodat de kijkers getrakteerd werden op hevig bewegende beelden gedurende de tuimeling. Uniek !!

Over een aantal jaren rijden we allemaal in een zelfrijdende auto. Je programmeert je bestemming en de auto doet de rest. Sturen, gas geven, remmen, alles wordt geregeld. Als inzittende(n) kun je in die tijd een boekje lezen, de Ipad bedienen of een spelletje kaarten met z'n vieren. De vóórstoelen kun je gewoon naar achteren draaien, dat speelt wat makkelijker. Intussen rijdt de auto zelfstandig over de A27, tezamen met alle andere verkeer. De tussenruimte bij 130 kilometer per uur (dat mag van Melanie) is hooguit 1 meter. Hoezo afstand houden? Nergens voor nodig. Het fileprobleem is opgelost sinds er veel meer automatische auto's per kilometer op het wegvak passen. Tot het misgaat natuurlijk. En daar kun je op wachten. Complete chaos is dan het gevolg.
Of stel je voor dat je je met een "ouderwetse" auto op de snelweg bevindt, te midden van al die robots. Wat er vóór je gebeurt dat heb je dan zelf in de hand. Kwestie van afstand houden. Maar 1 meter achter je daar rijdt zo'n nieuwerwets monster. Zoiets gaat op de zenuwen werken.

Het laatste voorbeeld van haperende technologie dateert van afgelopen middag. De Ringbrug van Goes werd na een grondige reparatiebeurt weer vrijgegeven. Men had een ludiek scenario bedacht, waarbij een vrouwelijke wethouder de klapbrug zou openen, enkele bootjes door zou laten, de brug weer zou sluiten om daarna vrij baan te geven voor het wegverkeer.
Omgeven door een legertje techneuten in oranje hesjes drukte zij op de vereiste knopjes op een bedieningspaneel.
Het sluiten van de slagbomen ging vlekkeloos !!
Helaas, de klep van de brug wilde niet omhoog. Dat zul je nu altijd zien... Enkele technici hadden het euvel na een minuut of vijf verholpen.
Het voorbijvaren van de drie geprogrammeerde bootjes verliep vlekkeloos.
Het sluiten van de klep was ook geen probleem.
Toen drukte de wethouder op het knopje om de slagbomen weer te openen. Maar hoe hard ze ook op het knopje duwde, de bomen wilden niet omhoog. Dat zul je nu altijd zien...
Tien minuten later was het toch zover. Na wat krachttermen van de technici, na wat onduidelijke handelingen, gingen de bomen uiteindelijk toch maar omhoog. De wethouder en een aantal technici en bobo's konden toen als eerste, gezeten in een Amerikaanse Schoolbus, de nieuwe brug passeren op weg naar de (iets verlate) receptie. Op naar de champagne en de kaviaar.
Een geluk bij een ongeluk: TV-Zeeland had geen interesse in deze openingshandeling. Dus geen bewegende beelden. Alleen het clubje toeschouwers kan navertellen wat er allemaal mis ging.

Laatste melding: Voorlopig even geen columns. U begrijpt al waarom. Nee, ik ga het niet uitleggen. Ik hoop dat die mensen die het niet zo nauw nemen met "dijn en zijn" geen idee hebben waar ik nu het over heb.

0 reacties

- Er zijn nog geen reacties geplaatst.



Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.