Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

197. Een dagje Hofstad

1 reactie

Nu kon het nog. Een dagje Den Haag. Over een paar weken is het een vesting geworden, als de wereldtop op bezoek komt. Nou ja, wereldtop is een groot woord, Poetin die komt niet, hij heeft geen zin, zeggen ze.
Voorafgaand aan ons dagje Hofstad hebben we plannetjes gemaakt. Wat kun je zoal kunnen doen naast de “gewone” dingen zoals het bekijken van regeringsgebouwen, hofvijver, musea of het oude centrum.

Zou het leuk zijn om het Laakkwartier te bezoeken om aldaar kennis te maken met de leden van de Hofstadgroep, zoals Samir A, Oral B. en Mohammed W. ? Kunnen we gelijk eens vragen naar de betekenis van de letters van hun achternamen.
Misschien een leuk idee om eens een biertje te drinken met de harde kern van ADO Den Haag. Dan leer je die jongens van de tribune Midden Noord ook eens van een andere kant kennen. Eén ding weet ik zeker, het feit dat ik Ajax-supporter ben, moet ik even niet noemen, anders slaat de stemming om. Die voetbalsupporters van de harde kern, dat zijn jongens met pit. Heel letterlijk genomen. Onlangs stond er in een kruiswoordpuzzel: “7 verticaal: Harde kern” en inderdaad, het resultaat moest in 3 hokjes passen.
Het verhaal van de ADO-supporters doet me denken aan die serieuze boekhouder op het bedrijf waar ik ooit werkte. Hele aardige collega, niks mis mee, getrouwd, kindertjes, middenklas autootje, schoenmaat 42, kortom een gemiddelde Nederlandse man. Maar op zondag veranderde dat. Dan was er de metamorfose. Dan veranderde hij in een bloeddorstig monster. Dan trok hij in oude kledij, gewapend met een roestige fietsketting naar zijn geboorteplaats Den Haag. Niet om naar het voetballen te kijken, nee, om de supporters van de tegenpartij waar mogelijk toe te takelen. En op maandagmorgen? Dan was hij weer de brave boekhouder te midden van zijn kasboekjes en cijfertjes.

Welke mogelijkheden zijn er nog meer? We zouden naar de eekhoorntjesbrug kunnen gaan kijken uit column 191. Het zou toch geweldig zijn als we getuige kunnen zijn van de oversteek van het allereerste eekhoorntje.
Daar vlak in de buurt is Huis ten Bosch. Daar zijn Willem Alexander en Maxima druk doende om plannetjes te maken om dit stulpje naar hun eigen wensen in te delen. Misschien kunnen we helpen met nuttige adviezen. Bijvoorbeeld over de grootte van de inloop-garderobekast van Maxima. Die kast mag vooral niet te klein zijn. Onze koningin kan het zich niet veroorloven om twee keer in dezelfde outfit op een persfoto te komen. Dat houdt in: elke ochtend iets anders aantrekken. U en ik hebben daar gelukkig geen last van. Het valt niet mee om koningin te zijn. In de tuin van het paleis komt een grote kledingcontainer van het Leger des Heils, die twee keer per maand opgehaald wordt.
Mogelijk kan ik de koning adviseren bij de indeling van zijn kado-depot. Waarom een kado-depot? U wilt niet weten hoeveel goedbedoelde rotzooi, sorry: spulletjes aangeboden worden aan de Koninklijke familie, tijdens hun bezoekjes in het land. Niet voor niets rijdt er bij elk bezoek een middelgrote bestelwagen met AA-nummerbord mee om alle geschenken van die dag te kunnen vervoeren.

Wat moet je met al die spullen? Weggooien is geen optie. We hebben een depot nodig met verrijdbare stellingen. En een logische manier van opbergen. En een slimme manier van registreren. Want zo af en toe moet je iets terug kunnen vinden. Om de zoveel tijd moet je de inhoud van de vitrines in de salon wisselen.
Met mijn jarenlange ervaring als depotmedewerker op het Goese museum zou ik misschien wel in aanmerking komen voor een lucratief bijbaantje op Huis ten Bosch…

Inmiddels is ons dagje Den Haag al achter de rug en alle bovenstaande opties hebben we overgeslagen. We hebben ook geen petitie aangeboden op het Binnenhof. We wilden dat wel, maar het had geen zin, ze waren met weekend. Graag hadden we willen protesteren tegen de inkrimping van het aantal zitplaatsen op de Goese bejaardenbanken. Of tegen de verdwijning van het verschijnsel seniorenkorting, voorheen 65+ korting, voorheen bejaardenkorting, voorheen ouden-van-dagen-korting. Het zou ons niet verbazen als er binnenkort weer een nieuw woord wordt toegevoegd aan de Nederlandse taal: seniorentoeslag. Dat je iets méér betaalt dan een ander.

Graag hadden we ook willen pleiten voor een dichter netwerk aan openbare toiletten, zodat mannen met prostaatproblemen niet iedere keer een café ingejaagd worden, alwaar ze, naast het toiletbezoek, zich verplicht voelen om het zoveelste drankje te bestellen.

Wat we wèl gedaan hebben.
- Voor de derde keer hebben we dat prachtige mega-schilderij bewonderd van éne meneer Mesdag, waarbij je, staande op een virtuele duintop, een compleet overzicht krijgt van oud Scheveningen.
- Het Eschermuseum bekeken in Het Paleis. Als oud-wiskundedocent is het een sport om er achter te komen hoe meneer Escher ons, via zijn onmogelijke tekeningen, op het verkeerde been zet.
- Zittende op een bankje op het Binnenhof hebben we met verbazing geconstateerd dat een groep toeristen werd toegesproken door een soort Haagse Harry. Deze sjofele man, waggelend met een blikje bier in z'n hand, ondersteund door twee metgezellen, vertelde in subliem Haags accent een aantal anekdotes over Den Haag, over de politiek en over andere zaken. 's Avonds hebben we via Google ontdekt dat je zo iemand inderdaad kan inhuren.
- Geconstateerd dat ook de beroemde Haagse Spui-passage onderhevig is aan verval, getuige de leegstand van vele panden.

Lopende over het Noordeinde kwamen we toevallig langs de DE-winkel. Jammer genoeg hadden we de vele plastic zakken met Douwe Egberts punten thuisgelaten. Zoiets is lastig mee te nemen, in de trein, maar vooral ook tijdens de wandeling van Hollands Spoor naar het Noordeinde. Volgende keer dan maar.
Ik stel me voor hoe zoiets in z'n werk gaat. Je kiepert de zakken met DE-punten, variërend tussen 1967 en 2014, leeg op een grote tafel. Specialisten die tijdens verkiezingen ook ingezet kunnen worden bij het tellen der stemmen, gaan aan de slag om onze punten te tellen. In de tussentijd doen wij een museumpje en als we terugkomen is alles gepiept. We mogen een prachtig DE kado uitkiezen !!! Dus nog een keer naar de Hofstad. We kunnen bijna niet wachten.

Laatste vermeldenswaardige gebeurtenis was de ontmoeting met een mevrouw in een overvolle Spuistraat. "Heeft u een bijdrage voor mijn levensonderhoud?" was de vraag. Wat een prachtige volzin om duidelijk te maken dat ze wat geld van ons wilde. Helaas voor haar kon ze aan de buitenkant niet zien dat wij uit de provincie kwamen waar ooit een margarinetrutje middels een reclamespotje verklapte dat de inwoners nogal "zunig" zijn en daarom uitsluitend de goedkoopste boter smeren.
Maar de manier van bedelen was uniek. Heel anders dan destijds die mevrouw uit Leiden die, vele jaren geleden, iedereen op het station aansprak met de woorden "Rijksdaalder alstublieft!!". Heel duidelijk allemaal, deze bedelaarster had haar eigen tarieven vastgesteld.

Tot slot: Het dagje Hofstad is ons uitstekend bevallen. Een echte aanrader.

 

1 reactie

En jullie hadden er prachtig weer bij!

Tuinfluiter

14 March 2014 om 11:32

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.