Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

195. Olympische winterspelen

1 reactie

Vierkante ogen zou je er van krijgen. Twee weken lang Olympische winterspelen kijken, van 's morgens vroeg tot 's avonds laat. En de herhalingen en de commentaren wil je natuurlijk ook niet missen. Bord op schoot voor de TV. Je sociale leven schiet er bij in. De krant lezen? Geen tijd. Boodschappen doen? Even snel tussendoor dan maar. Familiebezoek, vrijwilligerswerk, column schrijven? Dat schiet er bij in. De harde schijf van onze digitale TV zit bomvol met "gewone" TV-programma's, die we alsnog willen kijken.

Ook zo genoten van de oranjesuccessen? En het hadden er nog meer kunnen zijn.

Op de 1500 meter startte onze Koen Verweij in de binnenbaan. Een wiskundige heeft uitgerekend dat hij daardoor het startschot 0,011 seconde later hoorde dan zijn Poolse tegenstander. Aan de finish had Koen nog 0,003 seconde achterstand op de Pool. Koen was dus precies 0,008 seconde sneller geweest. En toch ging de gouden plak naar Polen. Kanniewaarzijn.

In de reglementen van de relay bij shorttrack staat letterlijk: "Bij een valpartij vóór pylon X in bocht-1 volgt altijd een herstart". Helaas, de Koreaanse starter had een whisky-afspraak met een collega. Waarschijnlijk kwam de wodka z'n neus uit en wilde hij wat eens anders. Een herstart paste dus niet in zijn krappe tijdschema. Weg medaillekansen voor Nederland.

In het buitenland waren ze nogal sceptisch over onze schaatsmedailles. De Amerikanen willen het langebaanschaatsen geleidelijk van de Olympische agenda schrappen en vervangen door spectaculaire maar levensgevaarlijke circusachtige onderdelen, zoals die er nu al zijn bij snowboarden: de halfpipe en de slopestyle, waarbij het gaat om zoveel mogelijk risicovolle kunstjes vertonen. En wat zeggen ze na een ernstige blessure? "The show must go on".

Maar om het schaatsen weer internationaal te maken moeten we het buitenland een handje helpen. De blamage van Noren en Russen die zich terugtrekken, van achtervolgingsploegen die zich inhouden om straks uitgerust voor de bronzen medaille te kunnen strijden. Dit kan zo niet langer. We gaan ze helpen. Uitwisselen van trainers en trainingsmethodes is de oplossing.
Niet te hard van stapel lopen, maar gewoon simpel beginnen. Eerst op dubbele ijzertjes, met een stoel op het ijs als steuntje. Na lang oefenen komt dan de klapschaats in zicht. We hebben nog 4 jaar de tijd om voor onze eigen concurrentie te zorgen.

Jarenlang heb ik me verbaasd over het verschijnsel biathlon. Hoe komt iemand op het idee om te gaan langlaufen met een geweer op z'n rug? En dan ook nog af en toe te gaan schieten. Dat houdt alleen maar op. Als je doorloopt ben je eerder bij de finish !! Enig googelen leerde me dat deze sport z'n oorsprong vond in het Noorse leger. Dat er vroeger wedstrijden gehouden werden tussen rivaliserende Noorse dorpen, waarbij tussentijds geschoten werd op een eland of een rendier. Een bewegend doel dus. Dat ze dat nu niet meer doen mag duidelijk zijn.
Alleen al bij de 20 km voor heren waren er 88 deelnemers, die allemaal 4x mogen schieten, wat neerkomt op meer dan 350 rendieren. Een onmogelijke logistieke klus om al die dieren vanuit de toendra van Lapland over te vliegen naar de bergen van Sotsji. Ook Marianne Thieme zou hier niet vrolijk van worden. Gelukkig schieten ze tegenwoordig op schijven en kan mevrouw Thieme zich weer bezighouden met Kamervragen bedenken over goudvissen die draaierig worden van het rondjes zwemmen.

Natuurlijk gaan we het ook over curling hebben, ook wel jeux-de-boules-on-ice genoemd of "koersbal voor jongeren". Het is echt géén gezicht. Mannetjes die als een gek met een bezempje over het ijs vegen, alsof hun leven er vanaf hangt. Bloedserieus allemaal, maar ik lig in een deuk. Sorry, ik kan het niet helpen. Mijn gedachten gaan vooral uit naar dat arme meisje dat in een volle klas de vraag krijgt wat haar vader doet voor de kost. "Mijn vader is baanveger bij curling" klinkt het benepen. Het lachsalvo van haar klasgenootjes zorgt nog jarenlang voor een trauma.
En waarom laten ze het vegen bij curling niet over aan een radiografisch bestuurde mini-Zamboni? Die bezempjes slijten zo hard, dat ze na elk potje vervangen moeten worden. En goedkoop zijn die krengen niet. Eén bezempje kost € 18,99 bij bol.com. En daarbij heb ik de verzendkosten nog niet meegerekend.

Nog een adviesje voor introductie van nieuwe onderdelen voor de spelen van 2018:
Typische winterse activiteiten die simpel in een sportief jasje kunnen worden gehesen.

- Baantje glijden (wie het verst komt wint goud)
- Sneeuwballen gooien (in teams van 4)

Vooral die tweede lijkt me wel wat. Ik zie het voor me. Een speelveld met grote hopen sneeuw van -1 graden Celsius (echte "paksneeuw"), een panel juryleden, die de treffers bijhoudt. Nog leuker voor het publiek is om gekleurde sneeuw te gebruiken.
Hier liggen medaillekansen voor Oranje. In de zomer goed oefenen op trainingskamp op de top van de Zugspitze. Dan zenden we de 4 beste ballengooiers naar de spelen, met Jorrit Bergsma als vaste reserve (arme jongen).

Een andere nieuwe sport: schoonrijden. Sierlijk zwieren van links naar rechts, bij voorkeur in klederdracht. Een echte jury-sport. Persoonlijk heb ik niet al te leuke herinneringen aan deze sport. Met afgrijzen denk ik nog aan de (bijna)botsingen als je zelf met een stevig vaartje op je noren zo'n stelletje probeerde te passeren, dat constant van z'n lijn afweek. Een inschattingsfout was zo gemaakt.

De spelen van Poetin zijn weer voorbij. En hij mag trots zijn!! Alles is goed verlopen. Nou ja.... alles. Dat die éne Olympische ring niet openklapte tijdens de openingsceremonie zien we door de vingers. En dat de sneeuw papperig werd door de extreem hoge temperaturen, daar kon de Grote Baas ook weinig aan doen.
De grootste teleurstelling voor Wladimir was de complete afgang van het Russische ijshockeyteam. Dit krijgt nog een staartje. Het gehele team, inclusief trainers en begeleiders worden door meneer Poetin persoonlijk op de trein gezet. Op de Trans-Siberië express. Enkele reis naar het oosten.
Tijdens de spelen heeft Poetin nadrukkelijk toenadering gezocht met het westen. In de meest letterlijke zin van het woord.
Zijn bezoekje aan het Holland Heineken House, zijn biertje met Willem Alexander en Maxima. En het belangrijkste komt nog. Hij heeft voor het oog van de gehele wereld een Hollandse lesbienne geknuffeld !!! Alsof dat geen statement is !!! Het komt allemaal goed met Rusland.

1 reactie

Eerlijk gezegd heb ik weinig van de spelen gezien, want ik ben absoluut geen sportmens, maar deze column krijgt van mij beslist de gouden medaille hoor. (Als het over weblogs gaat, natuurlijk!)

Tuinfluiter

01 March 2014 om 15:31

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.