Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

187. De cloud

0 reacties

Ik ben in de wolken. Nee, ik moet het iets anders zeggen: "In ben in de cloud".
Na veel wikken en wegen heb ik besloten om een backup van al mijn computerbestanden toe te vertrouwen aan de cloud van Microsoft, die volgens een vergelijkend "cloud-onderzoek" als beste uit de test kwam. Waarom toetreden tot de cloud? Om verschillende redenen.

Het zal je toch maar gebeuren dat tengevolge van een calamiteit èn je PC èn je externe harde schijf èn al je memorysticks èn al je CD-ROM's  in één klap onbruikbaar zijn. Een nachtmerrie. De gedachte alleen al.

De tweede reden is van financiële aard. Een externe harde schijf, die ik nog niet bezit, kost toch al gauw € 80 en als zunige Zeeuw kan ik dit geld besparen door gebruik te maken van de gratis diensten van Microsoft. Voor niks gaat de zon op en voor niks mag je de cloud in. 

Als ik het goed begrijp heb ik dus nu een privé wolkje gekregen waar al mijn bestanden bewaard worden. Geen idee hoe dat wolkje er uit ziet trouwens. Is het een wit wolkje, een zwart (onweers)wolkje of misschien wel een roze wolk? Valt mijn wolk onder cumulus, stratus, cirrus of nimbus, om eens een paar Latijnse termen te gebruiken? 

En het werkt heel simpel. Aanmelden is kinderspel. Het uploaden van je gegevens duurt eventjes, maar dat is nog te overzien. En als je je allernieuwste bestanden regelmatig toevertrouwt aan een hulpprogrammaatje op je bureaublad dan worden deze nieuwe gegevens automatisch naar de wolk getransporteerd: door de dichte huiskamerdeur (het is tenslotte winter) dan een scherpe bocht naar rechts, juist vóór de voordeur naar links, dwars door de deur van de meterkast, schuin omhoog naar de router, vervolgens met behulp van het modem, via een ingewikkeld stelsel van buizenpost, in de richting van Kamperland, alwaar Zeelandnet en Delta met vereende krachten zorg dragen voor de overdracht aan Microsoft, die op zijn beurt mijn wolkje van nieuwe informatie voorziet. Zo simpel gaat dat.
Zelfs toen ik in een onbewaakt ogenblik mijn foto's van de kerststallententoonstelling van Hengstdijk verstuurde via de router van de buurvrouw bleek alles toch keurig te zijn aangekomen.

Even over mijn draadloze netwerk. Ik waak er altijd voor om tijdens het overdragen van de gegevens precies tussen de laptop en de router te gaan zitten. Het blijft voor mij toch een griezelig idee dat alle Word- en Excelbestanden dwars door je lijf gieren op hun weg naar de meterkast. Ook als mijn vrouw, in uitzonderingsgevallen, met de laptop op haar schoot zit dan krijgt ze van mij gratis advies waar ze precies moet gaan zitten. Iets waar ze zich overigens keurig aan houdt. Je kunt niet voorzichtig genoeg zijn.

Terug naar de cloud. Tot nu toe zie ik alleen maar voordelen. Want het is best wel grappig om op een "vreemde" computer, via een uniek wachtwoord, in te loggen op je cloud en aan geïnteresseerde collega's je vakantiefoto's uit 2003 kunt laten zien, of als trotse opa's foto's van de kleinkinderen kunt delen, of een keuze kunt maken uit je favoriete muziek. Allemaal illegaal gedownload natuurlijk, maar dat hoeft niemand te weten.
Wat een weelde, overal ter wereld de beschikking over al je bestanden.

Toch bekruipt mij af en toe de twijfel of mijn gegevens wel veilig bewaard worden.
Ik heb al op het punt gestaan om Edward Snowden te bellen met de vraag of de NSA toch geen oneigenlijk gebruik maakt van cloud-gegevens.
En het is ook moeilijk na te gaan of een personeelslid van Microsoft uit verveling een keer in een willekeurig wolkje gaat neuzen en per ongeluk bij mijn Powerpointjes terechtkomt.

Soms kijk ik uit het raam om naar mijn wolkje te kijken. Welke zou het zijn?
Een paar weken geleden kreeg ik de kriebels. Het was prachtig weer, er was een strakblauwe lucht, geen wolkje te bekennen. Ook mijn wolkje niet. Waar zijn mijn bestanden gebleven? In paniek heb ik meteen ingelogd en goddank, alle gegevens waren er nog.
Ook toen het onlangs potdicht zat van de mist kreeg ik het even te kwaad. Dichte mist, dan hangen de wolken superlaag. Liggen mijn gegevens nu "op straat", zo maar voor de pak?
Ook de enorme knallen van het illegale vuurwerk waren slecht voor mijn gemoedsrust. Ergens heb ik het idee dat ik geen persoonlijke grip meer heb op mijn privé gegevens.
Na mijn vorige column over privacy, is dit zo'n beetje de omgekeerde wereld.

Het is duidelijk. Ik zoek iets of iemand die mijn privé gegevens wil bewaken tijdens hun ongecontroleerde vlucht door het luchtruim.
Deze week kwam ik plotseling op een idee: ik zoek een paar beschermengeltjes. Deze sympathieke wezentjes brengen hun tijd toch meestal door op een wolkje, dus waarom niet op mìjn wolkje?

En ik heb ook al twee engeltjes op het oog. In 1998 stonden we in de rij voor het Uffizi museum in Florence. Duidelijk herkenbaar als toerist: zonnebril, korte broek, camera op de buik. Na 2 uur zweten in de brandende zon mochten we naar binnen en schuifelden we langs een prachtige collectie Italiaanse schilderkunst, zoals de Venus van Botticelli en de Engeltjes van Rafaello !!!
Deze nog jonge engeltjes zagen er toen al zo betrouwbaar uit en ze zijn inmiddels 15 jaar ouder en wijzer geworden.

Hier ga ik helemaal voor. De Engeltjes van Rafaello worden de engelbewaarders van mijn cloud.
Dat ik daar niet eerder aan gedacht heb. Ik ben helemaal in de wolken !!!

 

0 reacties

- Er zijn nog geen reacties geplaatst.



Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.