Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

185. Kookcursus

0 reacties

"Ga je mee op kookcursus?"
Dit vroeg een familielid onlangs aan mij. Helaas begreep ik hem volledig verkeerd, want ik meende echt dat hij vroeg "Ga je mee op coke-cursus?". Daarom was ik, naar later bleek ten onrechte,  meteen wildenthousiast. Een cursus over cocaïne en andere soorten drugs. Dat leek me vreselijk interessant. Niet om dat spul zelf te gaan gebruiken, maar, gewoon, om er iets meer van te weten te komen.

Helaas. De cursus waar hij het over had ging over hele andere dingen. Hoe lang kook ik de aardappelen, hoe kneed ik een gehaktballetje, wanneer zijn de sperzieboontjes gaar. Zoals al gezegd, mijn aanvankelijke enthousiasme doofde als een nachtkaars. Mijn echtgenote was echter meteen dolenthousiast. "Moet je doen !! Je weet nooit waar het goed voor is".

Alsof ik me nooit met het bereiden van voedsel zou bemoeien.  Natuurlijk hebben wij hierover duidelijke afspraken lopen. Het "echte" werk wordt uitgevoerd door mijn keukenprinses, maar bijkomende werkzaamheden die ik tot in de puntjes beheers, zijn minstens zo belangrijk.

- het schillen der aardappelen
- het schoonmaken en snijden van de groente
- het bedienen van de oven en/of magnetron
- het dekken van de tafel
- het zorgen voor een gezellig tafeldrankje
- het afwassen achteraf (nog steeds hebben wij de vaatwasser buiten de deur weten te houden)

En als mijn vrouw vraagt "Kijk even 12 minuten" dan stel ik een iPad-app zodanig in dat er precies 720 tellen later een digitale hond luidruchtig begint te blaffen. De pizza kan uit de oven. Kan niet missen.

Maar ik geef eerlijk toe dat mijn kookkunsten nog niet het niveau van Sergio Herman benaderen. Ik weet me nog het moment te herinneren toen ik mijn eerste eitje zou bakken. Plaats delict was een kleine camping op Walcheren, begin jaren '60. Ik had het m'n moeder zo vaak zien doen. Het eitje tikken op de rand van de koeke(n)pan, de eierschaal uit elkaar trekken en dan een poosje de vlam eronder. Helaas, ik tikte ietsje te hard. En dan zijn er twee mogelijkheden. Òf het eitje belandt alsnog ìn de pan, òf het eitje ligt, naast de pan, in het gras van de minicamping te Vrouwenpolder. Vult u zelf maar in.

Aan de andere kant kende ik ook hele positieve "kookmomenten". Toen mijn vrouw voor twee weken naar de States ging, heb ik me ook kunnen redden. Helaas moest ik toen in Nederland blijven omdat mijn MBO-leerlingen heel erg gehecht waren aan mijn interessante wiskundelessen. Maar dankzij een grote stapel kookboeken kwam ik die weken niet om van de honger. Toegegeven, de frietkraam, de magnetron en enkele etentjes bij familie en vrienden hebben ook een (bescheiden) rolletje gespeeld. Maar als het moet, dan kan het.

Toch een beetje nieuwsgierig geworden heb ik deze week eens gebladerd op een website met kooktermen. Een kookwoordenboek op Internet. En dan gaat er toch een wereld voor je open. Want naast het woord koken kom je nog talloze andere termen tegen:

Braden, bakken, sudderen, garen, stomen, smoren (de term smoorverliefd komt hier vandaan), paneren, marineren, pocheren, stoven, roerbakken, roosteren. En ze zijn allemaal verschillend.

Een aantal misverstanden zijn bij mij nu uit de wereld. Heel leerzaam allemaal. Enkele opmerkelijke weetjes van een uurtje googelen:

- Stoofpeertjes moeten minimaal 4 (!!!) uur stoven, willen ze een gezellige rode kleur krijgen.
- Suddervlees doet er ook heel lang over. Minimaal 3 uur. Men spreekt ook wel van draadjesvlees en die draadjes hebben dan niets te maken met de touwtjes waarmee een rollade bij elkaar gehouden wordt, je moet het maar weten.
- Uitbenen betekent nog veel meer dan alleen "kwaad weglopen"
- Fruiten heeft helemaal niets met fruit te maken. Het toevoegen van appeltjes aan de rode kool valt dus niet onder "fruiten". Heel verwarrend.
- Fileren betekent dat je de graten uit een vis haalt. Ik heb altijd gedacht dat "gratineren" het tegengestelde betekende: de graten weer één voor één weer terugplaatsen, maar dat is absoluut niet het geval.
- De termen flamberen en afblussen deden mij altijd denken aan een pyromaan die een schuurtje in brand steekt en de brandweer die daarna met water gaat spuiten. Ook dat klopt niet. Een welgemeend advies aan de pyromanen onder ons: zoek een baantje in een wokrestaurant, als flambeur (of is het flambator of flammenist?).
- Chaud-froid betekent dat je een gerecht warm bereidt, maar koud serveert. Zoiets als een koude frikandel bij het ontbijt.
- Garen in een waterbadje heet "au bain marie". Letterlijk: in bad met Marie. Ik ken precies één Marie, maar daar zou ik absoluut niet mee in bad willen. Bovendien, dat past helemaal niet.
- Pureren in de pan komt ongeveer overeen met prakken op je bord.
- Bij het blancheren laat je het gerecht "schrikken" door het vanuit heet water te dumpen in koud water. Vergelijk het met een oververhitte toerist die op een tropische dag in een ijskoude rivier springt.
- Als u liefhebber bent van een lekker biefstukje en u gaat op vakantie naar La Douce France dan is het raadzaam om de termen Bleu, Saignant, À point en Bien cuit te onthouden. Let op: de term "bleu" is uitermate verwarrend. Het zou eigenlijk "rouge" moeten heten want het bloed druipt dan nog rijkelijk uit je stukje vlees. In een Engelstalig land hoeft u maar 3 biefstuk-termen te onthouden: Rare, Medium en Well done.
- Toch nog puntje van kritiek: de macaroni moet bijtgaar zijn, niet beetgaar. Die van gisteren, ja, die was misschien beetgaar. Het werkwoord is tenslotte bijt-beet-gebeten.

Dankzij het kookwoordenboek ben ik helemaal op de hoogte. Nee, voor mij géén kookcursus. Niet nodig. Zeker niet toen op de hoogte gebracht werd van het volgende bizarre verhaaltje:

Tijdens een recente kookcursus, kreeg elke deelnemer, toevallig allemaal mannen, de volledige verantwoording over één bepaald gerecht. Op een gegeven moment zei de cursusleider: "Zo, en nu gaan we met z'n allen afgieten". Heel voorzichtig, deksel op een kiertje, keukenhandschoenen aan, werden de boontjes, de spruitjes, de aardappelen, de macaroni, de rijst afgegoten.
Het leuke van zo'n cursus is dat je na afloop de gerechten zelf mag opeten.
Helaas was er die avond, vanwege een dramatisch misverstand, géén voorgerecht...
Waarom niet? Nou, eigenlijk heel simpel. Ook degene die verantwoordelijk was voor de heldere tomatensoep had de opdracht "afgieten" braaf opgevolgd....

Zolang er nog zulke cursusleiders zijn, krijgen ze mij niet naar de kookcursus.
Dan maar geen chef-de-cuisine...

0 reacties

- Er zijn nog geen reacties geplaatst.



Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.