Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

181. Het keukentafelgesprek

4 reacties

Met dank aan de lezer van de troonrede. Hèt woord van 2013 is geworden: PARTICIPATIESAMENLEVING. Dat zat er dik in. Maar ..... er is een eervolle vermelding voor het woord KEUKENTAFELGESPREK.
Dit is het gesprek dat de zorgambtenaar van de gemeente komt voeren als er iemand om zorg vraagt.

Deze week kwamen we tot onze grote schrik tot de conclusie dat wij géén keukentafel hebben !!! En dat kan heel nadelig uitpakken. Stel dat we zorg nodig hebben en we hebben geen keukentafel. Dan komt zo'n ambtenaar niet op huisbezoek. Dus, snel naar de woonboulevard. "Waar staan bij jullie de keukentafels?"
Tot onze verbijstering vertelde de medewerkster van de showroom dat ze geen keukentafels hadden. Waren we te laat? Waren ze uitverkocht? Nee, volgens die aardige mevrouw zat het anders. Ze verkochten wel tafels en pas als je die zèlf in de keuken zet, dan pas is het een keukentafel. Je moet er maar op komen. "En dat geldt voor alle andere tafels ook" zei de dame. Als we het dus goed begrijpen is een tafel pas een salontafel als je die in de huiskamer zet. En een toilettafel is voor in het kleinste kamertje. Eigenlijk best wel simpel.

Terug naar het keukentafelgesprek. Wat is de bedoeling? Binnenkort zijn de gemeenten verantwoordelijk voor het verlenen van zorg en het verstrekken van hulpmiddelen. Het grote voordeel: de gemeenten staan (letterlijk) dichter bij de mensen. Het grote nadeel: het budget dat beschikbaar komt voor de gezamenlijke Nederlandse gemeenten is ongeveer de helft van wat er voorheen via het Rijk mogelijk was. De gemeenten mogen dit financiële gat proberen op te lossen. En dat is ronduit schokkend !!!

Dat is ook meteen de reden van het keukentafelgesprek. Zoveel mogelijk snoeien op de uitgaven. Wat kan de zorgvrager nog zelf? Kunnen buren en familie een steentje bijdragen?
Zogenaamde zorgambtenaren krijgen een spoedcursus "Hoe werkt het in de zorg?", zodat ze verstand krijgen van steunkousen, trapliften, rollators, scootmobiels, medicijndoosjes en tal van andere zaken.

Het keukentafelgesprek heeft, alleen door de naam al, een informeel tintje. De ambtenaar komt gewoon eens gezellig babbelen. Kopje koffie erbij, speculaasje. Maar pas op. De enige bedoeling is om zo min mogelijk geld uit te geven. Daar draait het om. Het is niet ondenkbaar dat de volgende situaties zich kunnen voordoen.

"U heeft 500 Facebookvrienden? Dan is er toch wel ééntje die 's morgens uw steunkousen kan komen aandoen?"
"Hoe ver kunt nog zelfstandig lopen? 100 meter?" (de ambtenaar pakt z'n rekenmachientje en toetst een sommetje in) "Weet u wat u doet? U loopt elke dag een stukje van 50 meter en dan draait u om. Dan heeft u toch mooi een frisse neus gehaald" (dankzij zijn rekenvaardigheid heeft de zorgambtenaar weer mooi een scootmobiel uitgespaard)
"U heeft veel moeite met traplopen?" (de ambtenaar stapt, gewapend met een meetlint, naar de woonkamer en begint driftig met meubels te schuiven) "Zo, ik heb de zaak wat verplaatst en achter de bank is nu precies plaats voor een éénpersoons ledikant" (dat de loopruimte in de huiskamer nu tot een minimum is beperkt is niet zo belangrijk, het is wel essentieel dat er geen traplift meer hoeft te komen; zo'n ambtenaar moet dus ook verstand hebben van binnenhuisarchitectuur...)
"U vindt het stoffig in huis? Misschien een idee om elke week één keer de ramen tegen elkaar open te zetten, dan waait dat stof vanzelf naar buiten"
"Uw dochter woont in Harderwijk?" (de zorgambtenaar opent zijn laptop en begeeft zich naar de site van de Nederlandse Spoorwegen) "Als uw dochter de kinderen op school aflevert en de trein van 08.19 pakt dan is ze rond half twaalf in Goes. En als ze dan klaar is met stofzuigen dan pakt ze de trein van half twee, dan is ze nog voor vijven terug in Harderwijk, ruim op tijd om de kindertjes van de BSO op te halen" (wat een vondst, je moet er maar opkomen, en dat alles dankzij de logistieke vaardigheden van de ambtenaar en dankzij www.ns.nl)
"U kunt niet meer bij de winkels komen? Wat dacht u van BOL.com?" (wat een simpele oplossing, die had ik zelf ook kunnen bedenken)
"U kunt zelf nog een eitje bakken?" (nu wordt duidelijk waarom het gesprek in de keuken plaatsvindt) "Dan bent u nog veel te zelfstandig om nu al op Tafeltje Dekje over te stappen"

Wordt dit de werkelijkheid? Worden de toekomstige zorgambtenaren op het hart gedrukt om zo min mogelijk hulpmiddelen te verstrekken? Is er aan het eind van de week op het gemeentehuis een vrijdagmiddagborrel als er die week geen trapliften of scootmobiels zijn beloofd?

Vreselijke scenario's zijn dit. Ik had alle moeite om ze op te schrijven. Mogelijk heb ik de zaken te somber voorgesteld. Ik hoop echt dat de toekomst niet zo zwart is als beschreven in bovenstaande alinea's.

Maar het kan altijd nòg erger. Die wethouder uit die Limburgse gemeente ziet de bui ook al hangen. Als een soort protestactie zette hij een filmpje op Facebook waarbij een bus met bejaarden stopt bij een wasstraat. De oudjes stappen uit, worden uitgekleed en nemen plaats in een soort trein met gekoppelde rolstoelen. Getooid met badmutsen schuiven ze door de wasstraat. "Tot volgende week" staat er op het bord bij de uitgang.
Een ziekmakend filmpje.

Toch gingen mijn gedachten terug naar de tijd, toen ik als jongetje van een jaar of 8, samen met mijn vader, elke vrijdagavond naar het "badhuis" ging. Ik zie het nog voor me. De banken met de wachtende mannen. De rij met badhokjes. De klokjes op de deuren hadden een soort parkeerkaartfunctie. De "badmeester" zette het klokje. Als je een beetje te lang onder de douche stond, dan volgde er een harde tik op de deur: "Opschieten".

Zoals al gezegd, de beschreven "vaardigheden" van de zorgambtenaar zijn, op voorhand, enigszins aangedikt en uit z'n verband gerukt. Als u dit als schokkend heeft ervaren dan bied ik u mijn excuses aan.

Binnenkort weten we hoe het er echt aan toe gaat. Ik bedoel natuurlijk het keukentafelgesprek.

4 reacties

Weer prachtig geschreven, Han en ik vrees met jou dat de zorg echt zo wordt als in het filmpje... Maar ik heb gelukkig wel een keukentafel, dat is een hele troost!

 

Tuinfluiter

24 November 2013 om 19:19

Ik heb het verhaal woord voor woord gelezen, en erom gegrimlacht, als een boerin met kiespijn..
Helaas, ik ben zo bang dat je gelijk krijgt. We spraken deze week inderdaad een vrouwtje van de gemeente die al een cursus ' keukentafelgesprek' kreeg.
Ik zet morgen een gedicht op mijn blog, dat ik maakte met een voorgevoel..

Jopie Meerman

24 November 2013 om 19:46

Mijn vrouw en ik doen hele andere dingen op de keukentafel.

Tugship

24 November 2013 om 22:32

Ontbijten mag ik hopen?

han44

25 November 2013 om 00:19

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.