Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

180. Ingezonden stukken

0 reacties

Ik lees ze allemaal. Die ingezonden stukjes in de PZC, onder het kopje BRIEVEN. Vaak zijn ze heel zinnig, vaak ook helemaal niet. Wat wel opvalt is dat er onderaan heel vaak dezelfde afzenders vermeld staan. Afzenders die toch minstens één keer per week terugkeren. Vermoedelijk zijn dat mensen die destijds vergeefs hebben aangeklopt bij de school voor journalistiek en die nu hun kans schoon zien om toch regelmatig hun artikeltjes te schrijven.
Ik zeg niets ten nadele van deze vaste briefschrijvers. Dat moet ik ook niet doen want als je wekelijks een kritische column aan het Internet toevertrouwt dan val je eigenlijk in dezelfde categorie.

Wat ook opvalt bij de rubriek BRIEVEN: sommige onderwerpen ontaarden in ellenlange discussies. Er wordt gereageerd op voorgaande ingezonden stukken en als de schrijvers het compleet met elkaar oneens zijn, leidt dat tot een interessante briefwisseling die alle Zeeuwen gniffelend mogen volgen. De kopjes van de ingezonden stukjes worden in dat geval genummerd. Ontpolderen (74), Bonnetjesaffaire (6),  Zwarte Piet (23),  Middelburgse Schouwburg (19). Leuke lectuur. Ik geniet daarvan.

Omroep Zeeland heeft ook zo’n programma waarbij mensen op de radio hun mening kwijt willen: Zegt u het maar. Tussen 17.30 en 18.00 uur mogen mensen bellen en als ze geluk hebben komen ze live in de uitzending en mogen ze hun mening verkondigen over een willekeurig onderwerp. Helaas ben ik over dit programma een stuk minder enthousiast. Je haren rijzen te berge, met gekromde tenen en met plaatsvervangende schaamte hoor ik die verhalen wel eens aan. Je wilt niet weten hoeveel onzin er in dat halfuurtje verkondigd wordt. Voor de volledigheid moet ik eraan toevoegen dat er zo af en toe ook wel eens iets zinnigs verteld wordt. Maar, helaas, meestal is het “rubbish” om eens een Engelse term te gebruiken.

Ook hier komen regelmatig de vaste klantjes aan het woord. De mensen die om 17.29 al met de vingers bij de druktoetsen zitten. Zoals die mevrouw uit Goes. Toch zeker drie keer per week slaagt ze erin om “erdoor” te komen. En elke keer opnieuw een verhaaltje wat nergens op slaat. Zoals kort geleden. Er was een grote brand geweest in Goes, er waren 2 restaurants in de as gelegd en mevrouw kwam ons via “Zegt u het maar” vertellen dat ze die dag hélemaal geen sirenes had gehoord. Kijk, op zulk “nieuws” zitten we te wachten. Dit is toch wel heel bijzonder. Voltrekt zich een grote catastrofe, maar voor haar is er nog een grotere catastrofe: ze heeft helemaal niets gehoord. Via deze mededeling weet nu heel luisterend Zeeland dat deze mevrouw die ochtend is vergeten haar gehoorapparaatje in te doen…

Jammer is ook dat er op de radio geen ondertiteling mogelijk is. Wat dat betreft is de televisie een stap verder. Vanwege een onverstaanbare Walcherse tongval zullen velen dan ook de strekking missen van de verhalen van die vaste beller uit Biggekerke.

Soms heb ik medelijden met presentator Corneel Droogers. Hij moet alles in goede banen leiden, hij moet op een hele nette manier iemand afkappen die eindeloos blijft doorwauwelen. Hij mag geen partij kiezen. Hij mag de mensen niet tegenspreken. Om iemand toch het zwijgen op te leggen heeft hij een heel slim standaardzinnetje bedacht “U heeft uw punt gemaakt”.
Dit betekent meestal iets anders: “Wat een vreselijke onzin kraamt u uit” of “Wilt u nu onmiddellijk uw kop houden?”  of “Nou ben ik het spuugzat”.
Arme Corneel. Hij moet alles over zich heen laten komen en hij mag geen eigen mening geven.

Deze gedwongen vorm van diplomatie doet me terugdenken aan mijn onderwijsperiode, toen ik op leerlingenbezoek was op een boerderij in Achthuizen op Flakkee. Ik werd met alle egards ontvangen door de vader van de leerlinge en het gesprek tijdens de koffie ging over het onderwijs en over de vorderingen van zijn dochter. Een heel prettig gesprek. Toch zat er bij hem onderhuids iets te broeien en plotseling kwamen alle frustraties van de afgelopen jaren naar boven. “Het is allemaal de schuld van die buitenlanders !!!!”. Wat was er de schuld van die buitenlanders? Nou gewoon, de lage opbrengsten, de hoge kosten, de inbraken, de overvallen, de woningnood, de files. Alles was de schuld van die buitenlanders en uit zijn verhaal bleek dat hij met name de gekleurde buitenlanders bedoelde. Ter informatie, dit verhaal speelt ver voor het Wilders-tijdperk. Nee, deze boer had absoluut niks op met ZWART. Hij was niet voor niets WITlof-teler.



Toen voelde ik ongeveer hetzelfde als Corneel Droogers in “Zegt u het maar”. Wat moet je doen? Het enige wat mogelijk was om de witlofteler een enigszins te kalmeren: een beetje relativeren, zoeken naar andere gezichtspunten, maar zeker geen ruzie maken. Elke leerling is er één.

Op dezelfde manier moest onze arme Willem Alexander vorige week op eieren lopen bij zijn bezoek aan Poetin. Diplomatie hoog in het vaandel. Vooral netjes blijven. Hij had ook de botte bijl kunnen hanteren: "Wladimir, nou moet je eens goed naar me luisteren. Je laat die Greenpeace mensen onmiddellijk vrij, of anders gooi ik m'n glas rode wijn over je witte overhemdje". Kijk, dit gaat een tikkeltje te ver. Z’n actie kan verkeerd uitgelegd worden. Dit zou vast niet geholpen hebben om het Rusland-jaar feestelijk af te sluiten. Zoiets moet je toch wat voorzichtiger aanpakken.

We hadden het over ingezonden stukken. Ik heb zelf ooit één keer een ingezonden stuk ingestuurd. Het was in de periode toen een aantal wethouders van Bevelandse gemeenten een poging deden om het museum in Goes de nek om te draaien. Deze actie heb ik destijds uitvoerig beschreven in column-24. En ik heb er destijds dus ook een ingezonden stukje over geschreven.
Eens maar nooit weer !!! Wat blijkt? De pennenvruchten van schrijflustige Zeeuwen worden geredigeerd door iemand met redactionele kennis. Mijn zorgvuldig geschreven stukje was compleet misvormd. De allerbelangrijkste zin was weggelaten en ook op andere plaatsen waren er wijzigingen. Dat er gescreend wordt op hinderlijke taalfouten en op onwelvoeglijke woorden, daar kan ik vrede mee hebben. Maar dit ging duidelijk te ver.

Ik stel me zo voor hoe zoiets kan gaan. Een jong broekje, net afgestudeerd aan de school voor journalistiek, krijgt zijn eerste klusje. Hij mag de goedbedoelde stukjes tekst van het laaggeletterde Zeeuwse klootjesvolk proberen om te vormen tot redactioneel verantwoorde epistels. Het resultaat was voor mij de reden om NOOIT meer zo’n stukje te schrijven. Wat overbleef en wat uiteindelijk in de krant stond was NIET mijn stukje, maar er stond WEL mijn naam onder. Ik weet nog goed, de slotzin van mijn stukje was identiek aan de beginzin. Dit was met opzet gedaan. Onder het motto: de kracht van de herhaling.
Wat heeft dat jonge broekje gedacht? “Hé, die zin staat er al” om vervolgens enige tijd op de BACKSPACE-toets te drukken. En weg was de slotzin…

Wat mij betreft mogen ze dat hinderlijke pseudo-redacteurtje wegbezuinigen.

Zo, ik ga nog wat ingezonden stukjes lezen op de iPad. Op de achtergrond hoor ik flarden van het programma “Zegt u het maar”. Toevallig wordt er net een langdradige beller afgekapt: “U heeft uw punt gemaakt”.

 

 

 

 

0 reacties

- Er zijn nog geen reacties geplaatst.



Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.