Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

173. Duitse eigenaardigheden (3)

2 reacties

Het is een heel eind rijden van ons Zeeuwse provinciestadje naar het Oostenrijkse Salzburgerland. Als je er tegen opziet om meer dan 10 uur als een zombie achter het stuur te zitten dan is er een redelijk alternatief. Zoek een leuk plekje onderweg en blijf daar een dag of wat hangen. Zo gezegd, zo gedaan. Als je een liniaal neemt en je verbindt Goes met de Oostenrijkse deelstaat Salzburg dan is het snel duidelijk. Eventuele tussenstops liggen in ...... jawel, Duitsland.

In columns 11 en 12 heb ik over de eigenaardigheden van onze Oosterburen geschreven, niet beseffende dat hier nog een derde hoofdstuk aan toegevoegd zou moeten worden.

Het gaat deze keer niet over grote pullen bier, over Bratwurst, over Sauerkraut, over 100 soorten Schnitzels. Het gaat ook niet over die hinderlijke eigenschap om Amerikaanse filmacteurs op TV vloeiend Duits te laten spreken. En dat je in Duitsland een rijkelijke maaltijd kunt gebruiken voor minder dan de helft van de Nederlandse prijs, daar ben je zo ook weer aan gewend.

Nee, het gaat over het feit dat onze Oosterburen digitaal nog in de kinderschoenen staan.
Wifi? Nooit van gehoord.
Können wir hier mit Karte bezahlen? (kunnen we hier pinnen?). Nein, leider nicht, aber ....., en dan volgt er een routebeschrijving naar een dorpje verderop waar een pinautomaat (Geldautomat) zou moeten staan.

Het toppunt was dat hotelletje in de Fränkische Schweiz, onze tweede stop. Prachtig gebied. Smalle dalen met bijna loodrechte wanden, rotsformaties, grotten. We zaten midden tussen de wereldsteden Behringermühle en Waischenfeld in het dal van het riviertje de Wiesent, ook wel de Amazone van de Fränkische Schweiz genoemd.
Géén wifi, géén TV of radio op de kamer, zelfs géén TV in de Gaststube. Géén Nederlandse kranten, zelfs géén Telegraaf van 5 dagen oud. Géén telefoonnetwerk kon dit smalle dal binnendringen. Je mobiele telefoon was dus ook waardeloos. Daar zit je dan met je iPad. Foto's te maken van de fraaie natuur en je kunt ze niet opsturen om het thuisfront jaloers te maken.

Net als vroeger zonder buienradar op stap.
Geen enkel nieuwsfeit uit het verre Nederland, terwijl daar toch het nodige aan de hand was:

- de poes van de buurvrouw heeft 4 jongen gekregen
- het Nederlands elftal blameert zich met een gelijkspel tegen Estland
- mijn kleinzoon heeft z'n eerste voetbalcompetitiewedstrijd met 2-1 gewonnen
- Mark Rutte doet zijn zoveelste loze belofte
- de Oosterscheldekering blijkt op instorten te staan
- de burgemeester van Vlissingen geeft de pijp aan Maarten

Op een middag zagen we een soort volksoploop op het houten bruggetje over het riviertje, naast het hotel. Wat bleek? Precies middenop het bruggetje was er telefoonnetwerk!!! Wanhopige toeristen, al dagenlang zonder contact met het thuisfront, hadden dit ontdekt en verdrongen elkaar om toch vooral het midden van het bruggetje te bereiken dat inmiddels vervaarlijk begon door te buigen. Wat weer pijnlijk was voor de vele kanoërs die onder normale omstandigheden zonder te bukken het bruggetje konden passeren. Later, 's avonds, toen het bruggetje weer rustig was, ben ik ook maar eens gaan proberen. En jawel, alle SMS-jes, kwamen al piepend, achter elkaar binnen.

In een naburige stadje, compleet met vakwerkhuizen en een kasteel, was er een sportwinkel. Toevallig was ik aan een paar nieuwe sportschoenen toe.

"Können wir mit Karte bezahlen?" "Nein, leider nicht. Aber um die Ecke ist ein Geldautomat..."
Ongelooflijk, maar waar. Hoe is dit mogelijk. Duitsland is al lang en breed uit de crisis. Het zoveelste Wirtschaftswunder dient zich aan. Alleen digitaal wil het niet vlotten. Hier moet Angela toch eens iets aan doen.

En dan nog zo'n ergerlijke situatie. Op een zonnige maandag maken we een flinke fietstocht langs de Amazone van Frankenland. Zoiets maakt dorstig. Gelukkig is er horeca genoeg onderweg. Helaas alle kroegen hadden dezelfde tekst op de voordeur: Montag Ruhetag, Montag Ruhetag, Montag Ruhetag. Niets te krijgen. Nog erger dan in de Zak van Zuid Beveland.

De volgende stop op weg naar Oostenrijk was een 3-sterren hotel aan een meer in de Duitse Alpen. Nieuw hotel, nieuwe kansen. Vol goede moed stelden we de bekende vragen.

Vraag: "Haben Sie Wifi?" Antwoord:"Was ist das?"
Vraag: "Können wir hier mit Karte bezahlen?" Antwoord: "Nein leider nicht, aber es gibt ein Geldautomat im Dorf"

Maar.... er was een lichtpuntje: er stond een TV-tje op de kamer, helaas met louter Duitstalige zenders.

Op een nacht heb ik toen heel naar gedroomd: We zouden die dag verder reizen. Het hotel moest nog wel even betaald worden. Onze beurzen waren bijna leeg. Dus snel even naar het dorp, naar de pinautomaat. Daar wachtte ons een vreselijke ontdekking.

De meest Duitse droom die je ooit kunt dromen: een Geldautomat met een Ruhetag.......

Toch is alles goed gekomen. In Oostenrijk was overal Wifi en kon je overal "mit Karte bezahlen".
En de Duitse stop op de terugweg? U raadt het al. Geen Wifi en niet "mit Karte bezahlen".

Om positief te besluiten: de dagen die we doorbrachten zonder de moderne communicatiemiddelen waren de leukste van de vakantie !!!!

 

 

2 reacties

Wél heerlijk rustig hoor Han...

Tuinfluiter

27 September 2013 om 19:21

Helemaal eens Tilly !!! Zonder krant, zonder telefoon, zonder iPad. Dat was weer eens het ouderwetse vakantiegevoel...

han44

27 September 2013 om 20:00

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.