Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

171. Terrasgenoegens (2)

0 reacties

Deze vervolgcolumn gaat NIET over mooie uitzichten, prachtige plekjes, pittoreske locaties. Die heb ik al beschreven in column-55. Deze keer gaat het over terrassen in drukke winkelstraten, op overvolle pleinen, waar drommen mensen langs wandelen.

We gaan vandaag mensen kijken en dan leidt een mooi uitzicht alleen maar af.

 

Stelt u zich voor, een echtpaar van gevorderde leeftijd (een eufemisme voor twee ouwe knarren) heeft zich genesteld op een terras op een drukke locatie. Roerend in hun kopje koffie beschouwen ze de stoet voorbijgangers en bij gebrek aan andere conversatie leveren ze, op gedempte toon, commentaar op de medemens. Enige vorm van kritiek bepaalt het gespreksonderwerp:

- Die mag ook wel eens naar de kapper.

- Zo'n rode broek zou ik nooit aantrekken, wat een kakker.

- Kijk eens. Een ouwe vent met een jonge meid. Ouwe snoeper.

- Wat stom zo'n knalgeel T-shirt, zoiets trekt insecten aan.

- Wat een ouderwets kapsel, geen gezicht 2013.

- Dat haar is geverfd, dat zie je zo.

- Die mag ook wel eens iets aan z'n buik gaan doen.

En even later, als de bewuste persoon plaatsneemt op hetzelfde terras:

- Gelukkig dat de terrasstoelen de laatste tijd nogal stevig zijn.

- 't Stikt vandaag weer van de Duitsers in de stad.

 

In verband met de privacy worden de zinnetjes op gedempte toon uitgesproken, niet of toch nauwelijks hoorbaar voor voorbijgangers of aangrenzende tafeltjes. Het ligt voor de hand dat er zo af en toe enige vorm van jaloezie doorklinkt in de kritische noten:

- Wat een felle kleuren, m'n ogen doen er zeer van (lees: Het is wel een gewaagde combinatie, je moet maar durven).

- Wat is dat mens mager (lees: Ik wou dat ik zo slank was).

- Dat dat mens op die hoge hakken niet onderuit gaat. (lees: Jammer dat ik daar niet op weg kan).

- Kijk dat korte rokje, ze loopt bijna in haar blote k... (lees: Ik wou dat ik van die mooie benen had).

 

Maar het kan ook een stuk positiever:

- Kijk eens wat een leuke polo, iets voor jou?

- Zal ik m'n haar ook eens zo laten knippen?

- Kijk, dat is nou eens een mooie zomerjas!!

 

 

 

Eigenlijk kun je de langsschuifelende massa opvatten als een enorme catwalk, en daar kun je als terraszitter je voordeel mee doen. Genietend van je tweede bakje koffie kun je op deze manier je hele garderobe uitzoeken. Dat scheelt weer een heleboel zoektijd in de kledingwinkel. Je weet precies wat je wil, want op het terras heb je je keuze al bepaald. Een ander groot voordeel is dat de levende kledingshow een stuk beter oogt dan al die statische etalagepoppen bij de modezaak, hoewel het technisch best mogelijk zou zijn om ook die etalagepoppen te laten bewegen in de trant van sprookjesfiguren uit de Efteling.

 

Nee, dan toch maar de live-versie, de catwalk die langs het terras trekt. Kortgeleden heb ik op deze manier nog een korte broek aangeschaft. Nee, geen afritsbroek, het afritsen lukt me nog wel, maar het opnieuw aanritsen krijg ik maar niet onder de knie. Over die knie gesproken, hoe lang moet een korte broek eigenlijk zijn tegenwoordig? De tijden van scheidsrechter Frans Derks zijn voorgoed voorbij. Maar wat is nu de mode? Net boven de knie, net onder de knie, halverwege de knie en de enkel? Afgaand op de populatie korte broeken die voorbij ons terras kwam, wisten we het zeker. De overgrote meerderheid eindigt op 2 centimeter BOVEN de knie. Hoewel...... als volgend jaar zomer de mode voorschrijft dat de korte broek moet reiken tot 7 cm ONDER de knie, dan zit je met een miskoop. Maar goed, wie dan leeft, die dan zorgt. Toen we na 4 consumpties ook de kleur van de broek hadden uitgezocht konden we rechtstreeks naar de kledingzaak.

 

Het uitzoeken van een nieuw kapsel kan vanaf hetzelfde terras. Je pakt je mobiele telefoon en maakt stiekem een foto van de toerist met je favoriete haardracht. "Zo wil ik het ook" is het enige dat je dan tegen de kapper, sorry hairstylist, hoeft te zeggen. Niks geen geblader in  moeilijke boeken met die honderden modellen. Je keus is al bepaald op het terras en de hairstylist(e) mag de rest doen.

 

Wat een ongekende mogelijkheden. Eén ding moet je echter goed in de gaten houden. Zodra je het terras verlaat, na eerst af te rekenen uiteraard, maak je zelf deel uit van de voorbijtrekkende catwalk. Dan ben je zelf mogelijk een onderwerp van gesprek. Gelukkig hoef je dat niet zelf aan te horen.

 

Als u vindt dat het lijkt alsof ik deze column een beetje heb afgeraffeld, dan zou dat zo maar kunnen. We willen straks nog even naar de stad. Een terrasje pikken. Ik ben op zoek naar een paar sandalen en we willen eerst wat inspiratie opdoen.

 

0 reacties

- Er zijn nog geen reacties geplaatst.



Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.