Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

169. Fraude

0 reacties

Arme Joep. Ben je gewoon lekker aan het zakendoen en dan word je plotseling beschuldigd van belasting ontduiken, witwassen, faillissementsfraude, handelen op de beurs met voorkennis, meineed en omkoping. Het kan niet op. Silvio B. zou er jaloers op worden.

Joep zelf kan het niet geloven. Voor de camera blijft hij altijd optimistisch, zich van geen kwaad bewust. Het berust allemaal op een gerechtelijke dwaling. Als je een zakenpartner een luxe appartement in Antwerpen cadeau doet, gewoon uit vriendschap, gewoon omdat je de man aardig vindt, dan is er toch geen sprake van omkoping? Hoe komen ze er bij?

Over niet al te lange tijd komt er, in navolging van de bouwfraudezaak, een spannende TV-serie getiteld "Joepie !!!" met Joep zelf in de hoofdrol. Allemaal kijken.

 

Het begrip fraude is lastig te omschrijven. De scheidslijn is erg dun. Een beetje fraude, halve fraude, sjoemelen, het niet zo nauw nemen, er zijn allerlei varianten. Neem nou alleen de belastingfraude. Allerlei tussenvormen klinken veel minder dreigend en veel minder strafbaar. Creatief boekhouden, belasting ontduiken, kapitaalvlucht, brievenbusfirma. Zelfs de leden van de Koninklijke familie doen er vrolijk aan mee.

Er is onlangs een compleet nieuwe term ontwikkeld: "belastingontwijking". En dat mag!! Zakenmensen en vooral politici passen deze nieuwe opening in de wet veelvuldig toe.

Maar het blijft oppassen geblazen. De speelruimte is klein en een strafbaar feit ligt op de loer.

Wel toevallig dat politici die belastingtechnisch tegen de lamp lopen vaak behoren tot een partij die ijvert voor Vrijheid en Democratie, onder het motto "Leve de Vrijheid".

 

Als één of andere ingehuurde hotemetoot in één jaar tijd een bedrijf financieel te gronde richt en wordt bedankt voor bewezen diensten middels een bonus van tenminste een half miljoen, is dat dan fraude? Nee, dat is géén fraude. Dat heeft hij bedongen bij zijn aanstelling. Dat stond in de kleine lettertjes. De Commissie van Toezicht kan inderdaad alleen maar toekijken.

 

De bonnetjesaffaire in Vlissingen is op het randje. Alle PZC-abonnees hebben met het vergrootglas in de hand die krantenfoto met die bonnetjes proberen te ontcijferen. Eén ding was duidelijk. Was het wel zo verstandig om een flesje wijn te bestellen van € 74,99 per 750 ml. Even snel rekenen: dat betekent dat elk slokje van 5 ml neerkomt op een halve euro. Zouden burgemeester R. en zijn collegeleden dit beseft hebben? Twee slokjes voor een euro !! Ook niet zo verstandig om elkaars bonnetjes af te tekenen. Hoe onnozel kun je zijn.

In de wachtruimte van het Vlissingse Gemeentehuis staat inmiddels een vitrine met daarin alle gewraakte bonnetjes. Voor de Vlissingers die even op hun paspoort moeten wachten is dit een aangename tijdspassering.

 

Ik wil van deze gelegenheid gebruik maken om persoonlijk een fraudegeval uit het verleden op te biechten. Ja, ik zal het maar eerlijk zeggen: ik heb ooit fraude gepleegd...

Nee, het gaat niet over die enkele keren dat ik bij het invullen van mijn belastingpapieren iets vergeten ben om te melden. Dat valt onder het kopje onnauwkeurigheden.

Het gaat ook niet over die ene keer dat ik, na een overtreding, aan een politieagent een valse naam heb opgegeven. Eigenlijk was het helemaal geen valse naam. Het was een bestaande naam van een buurtgenootje waarmee ik op dat moment heibel had. En het klonk de wetsdienaar heel betrouwbaar in de oren dat ik er ook nog precies het adres bij vermeldde. Zo betrouwbaar dat deze jongeman een dag later bezoek aan de deur kreeg van een geüniformeerd persoon. Ik had z'n gezicht wel eens willen zien.

 

Het gaat ook niet over die keren dat ik als 11-jarig jongetje, aangemoedigd door mijn vader, bij de kassa van dierentuin of pretpark, moest beweren dat ik 9 jaar oud was. Dit leugentje maakte de aanslag op de huishoudportemonnee iets minder dramatisch. Het waren moeilijke tijden...

 

Maar hier komt dan het echte verhaal:

Het speelt tijdens een herfstvakantie in de beginjaren '50. In onze straat woonde een vrachtrijder met een heuse vrachtauto. Het was bietencampagne op Walcheren en de vrachtauto reed heen en weer van de boer naar het bietenschip op de Loskade. Daar werd de auto 2x gewogen op de weegbrug, vóór en ná het lossen.

Vol: vrachtauto+chauffeur+bieten

Leeg: vrachtauto+chauffeur

De boer werd betaald naar het gewicht van de bieten. Ter plekke werd ook een monster genomen voor het suikergehalte.

Op een kwade dag mocht ik meerijden. Geweldig !!

We reden met de volle auto op de weegbrug. "Wegduiken!!!" zei mijn buurman, de chauffeur. Zo werd de volle auto gewogen, terwijl ik weggedoken zat onder het dashboard, onzichtbaar voor de weegbrugmeneer. Het sommetje ziet er nu iets anders uit.

Vol: vrachtauto+chauffeur+bieten+jongetje

Leeg: vrachtauto+chauffeur (nee, bij die tweede weging mocht ik NIET in de auto)

De boer werd betaald naar het gewicht van de bieten èn het jongetje. Als dat geen fraude is.

Pas later heb ik de hartelijke aanbeveling van de vrachtrijder begrepen: "Vanavond goed eten, dan mag je morgen weer mee".

 

Zo, dat lucht op. Hier heb ik al die jaren mee rondgelopen.

 

0 reacties

- Er zijn nog geen reacties geplaatst.



Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.