Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

156. Gratis wifi

2 reacties

Ja, het stond er echt: GRATIS WIFI. Op dat bordje in de wachtruimte van de notaris. Tijdens die paar minuten dat je daar moet wachten hoef je dus niet doelloos voor je uit te staren. Je pakt gewoon je tablet en je gaat lekker googelen.

Nog even en dan volgen de huisarts, de tandarts en de specialisten in de ziekenhuizen. Eindelijk verlost van het staren naar al die andere zwijgende patiënten, eindelijk verlost van al die suffe gedateerde tijdschriften die al ruim een jaar op dat krakkemikkige tafeltje liggen.

We gaan tijdens het wachten onze tijd nuttig besteden met het controleren van onze mailtjes of het lezen van teletekst.

Hotels, restaurants, terrassen. Overal kun je gratis gebruik maken van het internet. Af en toe leidt dit tot vreemde situaties. Zoals die 4 jongelui die aan hetzelfde terrastafeltje allemaal fanatiek over een beeldschermpje van een smartphone aan het vegen waren. Jammer dat de onderlinge conversatie er dan eventjes bij inschiet. Of zoals die echtgenoot die tijdens een intiem etentje met zijn geliefde, tussen de soep en het hoofdgerecht even de tijd vindt om zijn mail te checken en en passant zijn aandelenkoersen naloopt. Ondanks de gevulde wijnglazen, ondanks de brandende kaarsen, doet dit, mijns inziens, toch enige afbreuk aan de romantiek.

 

Iedere zichzelf respecterende gemeente heeft een veelheid aan hotspots geïnstalleerd zodat in het gehele stadscentrum de wifi-straling van alle kanten op je af komt. De vraag of dit gezond is blijft hierbij onbeantwoord. Dit doet me denken aan dat flauwe grapje dat ik een keer met mijn partner heb uitgehaald: "Dáár is de meterkast en dáár staat je laptop. En daar zit jij nu precies tussenin!! Die straling moet nu een extra omweg maken. Logisch dat het signaal zwakker wordt". Niet beseffende dat zulke straling dwars door je heen gaat, besloot ze om toch maar even een kwartslag te draaien, voor de zekerheid, voor een betere ontvangst.


Waar is de tijd gebleven dat iemand met de auto een willekeurige straat binnenreed, parkeerde, zijn laptop aanzette en controleerde of er toevallig onbeveiligde netwerken waren. Zo ja, dan begon deze onverlaat, zittend in zijn geparkeerde auto, doodleuk een stuk of 20 speelfilms te downloaden op kosten van de onvoorzichtige bewoner. En als er bij de provider van die arme sukkel beperkingen waren ten aanzien van zijn megabyte-gebruik, dan kwam er later een gepeperde naheffing.

Dit soort illegale vormen van het aftappen van signalen is niet meer nodig. Ga met je laptop bij een hotspot zitten en je kunt zoveel films downloaden die je in een mensenleven niet kunt afkijken.

 

Gratis wifi in de trein!! Ja, ook daar al. Het resultaat hebben wij enkele dagen geleden als schokkend ervaren. Het is nog vele malen erger geworden dan pakweg een jaar geleden, toen ik column-118 schreef. De hele coupé zat vol met zombies die, gewapend met laptops, tablets, iPads, iPhones en meer van dit soort veegtelefoontjes, onduidelijke dingen aan het doen waren. Bij die éne meneer (60-plusser) kon ik stiekem precies op z'n beeldschermpje meekijken. Hij speelde een spelletje waarbij hij met veegbewegingen moest probeerde om bolletjes van gelijke kleur van het scherm te verwijderen. Maar er kwamen steeds meer bolletjes bij, er was geen beginnen aan. Zenuwenwerk!! Om gek van te worden!!

Als deze arme man naar buiten had gekeken dan had hij ook allerlei kleurtjes gezien: zwartbonte koeien in groene weiden, gescheiden door blauwe watertjes, afgewisseld met witte molentjes en rode kerktorentjes en dat alles onder prachtige Hollandse luchten. Dit prachtige decor schoof voorbij, maar de zielepiet zag het niet...

Het volgende verhaal is waar gebeurd, precies zoals ik het nu opschrijf:

In diezelfde trein zit een tienermeisje met alleen maar aandacht voor haar iPhone. Twitteren? Chatten? Mailen? In elk geval is ze helemaal van de wereld. Als Nick en Simon naast haar waren gaan zitten dan had ze dat niet opgemerkt. De trein stopt bij een Bevelands station. Een man van middelbare leeftijd met een geestelijke beperking stapt, samen met zijn buddy, de coupé binnen. Ze gaan een dagje naar het Spoorwegmuseum. Bij het binnenkomen vraagt de man aan iedereen die het horen wil, met luide stem: "Gaan jullie ook naar het Spoormuseum?"

Door de drukte in de coupé kunnen hij en zijn buddy niet naast elkaar zitten. De man met de beperking ploft neer naast het twitterende tienermeisje. Niet gehinderd door enige vorm van terughoudendheid begint hij meteen op luide toon zeer directe vragen te stellen.

Hoe heet je?
Ga je ook naar het Spoormuseum?

Waar ga je dan naar toe?

Moet je niet naar school?

Welke school ga je?

Hoeveel kostte die telefoon?

Heb je een vriend?

Door zijn extreem hoge stemvolume kan de gehele coupé meegenieten. Iedereen stopt met zijn of haar digitale activiteiten en luistert aandachtig mee. Dit is de ultieme vorm van entertainment. Het meisje is duidelijk van haar stuk gebracht. Ze kan geen kant op. Ze zit gevangen tussen het raam en de breedgeschouderde vragensteller. Ze werkt mee. Ze kan niet anders. Er is echt geen andere oplossing. Ze beantwoordt zijn vragen naar waarheid en op een gegeven moment, als ook bij haar het ijs helemaal gebroken is,  zitten ze samen foto's te kijken op haar iPhone.

Aan de conducteur stelt de man het tienermeisje voor als zijn vriendin. Hilariteit alom. Als het meisje haar bestemming heeft bereikt mag ze pas uitstappen, nadat ze beloofd heeft om binnenkort een bezoek te brengen aan de manege van de zorgboerderij waar de man zijn arbeidstherapie volgt.

De stemming in de coupé is inmiddels omgeslagen. Van hilariteit, via verbazing naar bewondering. Bewondering, zowel voor de man met de beperking als voor het meisje dat het spel meespeelt.

De oudere passagiers herinneren het zich nog, van vroeger. Een praatje aanknopen met een medepassagier, gewoon uit belangstelling. Gewoon spontaan. Dat is iets van jaren geleden. Van ver voor het digitale tijdperk. Toen er nog geen zombies waren die met de vinger over een schermpje veegden.

 

Dit was misschien wel de één van de laatste vormen van intermenselijk contact "tussen de rails"....

 

2 reacties

Onze kleinzoon zit op de bank. Naast hem zit zijn vriendin en ze sturen berichtjes naar elkaar... Verbaasd 

Een prachtig verhaal over die treinontmoeting! 

Tuinfluiter

11 May 2013 om 18:42

Ik betrapte ooit 2 meisjes die tijdens mijn informatica-les met elkaar zaten te chatten. Ze zaten naat elkaar!!! Ik heb dit positief opgevat. Vermoedelijk wilden ze de les niet verstoren en kozen ze daarom maar voor een digitale kwebbelpartij....
han44

11 May 2013 om 19:39

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.