Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

155. De kermis van toen

3 reacties

Voor de "thrillseekers" van tegenwoordig die gewend zijn aan duizelingwekkende achtbanen en andere spannende attracties  die een ijzersterke maag vereisen, zou het bezoek aan een kermis uit vroeger tijd uitdraaien op een grote teleurstelling. Wat een gezapige boel !!! Wat een oubolligheid !!!

 

Toch was de kermis ook in vroeger tijd bijzonder populair. Het was de plaats bij uitstek om iemand van het andere geslacht te ontmoeten. Vele huwelijken zijn op de kermis begonnen. Ik herinner me nog de kakofonie aan geluiden, de éne kraam nog meer volume dan de andere. En niemand die erover klaagde. De kermis was een cultuurhistorische gebeurtenis en die keiharde muziek en die schreeuwerige omroepers hoorden daar bij. Geluidsoverlast? Nee, de omwonenden waren eerder trots op de jaarlijkse nabijheid van al die kramen. Heerlijk, al die herrie. Thuisgekomen bleven je oren nog urenlang nasuizen.

 

Wat stond er zoal, naast de carrousel, de zweefmolen, de botsautootjes, de schiettent? Het reuzenrad was speciaal bedoeld voor ouderen, die hun stad eens van bovenaf wilden zien, een veel goedkopere oplossing dan het boeken van een rondvlucht vanaf Schiphol.

Ook toen waren er al de hijskraantjes waar je, na inworp van een dubbeltje, een spiegelglad horloge naar boven probeerde te takelen. Iets wat toen ook al mislukte.

Als er wat te winnen viel waren de kramen van de attracties uitgedost met de mooiste en de grootste kado's. Wat kon je allemaal niet winnen!! En waar ging je uiteindelijk mee naar huis? Juist, met één of ander flutdingetje.

 

En dan was er vroeger die ouderwetse rupsbaan, een soort carrousel die al hobbelend z'n rondjes draaide. Aan het eind van de rit klonk er een sirene en werden alle wagentjes bedekt met een groot dekzeil. Tijdens die minuut van duisternis reed je samen met je vriendinnetje in het pikkendonker en dan was het toch wel de bedoeling dat er enige actie ontplooid werd. Gelukkig klonk er ook nog een tweede sirene, die aankondigde dat het daglicht er weer aankwam, zodat je je weer, braaf naast elkaar gezeten, handje in handje, kon tonen aan het toekijkend publiek.

 

Bij de zweefmolen koos ik altijd voor de buitenste ring met de zwevende stoeltjes. Natuurlijk de buitenste ring, de binnenste ring was voor de watjes.




Bij de steile wand stonden de toeschouwers bovenin met verbazing te kijken hoe iemand op een motorfiets alle wetten van de zwaartekracht scheen te tarten en al draaiend zelfs kunstjes kon maken, ja zelfs op het zadel kon gaan staan !!! Later, bij de natuurkundeles op school, werd mij pas duidelijk dat de middelpuntvliedende kracht de grote bondgenoot was van deze waaghalzen op hun motorfietsen.

 

De schommels op de kermis vond ik maar niks. Schommelen kon je ook gewoon in de speeltuin. Waarom zou je daar je kwartje aan spenderen? Diegenen die daar anders over dachten vonden hun motivatie in een poging om met behulp van de punt van het schommelende bootje het dekzeil van de attractie te scheuren.

 

Natuurlijk werd je ook belazerd op zo'n kermis. Neem nou die als toverheks verklede waarzegster die, turend in een glazen bol, en lijnen lezend uit je handpalm, precies wist te vertellen wat je te wachten stond in de komende jaren.
Aan het eind van de kermis, bij het afbreken van het tentje was diezelfde dame gekleed in T-shirt en afgetrapte spijkerbroek en stond ze met haar man te kibbelen over de schaarse inkomsten van die week, waarmee tevens het bewijs geleverd is dat een waarzegster zich niet aan het celibaat hoeft te houden.

Of neem die bokstent. Elke avond wordt aan het toegestroomde publiek gevraagd of er een goedwillende amateur het wil opnemen tegen de gerenommeerde kermisbokser. Toevallig dat steeds weer diezelfde waaghalzen hun vinger opsteken en nog toevalliger dat diezelfde heren ook al aanwezig waren bij de opbouw en later ook weer bij de afbraak van deze boksarena. En wij maar applaudisseren voor die zogenaamde dappere streekgenoot...

 

Voor de macho's (ja, die waren er toen ook al) was er de Kop van Jut. Met een flinke mokerslag was het de bedoeling om een gewicht naar boven te schieten en aldus een bel te laten rinkelen. Indruk maken op de vrouwtjes, daar was het uiteraard om te doen.
De Kop van Jut is trouwens genoemd naar de Hagenees Hendrik Jacobus Jut, die na een roofmoord in de gevangenis belandde en daar met zijn hoofd de gevangenismuren uitprobeerde op stevigheid. Zijn hoofd is nog steeds te bewonderen. Het staat op sterk water in het museum van de Rijks Universiteit van Groningen.

 

Wat ik nooit begrepen heb: waarom stond dat bord VERBODEN TE BOTSEN langs de kant bij de botsautootjes. Vermoedelijk een soort misplaatste kermishumor.

En wat is de kermishumor van het kijken naar een Siamese tweeling of het bewonderen van "de vrouw met de baard"? Ja, ze waren er echt en ze vroegen er geld voor. Net als voor het ongelijke gevecht van een grizzlybeer met één of ander levensmoe manspersoon.

 

Ook vroeger was er genoeg calorierijk voedsel te verkrijgen, als tussendoortje: zuurstokken en moddervette oliebollen. En één keer per jaar moet je toch suikerspin eten. Alleen ... hoe eet je zoiets? Er was geen handleiding bij. Kun je niet gewoon een paar eetlepels suiker naar binnen werken? En voor degenen met een sterke maag was er als afsluiting nog de bekende poffertjeskraam met de spiegelwanden.

 

Pas later kwamen er wat spannende dingen bij zoals het spookhuis en de cakewalk. Bij deze laatste attractie kon iedereen op straat meegenieten als een slachtoffer op de lopende band onderuit ging, alvorens in het inwendige van de tent de dansende bruggetjes en de rollende tonnen te moeten overwinnen.

En ik herinner me ook de eerste achtbaan, een slap aftreksel van de Python uit de Efteling. Nee, deze ging niet over de kop, maar de haakse bochten op enkele tientallen meters hoogte waren al spannend genoeg, net als de steile slotafdaling.

 

De kermis van toen. Pure nostalgie !!!

   

3 reacties

O, die hijskraantjes was mijn favoriete bezigheid en de rest daar moest ik niet veel van hebben, ja de schiettent dat deed ik ook nog wel eens. En dan was er de rups die met een rotgang zijn rondje draaide en dan dacht je dat het gedaan was ging hij nog eens achteruit ook en ging er een doek over zodat je niks meer zag.

groet, Chris

cverkaart

06 May 2013 om 07:28

Ja, ik heb ook mooie herinneringen aan de kermis van vroeger, hoor. Mijn vader was in Biervliet marktmeester, moest de kramen en attracties een plekje geven en kreeg daarom altijd handen vol vrijkaartjes. Zo vierde ik dus goedkoop kermis en er waren jongens bij de vleet die juist in deze dagen met me uit wilden... Smile
Tuinfluiter

06 May 2013 om 12:27

Daar heb je vast dankbaar gebruik van gemaakt !!!
han44

06 May 2013 om 13:33

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.