Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

147. Silvio

3 reacties

Silvio, zo heet het hondje van de buren. Het is een mannetje. Vroeger was hij gek op teefjes. Nu niet meer. Hij is "geholpen". Door de dierenarts. Eigenlijk een vreemd woord: "geholpen". Zou zo'n hondje dat ook zo ervaren, dat ie "geholpen" is? Wordt dat beestje eigenlijk wel iets gevraagd? Of is het gewoon voor het gemak van het baasje, dat Silvio bij het uitlaten niet meer zo fanatiek achter de vrouwtjes aanholt?

 

We gaan een reisje maken. We gaan ruwweg zo'n 1000 kilometer naar het zuid-zuidoosten. Naar een Zuideuropees land. Daar woont ook éne Silvio. Die is NIET geholpen, hoewel ze daar toch ook wel dierenartsen hebben. Maar het is er nog niet van gekomen. Silvio B. is gek op vrouwtjes, vooral op jonge en mooie exemplaren.

Hij organiseert regelmatig bunga-bunga partijtjes en laat zich verwennen door het vrouwelijk schoon. Met zijn strakgetrokken 70+ koppie vermaakt hij zich uitstekend tussen de piepjonge meiden.

De wettige echtgenote van Silvio B. vond het maar niks en vroeg echtscheiding aan. Silvio was meteen akkoord. Zijn ex moet nu rondkomen van slechts € 100.000 per dag maar daar is mee te leven. Als de boodschappen doet bij de ALDI en ze haalt verder geen al te rare fratsen uit, dan houdt ze aan het eind van de maand misschien nog wel wat over.

 

Silvio B. is in zijn resterende spaarzame uren ook nog politicus. Misschien had hij dat niet moeten doen.

Het is niet zo verstandig om de parlementsbankjes van je eigen politieke partij te vullen met vrouwen die niet zoveel met politiek hebben en die alleen maar mooi hoeven te zijn, onder het motto: het oog wil ook wat.

Als politicus wordt er van je verwacht dat je respect toont voor andere wereldleiders. Silvio is daar niet zo goed in.
Angela Merkel was nog wel zo attent om de rode loper uit te rollen, maar toen Silvio uit de auto stapte stond hij nog minutenlang mobiel te bellen, met de rug naar zijn ambtscollega gericht. Angela wist van verbijstering niet hoe ze moest reageren. Later kwam er de verontschuldiging dat het een zeer belangrijk telefoontje was, waar de toekomst van Europa vanaf zou hangen, maar vermoedelijk was hij bunga-meisjes aan het charteren voor het komende weekend.  Eén ding is zeker. In Berlijn wordt er voor hem géén rode loper meer uitgerold, hoogstens een tot op de draad versleten kokosmatje.

Ook niet zo chique om je Spaanse ambtsgenoot aan het begin van de persconferentie verbouwereerd achter te laten: "Tot de volgende keer".

Een beetje inleving in de etnische achtergrond van een collega politicus is nooit weg. Het klonk wel heel knullig toen Silvio opmerkte dat de Amerikaanse president zijn gezonde bruine kleurtje had opgedaan op het strand van Florida.

 

Silvio B. overtreedt ook wel eens de wet. Wie niet? U en ik toch ook? Alleen heeft Silvio hier, tijdens zijn regeerperiode, iets op gevonden: de immuniteitswet. Een moeilijk woord voor iets makkelijks. Wat Silvio ook fout doet, hij kan nooit vervolgd worden. Het maakt niet uit welke overtreding of welk misdrijf.
Noem maar op: omkoping, witwassen, belastingontduiking, sex met een minderjarige, vrijkopen van een bunga-meisje, valsheid in geschrifte.

Silvio komt overal mee weg. Zoiets maak je in Nederland niet mee. Vraag dat maar aan Ruud Lubbers, Jack de Vries of Rob Oudkerk. Het betasten van één vrouwenbil is al voldoende voor ontzetting uit het ambt.

 

En dan was er nog die arme dame die, voor een volle zaal, aan Silvio B. mocht uitleggen hoe de nieuwe manier van ouderenzorg werkte. Ze mocht uitleggen op welke manier ouderen in de thuissituatie geholpen konden worden. Silvio was quasi geïnteresseerd en begon, al ginnegappend naar het publiek, de meest sexistische vragen te stellen:

- Hoe vaak komen jullie langs?

- Hoeveel tijd hebben jullie nodig?

- Wat doen jullie zo allemaal?

- Kun je als cliënt alles vragen?

Silvio gierde het bij elke vraag steeds uit van de lach en ook de zaal lachte braaf mee. De medewerkster van de thuiszorg lachte ook mee, echter als een boerin met kiespijn. Ze schijnt nu nog steeds een geestelijk wrak te zijn.

 

Om verkiezingen te winnen heeft Silvio S. een perfecte methode gevonden. Onlangs kreeg elke kiezer een persoonlijk schrijven in de bus met de belofte dat iedereen zijn huizenbelasting (een soort OZB) terug zou krijgen. De arme sloebers geloven hem op z'n woord. Met de bewuste brief in de hand rennen ze massaal naar het gemeentehuis. Daar weten ze van niets.

Toevallig heeft Mark Rutte deze zelfde tactiek in Nederland ook eens geprobeerd. Hij heeft € 1000 beloofd. Niemand die hem gelooft natuurlijk. Een zielige manier om stemmen te winnen. Hij krijgt nu nog een rood hoofd als hij eraan herinnerd wordt. Wat een blooper.

 

Misschien vraagt u zich af waarom ik Silvio niet bij naam noem. Heel simpel. Als hij mijn column leest, dan stapt hij naar de rechter. Ondanks onze gekoesterde vrijheid van meningsuiting maak ik dan geen enkele kans. Zoiets heet klassenjustitie. Hier in Nederland bestaat dat ook, maar in Zuid-Europa is dat nog vele malen erger.

 

Het enige wat ik dan nog zou kunnen doen is een goede advocaat zoeken.  ’t Schijnt  dat éne Bram M. uit de Amsterdamse grachtengordel nog wel een gaatje heeft. Ik moet er dan wel aan denken om wat contant geld op zak te hebben.

 

Zo, dat was het weer.

Hé, ik hoor een hondje blaffen bij de buren. Dat kan niet anders dan Silvio zijn.

 

3 reacties

Zo, je bent weer op dreef ! Ik heb genoten..
Die Silvio, en nu komt het voorjaar aan. Dat wordt behelpen. 
Jopie Meerman

05 March 2013 om 13:59

Een uitstekende column. Heel amusant.
T E R N E U Z E N A A R

05 March 2013 om 17:57

Weer een schitterende column, Han. 'k Heb er lekker om gelachen en da's gezond!
Tuinfluiter

05 March 2013 om 19:30

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.