Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

146. Eet smakelijk

1 reactie

Wat een gedoe met dat paardenvlees! Het ziet er toch heel smakelijk uit? Niks mis mee. Nou kan ik me wel voorstellen dat je daar toch ietsje anders over denkt als er 's avonds een biefstuk "Ankie" (in Engeland: een steak "Camilla") voor je neus gezet wordt, in de wetenschap dat je diezelfde ochtend nog een stukje ruiterpad gelopen hebt op datzelfde edele dier. Gevoelsmatig kan dat tot enige verwarring leiden.

Vergelijkbaar met die kindertjes op het platteland die een heel jaar trouw voor hun konijn hebben gezorgd. Een heel jaar over z'n zachte vacht aaien en een heel jaar worteltjes voeren.
En daar ligt Flappie dan op Kerstavond, midden op de tafel. Hij ziet er plots heel anders uit. Logisch toch dat zo'n kinderzieltje een knauw krijgt? Logisch toch dat het kind plotseling geen honger heeft?

 

Door alle commotie rondom dat paardenvlees is de consumptie ervan in één klap met sprongen omhoog gegaan. Iedereen wil het wel eens proeven. En waarom niet? Is het eten van paard een vreemde eetgewoonte?

Laten we het daar eens over hebben: vreemde eetgewoontes. Wat is dat? Het naar binnen laten glijden van een rauwe vis op Vlaggetjesdag, valt dat er ook onder?

Velen kijken met afgrijzen naar beelden van een oesterparty: een onbestemde glibberige substantie naar binnen slurpen, tezamen met een slok zeewater. En er ook nog veel voor willen betalen. Wie verzint zoiets?

En dan nu naar onze Zuiderburen. Op menig Vlaams menukaart prijkt "waterkonijn" wat synoniem is voor "bisamrat", dat schadelijke knaagdier dat onze dijken poreus maakt. Heel nuttig dus om die dieren gewoon maar op te eten. Slim van die Belgen.

En in Geraardsbergen drinken ze bij festiviteiten rode wijn waarin levende visjes zwemmen. De Belgische Partij voor de Dieren spande een proces aan dat door het Parket van Gent ongegrond werd verklaard. Argument: het drinken van levende visjes heeft cultuurhistorische waarde. Zoiets moet je in ere houden.

 

Nog meer eigenaardigheden. In Engeland wordt de argeloze toerist dagelijks een ontbijt voorgeschoteld dat zo calorierijk is, dat je de rest van de dag in de sportschool moet vertoeven om weer terug op je oude gewicht te komen.

In Frankrijk eten ze, behalve de achterwerken van kikkers, ook de moddervette lever van een vetgemeste gans. De delicatesse heet "foie gras" en is op elke menukaart te vinden. Nederlandse houders van plofkippen zijn nog lieverdjes vergeleken met hun Franse collega's van de plofganzen. Vetmesten en nog eens vetmesten en liefst zo snel mogelijk. De heks uit het sprookje van Hans en Grietje in het kwadraat. Waar blijven de dierenactivisten, die willen ageren tegen deze dieronwaardige toestanden?

 

We gaan naar het verre oosten. Sinds 2008 is het aan de Chinezen verboden om (officieel) hond op het restaurantmenu te zetten. Wie toch eens à la carte wil proeven van het vlees van onze trouwe viervoeter kan nog terecht in Vietnam en op de Filippijnen. Ooit door een hond gebeten? Nu is de kans om eens terug te bijten.

Ook een recept gevonden op Internet: gebakken kat met knoflook. Nee, het was geen humorsite, het zag er allemaal heel serieus uit.

Ooit slang geproefd in Maleisië? In het restaurant staat een gigantisch terrarium met een krioelende massa waar de bezoeker een exemplaar aan mag wijzen, waarna de kok zijn culinaire kunsten gaat uitleven. Een beetje vergelijkbaar met de gang van zaken in een Hollands kreeftenrestaurant.

 

Maar het meest tot de verbeelding spreken de restaurants die gespecialiseerd zijn in het bereiden van insecten-gerechten. Gefrituurde sprinkhanen met knoflookdip, krekels op grootmoeders wijze, ovengebakken vogelspinnen, quiche van meelwormen, gemarineerde bladluizen, kakkerlakken in remouladesaus. Het meest voedzaam zijn de rupsen van de koningspage. Daar zitten de meeste eiwitten in.

Gemarineerde mierentestikeltjes zijn ook erg lekker, maar daar hangt wel een prijskaartje aan. Ga maar na, een soort chirurg gewapend met vergrootglas en operatiemesje probeert de juiste lichaamsdeeltjes te verzamelen, een tijdrovende bezigheid. Nog een geluk dat deze keukenhulp zwaar onderbetaald wordt, anders zou u een kapitaal kwijt zijn.

 

Een prachtig voorbeeld van exotische eetgewoontes is te zien in de film "The Temple of Doom" waar Harrison Ford in de rol van Indiana Jones een exclusief diner krijgt aangeboden van een Indiase Maharadja. Zijn tegenspeelster Kate Capshaw ziet met stijgend afgrijzen allerlei bijzondere gerechten langskomen, waaronder heldere soep met koeienogen. Bij het opdienen van het toetje (gescalpeerde aap met verse hersenen) wordt het haar teveel. Haar ogen rollen weg en ze valt in katzwijm. Nee, dit is NIET gespeeld. Ze verliest spontaan het bewustzijn. Dit valt niet te spelen. Als alsnog zou blijken dat zij deze scène echt heeft gespeeld, dan verdient zij alsnog een Oscar.

 

Wilt u deze scène nog eens terugkijken?

http://www.youtube.com/watch?v=3MgyRO3c870

Pas op. Niet voor gevoelige kijkers. Beelden kunnen als schokkend worden ervaren.

 

Nog even terugkomend op het paardenvlees. Ook in frikadellen is vlees van paarden aanwezig. De reclame van plofkip ("het meest veelzijdige stukje vlees") klopt van geen kanten. Wat zit er allemaal niet in een frikadel? Rund, varken, kip, paard, schaap, geit. Teveel om op te noemen. We verklaren hierbij de frikadel tot HET MEEST VEELZIJDIGE STUKJE VLEES.

 

Wilt u ook eens lachen? Bied een Amerikaan een dropje aan!! Tien tegen één dat hij het onmiddellijk weer uitspuugt…

 

1 reactie

Tja, ben ik een gevoelige kijker of niet? vroeg ik me dus af... 'k Heb het filmpje toch maar bekeken hoor, want nieuwsgierig ben ik in ieder geval wel, dát is iets wat zeker is.

En wat ik er van vond?

Hmmm... tien jaar geleden ben ik vegetariër geworden en voorlopig blijft dat zo...

Tuinfluiter

25 February 2013 om 19:26

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.