Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

141. Winterse omstandigheden

2 reacties

Op een willekeurige januaridag meldt het weerbericht dat er in Oost Groningen een hele kleine kans is dat het aan de grond misschien wel eens een graadje zou kunnen gaan vriezen. Deze mededeling leidt 300 km zuidwestelijker tot een ongekende activiteit. In ons provinciestadje wordt het straatbeeld tot diep in de nacht bepaald door met zwaailichten getooide strooiwagens die een groot deel van de opgespaarde zoutvoorraad verdelen over het stratenplan. 's Morgens vroeg is de temperatuur gezakt tot +5 graden Celsius, geparkeerde auto's zijn kletsnat van de dauw en de straten zijn inmiddels wit uitgeslagen. Waarom? Wat is de reden van deze verspilling? Hiermee worden namelijk alle besparingen van de goedkopere champagne bij de gemeentelijke nieuwjaarsreceptie teniet gedaan. Noemen ze dit het "zekere voor het onzekere"?

Krijgt de bemanning van de strooiautootjes overuren betaald? Ligt daar het probleem? Of zit de chef gemeentewerken op hetzelfde klaverjasclubje als de uitbater van de grootste carwash van Goes? Onder het motto: als ik nu zout strooi dan komen ze het er bij jou wel weer afwassen.

 

Wat gebeurt er allemaal als er een paar graden vorst voorspeld worden?  Bij het TV weerbericht wordt die avond meteen een grafiek getoond van de te verwachte aangroei van het ijs over de komende 14 dagen. In het winkelgebied verschijnen er borden SCHAATSEN TE KOOP en SCHAATSEN SLIJPEN.

Garagebedrijven maken overuren met het omleggen van winterbanden. Winterbanden is tegenwoordig de nieuwst hype. "Mò'k òk è" om even in plat Zeeuws over te gaan. In voorgaande jaren paste je je rijstijl aan de winterse omstandigheden aan, maar nu zijn er de winterbanden!! Bandenfirma's en garagebedrijven verdienen goud geld aan deze nieuwe hobby, zowel aan de aanschaf als aan de arbeidskosten om ze 2x per jaar te mogen vervangen. Winterbanden zijn vooral een "mannending". Je kunt eigenlijk niet achterblijven.

Winterbanden zijn eigenlijk de opvolger van het vorige mannenspeeltje: de hogedrukspuit. Zonder hogedrukspuit was je geen vent !!! Alles moest schoongespoten worden. En als er echt niets meer te spuiten viel dan begon je toch gewoon aan de trottoirtegels, eerst bij jezelf, dan bij de buren en dan de rest van de straat. De hogedrukspuit is wel eens spottend "het verlengstuk van de penis" genoemd. Nee, niet door mij, zo creatief ben ik niet, maar ik vond 'm wel leuk gevonden van die andere, veel bekendere columnist.

Terug naar de winterbanden. Wat zielig was dat afgelopen dinsdag. Heb je keurig winterbanden onder je auto liggen en dan sta je plotseling in een file van wel 1000 kilometer. Wat een drama voor die mensen. Want winterbanden helpen alleen als je er mee rijdt. Als je stilstaat in die gigantische file maakt het namelijk niets uit welke banden je hebt. In- en intriest.

 

We gaan het nog eens over de spoorwegen hebben. Die hebben een nieuwe tactiek ontwikkeld. Bij een paar graden vorst of een centimetertje sneeuw wordt de WINTERDIENSTREGELING afgekondigd. Daar valt alles onder wat er mis kan gaan. Alle bevroren wissels, alle seinstoringen, alle chaos die er maar zou kunnen ontstaan valt tegenwoordig onder de winterdienstregeling. Vooraf een excuus: sorry we gaan het met dit materieel niet redden. Dit is een gouden greep, vooral financieel. De winterdienstregeling wordt van tevoren afgekondigd. Achteraf je reiskosten declareren omdat je niet op de plaats van bestemming bent gekomen heeft geen enkele zin: het viel allemaal onder de winterdienstregeling.

Degene die dit bedacht heeft verdient een NS standbeeld, en een beloning van tenminste 4x de Balkenendenorm. Vermoedelijk is dit dezelfde slimmerik die het woord stoptrein heeft gewijzigd in sprinter. Zeg nou zelf: het woord sprinter klinkt toch een stuk sneller dan een boemeltje?

Als reiziger kun je niemand echt de schuld geven van de chaos op het spoor. NS en Prorail wijzen steeds met de beschuldigende vinger naar elkaar en de arme gedupeerde reiziger kijkt, als in een pingpongwedstrijd van de één naar de ander. Dit spel van elkaar de schuld geven is natuurlijk onderdeel van het hele plan. De bedoeling is dat de reiziger niet meer weet waar hij aan toe is. Nog een advies aan NS: als in de herfst de bladeren op de rails vallen, organiseer dan de NAJAARSDIENSTREGELING. Nee, over de Fyra gaan we het niet hebben, dan wordt deze column te lang.

 

Inmiddels is de winter in alle hevigheid losgebarsten. De schaatsen kunnen uit het vet. Zou het nog lukken? Na een paar minuten krabbelen komt het goede gevoel weer terug en zwier je als vanouds over het ijs.

Tijd voor de toertochten, met de rietkragen, met de molentjes op de oever, maar ook: met de scheuren in het ijs, met de kluunplekken en met de lage bruggetjes.
Ik denk nog wel eens terug aan dat éne lage bruggetje. Mijn inschatting was dat ik, als ik diep genoeg zou bukken, er met volle snelheid onderdoor zou kunnen schaatsen. Helaas, ik was vergeten dat ik een rugzak met me meedroeg.... Over een noodstop gesproken !! Deze blooper en de gevolgen daarvan zijn niet op film vastgelegd.

Als ze bij zo'n bruggetje Hans Kraaij jr. neerzetten met een filmcamera dan kan ie z'n eigen programma maken met winterbloopers.

 

Dat verhaal over dat lage bruggetje doet me denken aan het volgende:

We schrijven 1986. Een echtpaar van middelbare leeftijd neemt de trein naar Hardinxveld-Giessendam. Even later staan ze samen op het ijs van de Giessen voor een gezellig schaatstochtje. Op de driesprong kiezen ze voor de richting Hoornaar en verder naar Noordeloos. Daar maak de man (een eigenwijs type) een pijnlijke vergissing. Hij haalt de kaart van Zuidholland-Zuidoost uit zijn rugzak en maakt een plannetje. In plaats van terug te schaatsen over de brede Giessen kiest hij voor een alternatieve omweg via Goudriaan. Erg mooi, maar de vaartjes worden steeds smaller, er moet veel gekluund worden en de bruggetjes worden steeds lager. En dan kost het veel energie om elke 100 meter diep door de knieën te gaan om aan de andere kant van het bruggetje te komen. Kortom, zij is compleet doodop als ze weer in Hardinxveld aankomen. Het laatste stuk moet ze zich zelfs laten duwen. Dit worden haar laatste schaatskilometers.

Nee, ik vertel er niet bij over wie het gaat. Dat is nogal privé. Dat moeten we respecteren.

 

Dit waren "andere tijden sport", terug naar de onze.

Ik verwacht komende week de moed op te brengen om ook dit jaar de schaatsen onder te binden. Mijn vrouw? Nee, die gaat niet mee. Ze schaatst al ruim 25 jaar niet meer...

  

2 reacties

't Is weer mooi, met dit weer..
En je kent de oud-hollandse wijsheid toch ?
Wie zijn vrouw lief heeft, laat haar thuis !
Groeten uit een besneeuwd Tholen.
Jopie Meerman

20 January 2013 om 13:16

ja winter regeling, maar op ns reizen stond dat ze vorige week zondag een paar keer reden, dus niet.

Ik met mijn rolstoel stond in amsterdam ik moest in zeeland terecht komen.
Geen logeeradres , dus valys geprobeerd die  ons thuis bracht.
Of wij iets vergoed krijgen, ik wacht af...kaartje hadden wij....35 euro valys en km kwijd
waar je niet op rekend.
ja thuisblijven was beter geweest.
groetjes vanuit zoutelande waar het heerlijk gaat dooien....
antje1

27 January 2013 om 21:31

Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.