Columns met een glimlach

Verhalen en ontboezemingen die ironisch bedoeld zijn

134. Voetbalmomenten

0 reacties

Je haalt ze er zo uit. Je komt ze overal tegen. Op de dinsdagmarkt, op de zaterdagmiddag tussen het winkelend publiek, in winkels en in horeca. Meestal mannelijke 55-plussers met een sombere blik, in gedachten verzonken. Waar denken ze aan? Nou, dat lijkt me nogal duidelijk. Zij hebben allemaal één ding gemeen. Ze hebben sinds 7 juli 1974, klokslag 16.25 uur, het zogenaamde Hölzenbeinsyndroom. Dat was het moment dat deze theatrale Duitse voetballer tijdens de voetbalfinale over het been van Wim Jansen struikelde. De penalty ging erin. Weg wereldkampioenschapsdroom.

Later, in een interview met tijdschrift Bild, gaf deze Hölzenbein ruiterlijk toe dat hij net zo lang met zijn voet over het gras schoof tot hij (eindelijk) het uitgestoken been van Jansen voelde en dat hij daarna de stervende zwaan speelde. De Duitsers waren "not amused" (nicht amusiert) met deze bekentenis. Het woord "Hölzenbeintje" werd onmiddellijk vervangen door "Schwalbe", in Nederland ook wel "fopduik" genoemd.

 

En dan was er nog die andere irritante Duitser: Lothar Mattheus. Zijn specialiteit: iemand een gele (of rode) kaart aannaaien. Niet te verwarren met "iemand een oor aannaaien" want dat was voorbehouden aan de chirurg van Vincent van Gogh. Onze brave Lothar maakte het zo bont dat er in Nederland zelfs een anti-fanclub werd opgericht. Dat wil wat zeggen.

 

U begrijpt het. We hebben het in deze column over voetbal. Excuses voor de lezers die hier niets mee hebben. Volgende keer weer iets anders.

 

Opmerkelijke voetbalmomenten, ik mag ze graag terugkijken in de filmpjes van Youtube.

- Het moment dat Johan Cruijff en Jesper Olsen samen één penalty scoorden.

- Het supermooie hakje van Madjer.

- De beroemde handsbal van Maradonna in de wedstrijd tegen Engeland. Iedereen zag het, behalve de scheidsrechter.

- De uitwas van kannibalisme van Luis Suarez toen hij uit de nek van Bakkal begon te peuzelen.

- De sportieve terugspeelbal van Jan Vertonghen, die onbedoeld toch doel trof.

- De kopstoot van Zidane als reactie op een tegenstander die, in het voorbijgaan, terloops had opgemerkt dat één van zijn naaste familieleden een publieke vrouw was (ongelofelijk dat ze tijdens de wedstrijd nog tijd hebben voor zo'n uitvoerige conversatie).

- De wijze les van Rijkaard aan Völler, waarbij op aanschouwelijke manier werd uitgelegd hoe een lama zijn agressie toont.

- De penalty van Panenka: een heel zacht boogballetje in het midden van het doelvlak, waarbij de keeper geacht wordt naar een hoek te duiken; in navolging heeft iedereen het nog steeds over een Panenkaatje.

 

Een prachtig moment vond plaats op 15 november 1970 tijdens de wedstrijd Sparta-Feyenoord. Feyenoordkeeper Eddy Treytel schiet de bal uit. Tijdens de wijde boog wordt een argeloos rondvliegende meeuw vol getroffen en stort zieltogend ter aarde. Aan één vleugel wordt de morsdode vogel door Sparta-aanvoerder Eijkenbroek van het veld gedragen. Ter informatie: de Partij voor de Dieren bestond nog niet, sterker nog, Marianne Thieme bestond ook nog niet, zij aanschouwde pas in 1972 het levenslicht. De onfortuinlijke meeuw heeft nog steeds een ereplaats in een vitrine in de catacomben van de Kuip. Eddy Treytel heeft in later interview gezegd dat dit het hoogtepunt uit zijn voetbalcarrière was. Voor de statistici onder ons: de betreffende wedstrijd eindigde in 1-1.

Voetballers worden steeds creatiever in het vieren van een doelpunt. De buiklanding, het tillen van de cornervlag, een Afrikaans dansje rond de middenstip, de vrije radslag (levensgevaarlijk, je zult verkeerd terechtkomen...), het wiegen van een denkbeeldige baby en niet te vergeten: het uittrekken van het shirtje, waarbij de gebruikelijke gele kaart op de koop toe wordt genomen.
Jammer voor die jonge Zweedse voetballer van Feyenoord. Hij had al eerder geel gezien die wedstrijd. Ze zeggen wel eens dat bepaalde voetballers niet zo slim zijn. In dit geval klopte dat. De domste gele kaart uit het bestaan van het betaalde voetbal.

 

Een ander grappig voorval. Een PSV-voetballer, ik zal zijn naam niet noemen (het is te pijnlijk), begon aan een prachtige solo, eerlijk is eerlijk. Iedereen werd voor joker gezet en op de rand van het strafschopgebied passeerde hij en passant ook nog de keeper en schoof de bal in het lege doel. Tenminste, dat dacht hij. In de doelmond lag wat modder en precies op de doellijn kwam de bal tot stilstand. Inmiddels waren de PSV-ers in de buurt van de middellijn uitvoerig aan het feestvieren. Ze moesten tot 's avonds wachten om bij Studio Sport te constateren dat die bal er écht niet in ging. Vooral grappig dat dit nu juist PSV moest overkomen. Ho, stop, nu ga ik te ver. Op deze manier jaag ik een hele bevolkingsgroep tegen mij in het harnas. Uitpoetsen werkt ook niet want ik heb opnieuw problemen met een haperende BACKSPACE-toets.

 

Het laatste voetbalnieuwtje komt uit Nijmegen. De aanvallers van NEC zijn onlangs op vermageringskuur geweest. Waarom? Om te kunnen wegkruipen achter één van de doelpalen van de tegenpartij. Het werkt zo: bij een afgeslagen aanval gaat één van de sterk vermagerde spitsen achter een doelpaal staan en houdt zich stil. De keeper van de tegenpartij heeft niks in de gaten en waant zich veilig. Een beetje treuzelen met uittrappen, een balletje laten stuiteren, de bal een paar metertjes vooruit rollen. Dat is het juiste moment!! De slimme spits loopt op z'n tenen naar de nietsvermoedende keeper, ontfutselt hem de bal en heeft nog nooit zo simpel gescoord. Voor de tweede achtereenvolgende week is deze truc gelukt, met Melvin Platje in de hoofdrol. Nog even en dan komt er in de Dikke van Dale een nieuwe betekenis van het woord "platje", naast de reeds bestaande, zoals (1) een minibalkonnetje in een etagewoning in de stad en (2) een schaamluis. De derde betekenis wordt omschreven als (3) slimme voetbalactie van een broodmagere spitsspeler.

 

Terug naar de eerste alinea.

Als u in de binnenstad van Goes oog in oog komt te staan met een somber ogende oudere heer, die in gedachten verzonken is, dan is de kans groot dat ik dat ben. Ik ben namelijk zelf ook een serieus slachtoffer van het Hölzenbeinsydroom.

 

Aan de niet-voetballiefhebbers: alle waardering dat jullie het einde van deze column hebben bereikt...

  

0 reacties

- Er zijn nog geen reacties geplaatst.



Plaats een reactie

U bent nog niet ingelogd; hierdoor kunt u nog geen reactie plaatsen.
Ga eerst na de inlogpagina. Als u geen ZeelandNet abonnemenent heeft kunt u een gast-account gebruiken.